23 Απρ 2010

Με λένε Δήμητρα . Και είμαι καλά.





Απρίλιος 2010 










Κρύωσε πια το νερό. Μούλιασα εδώ μέσα τόσες ώρες, τόσο που  παραλίγο να με πάρει ο ύπνος -   το χω ξαναπάθει και την προηγούμενη φορά που ήμουν μόνη -  κείνο το τριήμερο.. κόντεψα να πνιγώ η χαζή..
Τι αστείο ! να πνιγώ ,στη μπανιέρα μου.. Μου ‘ρχεται να βάλω τα γέλια -  ή μήπως τα κλάματα...
θλιβερό δε θα ‘ταν ;
"Μα την καημένη.. πώς το ‘παθε αυτό ..αυτή ήτανε πάντα τόσο  προσεκτική ..κρίμα την κοπέλα.. - κοπέλα, λέμε τώρα -  μα και πάλι.. νέα ήτανε.. πόσο ..40, 45 .. δεν είναι μεγάλη μια γυναίκα σ αυτή την ηλικία.. έχει τη ζωή ακόμη μπροστά της.. και τα παιδάκια της.. κρίμα τα παιδάκια .. πώς θα μεγαλώσουν χωρίς μάνα.. λες να βρει άλλη ο άντρας της ; .. ε,  δεν θα ναι κι ο πρώτος
-αλί σ αυτόν που φεύγει δε λένε ;-
οι άλλοι πίσω ,τον βρίσκουν το δρόμο τους.. μα κι απ την άλλη δεν δείχνει τέτοιος τύπος .. καλά φαίνονταν μαζί .. να την αγαπούσε έδειχνε.. καλά τώρα .. ποιος ξέρει τι γίνεται μέσ απ την πόρτα του καθενός... κι ας μην ήταν βρε παιδί μου απ τα ζευγάρια που τα πρόσεχες, να ενοχλήσουν, να μαλώνουν, ν ακούγονται.. ήσυχοι άνθρωποι.. τη δουλίτσα τους , το σπιτάκι τους.. Τέλος πάντων.. κρίμα την κοπέλα.. καλή φαινότανε, ευγενική, εντάξει δεν είχαμε ποτέ και πολλά πολλά... ήταν λίγο κι εκείνο το βλέμμα της σα να χάνεται.. σε κοίταζε κι έλεγες βλέπει πίσω σου , σα να σε προσπερνά βρε παιδί μου... ήταν και τότε που έλεγε αυτή που μένει απέναντι κι αριστερά - ξέρεις μωρέ αυτή η γειτόνισσα η περίεργη που τάχα μου όλα τα ξέρει πως είχαν πειραχτεί λέει τα νεύρα της.. κι έπαιρνε φάρμακα... λες γι αυτό να χε αυτό το ..χαμένο στην έκφραση ..τώρα θα μου πεις και ποιος δεν το χει έτσι που γινε η ζωη σήμερα.. . κρίμα, κρίμα.. άιντε τώρα ζωή σε λόγου μας.. να πηγαίνουμε κι εμείς.. έχουμε κι επισκέψεις το βράδυ, θυμάσαι ; κάτι φίλοι που λέγαμε απ την Ερέτρια που γνωρίσαμε το καλοκαίρι που χαμε πάει διακοπές με την εργατική εστία.."

Γελάω μόνη μου με την καθαρότητα των φωνών τους  στ αυτιά μου... κρίμα . . κρίμα η κοπέλα..
ανοίγω το νερό , τ αφήνω να κυλά πάνω μου για ώρα.. οικολογική συνείδηση μηδενική , απούσα -
δε βαριέσαι, ας μου κάνω κι ένα δωράκι απόψε..
να βγω μονάχα να κλείσω αυτό το αναθεματισμένο ραδιόφωνο ..τα νεύρα μου με πιάνουν μ αυτή τη μουσική..
άκου ..έντεχνο λέει τραγούδι.. να΄ταν έτσι η τέχνη παλικάρια μου...
αυτό αγάπες μου δεν είναι τέχνη , φρικιαστική κακοτεχνία και κακογουστιά είναι. Όλοι σας ίδιοι ακούγεστε. Να μοιρολογάτε με την ίδια φωνή και με τον ίδιο τόνο. Ούτε για χαρακίρι δεν είστε άξιοι... Φρίκη. .
 Η μουσική, η φωνή , είναι δώρο  θείο. Άμα τώρα εσύ θαρρείς πως το χουν όλοι.. κι όποιος δεν είναι απλά παράφωνος και ξέρει να κουρδίζει και μια κιθάρα - άντε και να βάζει και στη σειρά λεξούλες βαρύγδουπες να παριστάνει το στιχουργό,  το συνθέτη,  τον εκτελεστή....
Με πιάνει νευρικό γέλιο.. ναι τον εκτελεστή.. τι ωραία λέξη .. την πέτυχα ακριβώς.. εκτελεστής

Βγαίνω στάζοντας. Κοιτώ τις λιμνούλες που αφήνω πίσω μου και ξαναγελώ.. χαχανίζω μάλλον - ποια.. εγώ !-
πλάκα έχει. . ούτως ή άλλως εγώ θα ξανασφουγγαρίσω οπότε.. ας το απολαύσω τουλάχιστον
μπράβο κορίτσι μου.. υψηλούς στόχους έχεις θέσει στην απόλαυση.. να λερώσεις το πάτωμα... άξια...

Πηγαίνω στο σαλόνι και βάζω ένα απ' τα αγαπημένα μου cd Koko Taylor, BB King , Shemekia Copeland .. . αυτό μάλιστα.. Janis Joplin .. cry.. cry . . διαλεγμένα τραγούδια ένα προς ένα... σβήνω και τα φώτα .. αφήνω μονάχα κείνο το μικρό στη γωνία.. μου φτιάχνω ατμόσφαιρα. Πάρτυ για πάρτη μου απόψε..
άντε κοπέλα μου .. ρίξε και κάτι πάνω σου.. ναι .. δε μ αρέσω γυμνή..  στην κρεββατοκάμαρα διαλέγω κείνο το κόκκινο στου αίματος το χρώμα το - ντεγκλιζέ νομίζω το λένε.. ούτε πώς λέγεται  δεν ξέρω τρομάρα μου .. τα σέξι με μάραναν..  το φορώ,  έτσι, με τα νερά ακόμη.. μ΄αρέσει η αίσθηση όπως κολλά πάνω μου.. ωραίο είν αυτό.. δεν το χω φορέσει από τη μέρα που το πήρα.. - γιατί το πήρα ;

Λοιπόν έχω κέφια απόψε.. 
τουλάχιστον απόψε, μπορώ . 
Στεγνώνω σκυμμένη τα μαλλιά μου - ούτε που  θα τα φτιάξω  .. όπου πάνε.. άς τα έτσι, μ αρέσουν έτσι ..κι ας μην είναι της ηλικίας μου.. ποιος θα με δει άλλωστε ;   Κλείνω και τον υπολογιστή.. δε θέλω ούτε μηνύματα.. ούτε κανέναν.. βγάζω και το τηλέφωνο απ΄τη μπρίζα.. απενεργοποιώ και το κινητό.. οι δικοί μου καλά είναι ..μίλησα το απόγευμα τα παιδιά στο χωριό απολαμβάνουν το διήμερό τους.. .. ευτυχώς, ακόμη.. απολαμβάνουν κάτι...

οι υπόλοιποι.. καλύτερα όλα κλειστά, δεν έχω διάθεση για άλλες κουβέντες.. Τη γνώμη τους την είπαν όλοι ..ήθελα δεν ήθελα..
" Μα βρε παιδί μου.. τι είναι αυτά που λες.. το σκέφτηκες καλά.. τι πας να κάνεις . . τα παιδιά σου δεν τα σκέφτεσαι .. διαλύεις το σπίτι σου έτσι. .για-τί , για ποιον , και τι ναι αυτός δηλαδή . . τον άντρα σου τον ξέρεις.. τον έχεις συνηθίσει. . πού πας.. πώς θα ζήσεις .." μπλα μπλα μπλα μπλα..
μωρέ γραμμένους σας έχω.. και δεν έχω και παγάκια γαμώ το.. πάλι ξέχασα να βάλω..  δεν πάει να. ..
τι λέω ..άκου με πώς μιλάω Εγώ ! η Κυρία ! ας είναι .. και σκέτη η βότκα  πολύ μου αρέσει..
τι να φοβηθώ.. μη ζαλιστώ ; ζαβλακωμένη χρόνια δεν είμαι ; ε λίγο παραπάνω τι πειράζει..
ανάβω ένα τσιγάρο και σκέφτομαι πώς το πε αυτό το ωραίο η Μάρα.. δεν είν΄ το τσιγάρο που σκοτώνει...
Α ρε τη Μάρα μου .. άλλη μια στο κλαμπ τελικά. . ό,τι και να λέει, όσο καλοκαμωμένο προσωπείο κι αν φορά , όμοιος ομοίω.. υποψιάζομαι μια απ τα ίδια.. κλεμμένος χρόνος σε όλα , τρέξιμο , τρέξιμο και τούτο και κείνο.. κι η Χρύσα μας .. Χριστέ μου η Χρύσα μας .. τα όνειρα των 18 και τα ρημάδια των 40 άκου 22 χρόνια. . σαν 22 ανάσες απλά έφυγαν.. πού πήγαν ; πού τα πήγες γλυκιά μου.. εσύ, εσύ που τα ΄στειλες ταξίδι να σε βρουν κάποτε σ΄ένα μέλλον που όλα θα χαν στρώσει και ξέχασες ένα παρόν ..εντάξει δεν το ξέχασες εντελώς, μα έχασες λίγο το τρένο ;
δε μπορώ.. δε βολεύομαι , σιχαίνομαι τις ηθικολογίες.. σιχαίνομαι κι αυτούς που έχουν τις έτοιμες ατάκες μιας σωστά καμωμένης ζωής.. αυτά τα ηλίθια διλήμματα..( εκείνο το μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι κάτι τέτοιο θα εννοούσε. . μακάριοι όσοι ξέρουν το δρόμο τους καθαρά ,χωρίς ανασφάλειες , χωρίς ανησυχίες .) υπάρχουν άραγε τέτοιοι άνθρωποι ή απλά είναι καλύτεροι ηθοποιοί από μένα.. σκατά.. να ταν η ζωή τόσο ξεκάθαρη.. από δω το σωστό από κει το λάθος..
γράφεις κοπέλα μου πάλι.. ποια ζωή.. τα μυαλά σου πες, που φτιάχνουν τη ζωή σου  ..άμα συ κρύβεσαι πίσω απ τη μετάθεση σ΄ένα μετά.. η ζωή σου φταίει ;

Η Koko κλαίει thats why i m crying. . τι φωνή .. τι λυγμός είν αυτός .. αυτό μάλιστα ! ακούς και θες να ουρλιάξεις μαζί της , να σκίζονται τα σώψυχά σου ναι .. γι αυτό κλαίω κι εγώ καλή μου -λέμε τώρα- εγώ δεν κλαίω βέβαια μα πώς το λεγε κείνο το τσιτάτο.. τα δάκρυα που στάζουν προς τα μέσα είναι το δηλητήριο, όχι τ΄άλλα.. και τι να το κάνεις το κλάμα. .τι προσφέρει .. κλαις και ξεθυμαίνεις και συνεχίζεις από κει που ΄μεινες . . ανοίγεις απλά το καπάκι να φύγει λίγο ο ατμός να μη χυθεί το γάλα..  πάλι γέλια με πιάνουν..
η βότκα με μάρανε..

Κοπελάρα μου .. το σωστό το ξέρεις. όπως το ξέρουν όλοι.. καθένας το δικό του.. έκανες το πρώτο βήμα.. ξηγήθηκες.. χωματίλα όχι πια είπες.. μπράβο σου.. έβγαλες τ ανακοινωθέντα σου..  ενημέρωσες τα ..πλήθη της ζωής σου και .. πάρε να χεις.. τι περίμενες βρε όρνιο.. συμπαράσταση ;  αυτό χρειάζεσαι ;
ε.. σ αυτό θα ήλπιζες.. έλα, μεταξύ μας τώρα.. και πότε βασίστηκες σε σένα κοπέλα μου .. γι αυτό τα πες όλα σε όλους.. μπας και σου βρεθεί κανα καινούριο δεκανίκι.. άσε.. άσε.. όχι μεταξύ μας αυτά..
ποιος περιμένεις να καταλάβει.. καταλαβαίνεις εσύ σάμπως τους άλλους.. .τι βλέπουν τι δε βλέπουν τι θέλουν να δουν και τι αδυνατούν.. ποιος κρίνει ποιον...

Αλήθειες είπαμε απόψε.. εγώ κι εσύ μείναμε φιλενάδα.. μόνες οι δυο μας στο ίδιο άδειο σπίτι,
στο ίδιο άδειο κορμί και στο παραγεμισμένο από φούμαρα και κούμαρα μυαλό μας..
μόνες..

Ανοίγω καινούριο πακέτο - μα τι γρήγορα που τελειώνει  ..-
και ξαναβάζω το cd  απ την αρχή.. λογικό..    Λογικό ; όχι .. απλά αναμενόμενο από μένα.. αυτό δεν κάνω τόσα χρόνια.. επαναλαμβάνω κι επαναλαμβάνομαι.. αναμασάω τα ίδια και τα ίδια .. πέθαναν οι απο μηχανής θεοί.. " θα ήσαν μια κάποια λύσις " που έλεγε κι ο ποιητής..
αλλά από λύσεις τέτοιες.. εικονικές και ψεύτικες.. δόξα τον Υψιστο.. όσες θέλω..
σάμπως για να είμαι ειλικρινής.. κι ο έρωτάς μου τώρα.. δεκανίκι δεν είναι ; δε λέω.. ξύπνησε μνήμες ..αισθήσεις.. ελπίδες αλλαγής.. μα.. κουνήσου κοπέλα μου ..είπαμε αλήθειες απόψε.. αφού ξέρεις.. ούτε αυτόν τον θέλεις κατά βάθος έτσι.. αλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα αλλιώς ..  άλλο είναι το ζητούμενο.. . να 'ναι κρίση λες .. ηλικιακή . ; όχι.. όχι δεν είναι.. είναι που παράβρασε το γάλα..  κι άρχισε να χύνεται. . 
άμα ξεχνάς το μάτι αναμμένο. . 
άμα ξεχνάς και τη Δημητρούλα στ΄ αζήτητα. .

Αλλάζω cd.. ώρα για νέο ήχο..
ανάβω κι άλλο τσιγάρο.. ξαπλώνω στο πάτωμα.. μ΄αρέσει που ναι κρύο, τούτη η ανατριχίλα καταλαγιάζει λιγάκι την αναμπουμπούλα μου..
"άναψα τσιγάρο με τα ρούχα σου... ίχνος δε θα μείνει από σένανε..
από μένανε έπρεπε να λέει ... τι μου φταις κι εσύ... σάμπως εγώ δε θα σ΄ άφησα με όνειρα μισά.. με κουβέντες ατέλειωτες, με σιωπές ψεύτικες.. όχι της ηρεμίας , μα των ενοχών.. Τι σου 'κανα και σένα.. άμα το καράβι τ΄ αφήσεις ακυβέρνητο.. ή τον καπετάνιο με ψεύτικους χάρτες... είναι που δε θες κι εσύ βρε γλυκέ μου να ξεβολευτείς.. .
κατανοητό.. . δε συνάντησες εσύ αυτή που θα μας έδινε την αφορμή.. να χω κι εγώ τη λύση απ΄ έξω..
έτοιμη .. τι να κάνω η άμοιρη .. μ ΄άφησε για μια άλλη.. . έλαχε σε μένα ο έρωτας ή καλύτερα.. η ιδέα του έρωτα για να φέρει κείνη την αφορμή που λέγαμε..


Έχω πάψει πλέον να γελάω ..
ας πάψω πια και να με κοροϊδεύω..
πώς το λένε τα βιβλία.. "ό,τι φέρνει ο δρόμος, για καλό το φέρνει.."
κι η αγκαλιά της Μαρίας.. γι αυτή την αγκαλιά βρεθήκαμε τελικά.. από λόγια.. όλες τα ξέρουμε ..
αυτή η αγκαλιά είναι που θέλω..
όχι όμως δανεική..
όχι δανεική. .
μα.. δική μου τη θέλω ..
εγώ να με αγκαλιάζω .. 
εγώ..

Απόψε θα κοιμηθώ εδώ.. . στο πάτωμα.. . Γεια σου  ρε Σκάρλετ κουκλάρα μου.. ..
" αύριο,
αύριο είναι μια άλλη μέρα.."




Ανιρέτα (ως Δήμητρα..)


-------------------

Η "Δήμητρα"  ήταν ένα διαδικτυακό ΄παιχνίδι΄ ανάμεσα σε έναν συντονιστή που έθεσε το πλαίσιο και τέσσερεις ως τότε άγνωστες μεταξύ τους γυναίκες.

Τα κείμενα τους εδώ






4 σχόλια:

  1. Πριν κάποια χρόνια ο Γιώργος Σκούρτης έγραψε το "Μονόλογοι πληγωμένων ανδρών"...Από άλλη σκοπιά, μου το θύμισες ...Όμως το δικό σου κείμενο έχει μια αμεσότητα, τέτοια που παρ' ότι δεν είμαι γυναίκα με άφησε έκθαμβο. Με συνεπήρε η εξομολόγηση...αυτό το κοίταγμα βαθειά στα μάτια του εαυτού της και οι απανωτές παραδοχές της...Η λεπτόλογη εμμονή στην ανατομία του γυναικείου ψυχισμού...Διακρίνω μια ικανότητα εντομολόγου..Ξέρεις εκείνων των επιστημόνων που μπορουν να κατατάξουν μια μυίγα στο σωστό γένος παρατηρώντας πως έχει τρείς χνουδωτές τριχούλες στο δεξί πόδι αντί τέσσερες...Και αν θαυμάζω κάτι δεν είναι απλά η βαθειά γνώση της γυναικείας ψυχολογίας..αλλά την ικανότητα να αποδώσεις αυτή με ακρίβεια και να μεταδώσεις τη συγκίνηση, τα αισθήματα, τις μεταπτώσεις συναισθημάτων...τον πικρό αυτοσαρκασμό, την αντίσταση στις εκλογικεύσεις...Κι όλα αυτά με το μόνο όπλο που έχεις...Την αριστοτεχνική αρχιτεκτονική του λόγου σου...Είναι τόσο μα τόσο αληθινός...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θυμάμαι τη μάνα μου, μικρή, κάθε που ΄γκρίνιαζα' .. μα τι έχει επιτέλους το σπίτι ; πεντακάθαρο φαίνεται!
      μου απαντούσε ..
      Δείχνει. Αλλά καλή νοικοκυρά δε σε κάνει το δείχνει.
      Σε κάνει το να ξέρεις και πού κρύβεται ο ελάχιστος κόκκος σκόνης .. κι ας μη τον βλέπει κανείς άλλος. Εσύ όμως να ξέρεις.
      (για τους εντομολόγους αυτό :))
      Για το λόγο μου ..τι να πω .. Αν καταφέρνω να δείξω αυτούς τους κόκκους σκόνης .. αυτό νομίζω είναι από μόνο του πολύ ..Σ ευχαριστώ..

      Διαγραφή
  2. Ανριέτα μου θύμησες και μου ξύπνησες εμένα...όταν με πιάνουν οι αυτοκριτικές μου....εξαίσιο...το συναίσθημα, την συγκίνηση,την πίκρα της ζωής που δεν έζησες{έζησα-έζησε}....με συγκίνησες και με γύρισες πίσω ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δρόμοι Γυναικών ..
      φαίνεται δεν είναι και πολύ διαφορετικοί για πολλές από εμάς :))
      Σ ευχαριστώ για την παρουσία σου Γεωργία..
      Καλή σου μέρα ..

      Διαγραφή