11 Απρ 2010

μία νύχτα.. μία ; ..



Κυριακή, 11 Απριλίου 2010





"..ένας κόσμος που η λογική δίνει τη θέση της στις δυνάμεις του ασυνείδητου

κι η πραγματικότητα διαχέεται μέσα στο όνειρο..."




Υπάρχουν συναντήσεις .. υπάρχουν και Συναντήσεις..

υπάρχουν έρωτες .. υπάρχουν και 'Ερωτες

όνειρα.. και 'Ονειρα







Ηταν η τελευταία μου νύχτα στο νησί.. αυτό το μικρό πανέμορφο - για τα μάτια μου - ξερονήσι στην άκρη της χώρας..στην άγονη γραμμή..

και την κράτησα για μένα.. μόνο.. γι αποχαιρετισμό..για τη στερνή μου βόλτα...

Πλάι στο προχειροφτιαγμένο μπαράκι του Ναυτικού Ομίλου, με την αυτοσχέδια ξύλινη πίστα για στροβιλίσματα ανάλογα τη διάθεση,

ξεκινούσε το κομμάτι κείνο της παραλίας, που μπορούσες να πας με τα πόδια.. στο μεγαλύτερο μέρος του νησιού είχες πρόσβαση μόνο με βαρκούλες . .

Εκεί έκανα τις τελευταίες μου βόλτες..απολαμβάνοντας τη μοναξιά της ακροθαλασσιάς παρέα με τους ήχους , τη μουσική , τις φωνές και τα γέλια που έρχονταν από το τέρμα της.. ή την αρχή της.. ανάλογα..




Αγαπώ τη θάλασσα τη νύχτα , έχει πάντα μια άλλη γλύκα το νερό της.. αλλιώτικο το τραγούδι που σιγομουρμουρά .. αγκαλιά δίχως όρους.. να χάνεσαι... δίχως να βλέπεις.. μόνο να αισθάνεσαι...




Κι εκείνη ήταν ήσυχη νύχτα , τα νερά ίσα που αναδεύονταν.. μονάχα τα βήματά μου τ΄ ανακάτευαν .. βόλτα μέχρι το γύρισμα του παλιού κι ερειπωμένου φάρου .. και πάλι πίσω... χαμένη σε σκέψεις.. σε παρελθόντα και σε μέλλοντα... ποτέ δεν τα ξεχώρισα ως έπρεπε νομίζω..

έτσι, εκεί στο ανάμεσα περπατούσα, όταν τον είδα να ΄ρχεται

κρατούσε ένα μπουκάλι στο ένα χέρι .. δυο ποτήρια στο άλλο .. κολωνάτα.. χαμογέλασα μέσα μου.. tres chic..




- αύριο φεύγω.. είπε

- κι εγώ.. ένευσα

- δεν προλάβαμε....είπε

- προλαβαίνουμε... σκέφτηκα....




'Ολες τις μέρες στο νησί, δεν είχαμε ανταλλάξει παρά κάποιες καλησπέρες.. λίγες σκόρπιες κουβέντες.. μικρός ο τόπος.. κάποια βλέμματα ..κάποια "μακάρι..", κάποια "αν..."

-Τόσες μέρες εδώ κι ακόμη να πάρεις χρώμα ...σα μαργαριτάρι είσαι ..μου είπε χαμογελώντας ένα απόγευμα..

κι εγώ κοίταξα τα μάτια του .. μαύρα.. τα μαλλιά του .. μαύρα.. το κορμί ..ηλιοκαμένο..

- κι εσύ ..σα στρείδι .. δε θα πρεπε να ζω μακριά απ την αγκαλιά σου .. δεν είπα.. χαμογέλασα μονάχα..




κάθισε στην άμμο

κάθισα απέναντι του..




κοιτούσα τα χέρια του..

εκείνος έπιασε το μπουκάλι.... κι εγώ ένιωσα το χέρι του στο λαιμό μου.. λαβή σφιχτή .. στιβαρή . . σήκωσα αυθόρμητα το κεφάλι . . εδώ να χαράξεις αν θες ...

τύλιξε τα δάχτυλά του γύρω απ΄ το ποτήρι ... κι εγώ έλιωσα απ΄ αυτό το άγγιγμα που με περπάτησε πόντο πόντο...

άφησε το ποτό να κυλήσει... . κι εγώ κάηκα απ τη φωτιά που κύλησε στις φλέβες μου....




-στην υγεια μας ..είπε σιγανά..

-στη νύχτα μας.. είπα σιωπηλά




άρχισε να μου μιλά.. για το αύριό του..

γυρνούσε στην Ιταλία . .τέλειωνε το μεταπτυχιακό . .να φύγει ήθελε.. γιατρός χωρίς σύνορα..του κόσμου..

κι εγώ μαζί σου..

- μόνο μια νύχτα έμεινε .. είπε

- μια ολόκληρη νύχτα .. σκέφτηκα




κι έφυγα μαζί του.. χωρίς αποσκευές.. χωρίς προετοιμασίες..

σ΄ένα ταξίδι "μακρύ κι απρόσμενο.."

σε τόπους που ο ήλιος τους έκαιγε τη μέρα....κι ο αγέρας τους μαστίγωνε τη νύχτα..

που η σκόνη έμπαινε σε κάθε πόρο του κορμιού... βασανιστική .. κουραστική.. εξουθενωτική..

που το νερό που λατρεύω λιιγοστό.. ελάχιστο.. πολύτιμο..




έζησα μέρες χαράς.. σαν καταφέρναμε να κερδίσουμε λίγο χρόνο.. μια μικρούλα μάχη..

έζησα μέρες φρίκης.. πόνου αβάσταχτου.. ανημπόριας.. σε τι κόσμο ζούμε θεέ μου.. πώς επιτρέπεις να συμβαίνουν αυτά..

νύχτες χωρίς ύπνο.. χωρίς όνειρα.. βουτηγμένη στην απογοήτευση. . .σταγόνα στον ωκεανό είμαστε...

πόσο λίγοι . . πόσο ανίκανοι..

νύχτες χαμογελαστές.. ζεστές..ερωτικές..γεμάτες ελπίδα αναγεννημένη. . κόντρα σε όλα. . κάτι θα κάνουμε.. κάτι θα πετύχουμε.. η θέληση κάνει θαύματα....

μέρες εκνευρισμού. . θυμού.. αγανάκτησης... άδικο.. ναι άδικο.. πώς να το πολεμήσεις..

μέρες μάχης με τα θεριά.. πελώρια τα κύματα ... ατέλειωτος ο ωκεανός.. κι εμείς με καρυδότσουφλο..




έκλαψα . . με δάκρυα αλμυρότερα απ όλης της θάλασσας μαζί..

πόνεσα . . με πόνους αβάσταχτους , που μ΄έσκιζαν στα δυο..

γέλασα άγρια.. ουρλιάζοντας στον ήλιο.. ναι ..ναι.. τα καταφέραμε και σήμερα...

σφίχτηκα στην αγκαλιά του σαν ανακάλυψα ένα φίδι κάτω απ το στρώμα μου..

μάτωσα . .τρέχοντας να προλάβω. . μια τόση δα μικρούλα ελπίδα ... μην τη χάσω...

έζησα . .ονειρεύτηκα.. διαφέρει άραγε..;




Το πρωινό καράβι ήταν να με φέρει πίσω..

Μ΄ έφερε.. πίστευα.

εμένα. . μια άλλη ..




Τρεις νύχτες αργότερα, σ ένα μπαράκι πίνοντας και κουβεντιάζοντας, η Αννα με ρώτησε..

-και..; τώρα τι .. αυτό ήτανε... μόνο... ?

Την κοίταξα χαμογελώντας...




... και συνέχισα να χαμογελώ




μα δεν κατάλαβε.. είμαι σίγουρη..










Ανιρέτα..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου