26 Μαρ 2010

όνειρο ήταν... ναι..όνειρο.. 
      
Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010




Είχα τόση ανάγκη εκείνο το ταξίδι..
το σεμινάριο ήρθε την κατάλληλη στιγμή
για λίγο χώρο.. για λίγο χρόνο..  γι αναρωτήσεις .. για αποφάσεις ..

Μ΄ αρέσει να οδηγώ, μ αρέσει να ΄χω μπροστά μου δρόμο ανοιχτό,  στη μουσική μου ένταση, στο αίμα μου καφέ,
Κι ένα τσιγάρο, κρίκοι και δαχτυλίδια να σβήνουν μ ένα φύσημα ..
Και φυσικά χρόνο..  χρόνο δικό - κατάδικό μου
να χάνομαι στις σκέψεις μου
καμιά φορά και στον προορισμό μου
αλλά.. δεν  πείραξε αυτό ποτέ..
πάντα , μα πάντα κάπου φτάνω..

Η μεγάλη διασταύρωση με βρήκε με κόκκινο φανάρι..
Α, ρε Ηρακλή.. τι εύκολο που ήταν για σένα..
η Αρετή από δω.. ..η Κακία από κει...
χαμογέλασα στη θύμηση του μικρού μου γιου σαν διαβάζαμε..
-"μαμά.. τόσο απλά ; "
-"τόσο απλά αγόρι μου.. τόσο απλά.. η καρδούλα μας πάντα ξέρει το σωστό.. και δε λαθεύει.."

Α, ρε μαμά.. με τις σοφές σου απαντήσεις..

Με ξύπνησε ένα κορνάρισμα.. καιρός να στρίψω..
........

Το βράδυ γυρνώντας στο ξενοδοχείο εξουθενωμένη, παρήγγειλα   ένα κονιάκ.. μ αρέσει το ζεστό του χρώμα, η ζεστή γεύση του , το άρωμά του ..
κι ανέβηκα καρφί για ένα καυτό καυτό μπάνιο.... απ΄ αυτά που μαζί με τη σκόνη και την κούραση ελπίζεις να ξεπλύνουν κι όλα όσα έκανες.. όσα σκέφτηκες..

Το χτύπημα στην πόρτα ακούστηκε τη στιγμή που είχα τυλιχτεί σ΄ένα από κείνα τα χνουδωτά μπουρνούζια των ακριβών ξενοδοχείων
- "Παρακαλώ... ανοιχτά είναι " εγώ... η έμπειρη απ΄ αυτά..

βγαίνοντας άκουσα την πόρτα να κλείνει απαλά.. κι έπεσα πάνω στο δίσκο ,δύο ποτήρια.. ένα ολόκληρο μπουκάλι.. ένα τριανταφυλλάκι λευκό.. ένα κουτάκι ξύλινο.. μακρόστενο σκέτο..με μια κορδελίτσα απλοϊκά τυλιγμένη γύρω του..και
δυο χέρια ...
μαγνητίστηκε το βλέμμα μου από αυτά τα χέρια , τόσο που δε θυμάμαι ν' αναρωτήθηκα καν σε ποιον ν' ανήκουν..τι..ακριβώς συνέβαινε..
έμεινα μονάχα να τα κοιτώ την ώρα που έφεραν το λευκό τριαντάφυλλο κοντά στο πρόσωπό μου
τι..άρωμα... κάτι θα 'χε..δεν εξηγείται αλλιώς...
να μην αντιδράσω..ούτε καν ν ΄αναρωτηθώ ;
ούτε όταν τα πέταλά του ακούμπησαν στα χείλη μου...
"νιώσε το " άκουσα μια φωνή να μου λέει "νιώσε το τώρα όσο είναι ζωντανό..αν δεν το κάνεις.. μετά θα΄ναι μονάχα ένα νεκρό λουλούδι...δε θα κουβαλά μαζί του τίποτε..καμία θύμηση..κανένα άρωμα.."
ναι.. κάτι θα ΄χε.. δεν εξηγείται πως δεν κουνήθηκα ούτε όταν - κατά πως λέν στα αισθηματικά ρομάντζα - κινήθηκε χαμηλότερα "χαράζοντας" με..

Δεν ήταν μια νύχτα πάθους..
'Οχι.. καμία σχέση μ΄αυτή τη..φωτιά που σε θέλει τον άλλον να τον..κατασπαράξεις και πάλι να μη χορταίνεις..
οχι..
ήταν λες κι όλα συνέβαιναν σε slow motion....
αργά... βασανιστικά ... κάθε κίνηση να κρατά ώρες..,κάθε χάδι.. αιώνες ,. να παγώνει ο χρόνος σ΄εκείνην ακριβώς τη στιγμή που ανασαίνεις την ανάσα του άλλου στα χιλιοστά πριν το άγγιγμα
να σε λιώνει η προσμονή...

όχι.. δεν ήταν νύχτα πάθους
νύχτα ταξιδιού ήταν
ατελείωτου ταξιδιού
απάτητων δρόμων
απρόσμενων μυρωδιών
ανεξερεύνητων προορισμών

κι όταν πια σίμωσε ο Μορφέας... α..αυτή η αίσθηση.. ο κόσμος στη θέση του.. όπως ακριβώς θα πρεπε να 'ναι ο κόσμος....
.......

Τη φρίκη την ένιωσα προτού ανοίξω τα βλέφαρα..
"Χριστέ μου.... τι έκανα... ΤΙ ΕΚΑΝΑ !! "
δεν ήθελα ν΄ανοίξω τα μάτια.... δεν ήθελα να δω..
μα ..
surprise !
μόνη μου στο κρεββάτι....με τις πυζαμούλες μου.. τα ρούχα μου διπλωμένα στη θεση τους.. ο δίσκος με το ποτήρι μου - έ ν α ποτήρι...ξηροί καρποί αφάγωτοι... κανένα μπουκάλι.. κανένα τριαντάφυλλο
κανένα κουτάκι...

Θεέ μου....Τι όνειρο.!!
πόση ανακούφιση...
μα Τ ι όνειρο !!
ήταν τόση η υπερένταση.. με πήραν τα γέλια..."λάλησες κούκλα μου..." κι αργότερα... "τουλάχιστον .. το φχαριστήθηκες " και νέο ξέσπασμα γέλιου...

Σας το πα ?
Λατρεύω τα όνειρά μου....

και το καλύτερο ; ήξερα πια ποιο δρόμο θα παιρνα....όλα είχαν μπει στη θέση τους..
τόσο απλά.. τόσο όμορφα..
Λατρεύω τα όνειρά μου...

Και πήρα το δρόμο μου
μ΄ εκείνο το αυτάρεσκο χαμόγελό μου .....είχα κάνει τις επιλογές μου....δεν ήταν δα και τόσο δύσκολο..
είχαν όλα ξεκαθαρίσει τόσο απλά...ένας καλός ύπνος.. ένα γλυκό όνειρο...
Ω, ναι .. τα όνειρα ..


'Ηταν την επομένη το βράδυ , σπίτι μου πια , αποκαμωμένη μα ικανοποιημένη τόσο απ΄τις επιλογές μου, την ώρα που άδειαζα τ' άπλυτα απ' τη βαλίτσα μου ,
που έμεινα αποσβολωμένη να κοιτώ ένα  μικρό  ξύλινο κουτάκι να πέφτει  απ τα ρούχα ..  μια κορδελίτσα .. κι ένα μαραμένο τριανταφυλλάκι , κάποτε άσπρο,
και λίγες λέξεις..

αν δεν έχεις νιώσει τη μυρωδιά του σαν ήταν ζωντανό..
είναι μονάχα ένα νεκρό λουλούδι..






Ανιρέτα....


1 σχόλιο:

  1. Κι εγω
    Λατρεύω τα ονειρα σου
    κρυβεις την πραγματικοτητα πισω τους;
    η κρύβεις αυτά καλά φυλαγμενα πισω απ την πραγματικοτητα ;

    Κωστας Μ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή