7 Απρ 2010



το εδώ μου.. το εκεί μου.....





Τετάρτη, 7 Απριλίου 2010























Στο χα πει θαρρώ ...πόσο λατρεύω τις γέφυρες
αυτό που ενώνει το τούτο με το 'κείνο
το εδώ.. με το απέναντι

Δε μ΄αρέσει να γυρνώ πίσω
σιχαίνομαι τις επιστροφές
οι δρομοι ειναι για να τους περπατάς
όχι για να πισωγυρνάς
εξαίρεση.. οι γέφυρές μου

ξανά και ξανά,  μπρος και πισω
απ το εδω στο εκει
απ΄το εκεί στο εδώ..

ερωτεύομαι τις τεράστιες ψηλές αερογέφυρες
να στέκομαι κει ψηλά
ν αγκαλιάζω τα σύννεφα... έναν ορίζοντα αχνό , .μακρινό.. .σαν έτοιμη να πετάξω,
χαμογελώ στη σκέψη πως πρέπει να κρατηθώ.
να κόβεται η ανάσα απ τη λαχτάρα να μείνω κει στη μέση της... 
ούτε μπρος ούτε πίσω..
μοναχά εκεί ...

γοητεύομαι απ τις μεγάλες , ίσιες - με καθαρές γραμμές - γέφυρες
που αφήνεις το εδώ, να πας στο εκεί
σ΄ευθεία πορεία
σε ελεγχόμενα ύψη
με τα απαραίτητα κιγκλιδώματα - και πάλι χαμογελώ στην ..αναγκαιότητά τους..-
σίγουρες , σταθερές μπετονένιες βάσεις..
καθαρά πράματα.. δε χωρά ανησυχία..

με τραβούν αφάνταστα τα γεφύρια με τις καμάρες
- η γλύκα της καμπύλης -
το χάδι της πέτρας στα γυμνά πέλματα
αυτά τα στοιχειωμένα γιοφύρια , τα ερωτικά,
που ακούγεται το τραγούδι της απόγνωσης...
τα δάκρυα της πίκρας και του Ερωτα να κυλούν κάτω απ τα πόδια μου...

αγαπώ τις γέφυρες με τα σχοινιά
τις ενωμένες αυτές ξύλινες τάβλες ..της ακαθόριστης ισορροπίας
το ένα πόδι εδώ,
το άλλο εκεί,
τα χέρια στα σχοινιά,
τον ήχο των βημάτων,
τον αντίλαλο της ανάσας μου...
την υποψία του αναποδογυρίσματος

χαμογελώ με αφάνταστη τρυφερότητα
στα μικρά μικρά γεφυράκια
δυο βήματα , κι έφτασα
απο το εδω.. στο εκει
απ΄το εκεί.. στο εδώ
και ξανά...
και ξανά...

πόσο όμορφη αίσθηση..... και κάθε εδώ μου .. και κάθε εκεί μου .. 
μια καινούρια ιδωμένη πόρτα , 
ένας καινούριος τόπος..

από τη μέρα μου..στη νύχτα μου,
απ΄τον ήλιο μου... στη βροχή μου,
απ΄την πραγματικότητα...στ΄όνειρο
με τόσα δα... μικρά βηματάκια

α.. λατρεύω τις γέφυρές μου..


Γι αυτό στέκομαι τώρα εδώ ..- είναι κι αυτός ο πονοκέφαλος που με τρελαίνει..θόλωσαν τα μάτια μου..- και κοιτώ γύρω μου απορημένη τα κομμένα σχοινιά...- γιατί το κανες άραγε.. -
κι έχω μπερδευτεί...
δεν ξέρω πια πού έμεινα..
πού μ ΄ άφησες..
στο εδώ..
ή στο εκεί..
χωρίς γέφυρα..
χωρίς πέρασμα..

χαμένα τα ΄χω..
ο πονοκέφαλος θα φταίει..



Ανιρέτα...

1 σχόλιο:

  1. ..λατρευω τις γεφυρες..ολες μα ολες σου δινουν μια παραπανω δυνατοτητα ..να περασεις στην απεναντι οχθη...παντα η καλυτερη οχθη ειναι η απεναντι..αλλα κι αν κανεις λαθος ..υπαρχει παντα η επιστροφη..μεσω γεφυρας...και δεν ακουω που λενε οτι οι επιστροφες ειναι λαθος.....καθε επιστροφη..ειναι και διαφορετικη...δεν κανουν τα πραγματα κυκλο...δεν ξαναερχεσαι στο ιδιο σημειο ποτε..μαλον σπιραλ κανουν ..και μια επιστροφη..μπορει να σε φερει..στην ιδια θεση με την προηγουμενη..αλλα ενα σκαλι πανω..η κατω ....
    βαδιζω λοιπον και σημερα σε μια γεφυρα..ακροβατόντας οπως παντα ..και ονειροπολώντας.....ωσπου ακουω μια φωνη....
    ειναι ο φιλος μου..που εμεινε στην οχθη διοτι βαριόταν την διαδρομη.....
    " Ρε φιλε...γιατι ταλαιπωρησε ????? μου φωναζει...
    ΟΙ ΓΕΦΥΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ..ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΦΤΕΡΑ.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή