9 Μαΐ 2010

τέτοια μάνα στάθηκα. .





Κυριακή, 9 Μαΐου 2010





Νιώθω κουρασμένη .. μα,
και κάτι άλλο.. δε βρίσκω τη λέξη που του πρέπει , που να χωρά αυτό το κάτι άλλο..

γιορτάζω σήμερα λένε.. μέρα αφιερωμένη στη μάνα.. άρα και σ εμένα..
μάνα κι εγώ

Σέρνω την εξουθένωσή μου σήμερα, σέρνω και τις μνήμες , τα στολίδια άλλων εποχών, τα δώρα και τα γιορτινά πανηγυράκια , κι έρχομαι να δω, να θυμηθώ, ν αποτιμήσω .. εσάς.. εμένα.. ό,τι απέμεινε ..

Τριζοβολά πια η πόρτα η τότενες στολισμένη που έμπαζε στον κήπο μας.. κει που σας ανέστησα ένα ένα.. κει που 'κανα όνειρα, κει που γέλασα, που ήλπισα, που παράβλεψα, που γιομάτη αυταρέσκεια προσπέρασα, που ξέχασα, θύμωσα, αγρίεψα, κορόιδεψα, έκλαψα, έθαψα, σκόρπισα στάχτες..

Κάνω το πρώτο μου βήμα και πιάνω τον εαυτό μου να χαμογελά.. εδώ ήσουν εσύ - το πρώτο μου βλαστάρι - σαν τώρα θυμάμαι με πόση αγάπη φρόντισα το χώμα για να φυτευτεί ο σπόρος σου.. με πόση αγωνία περίμενα να δω να ξεπροβάλλεις, πόση χαρά έκανα όταν σε πρωτοείδα.. όλο μαζί σου ασχολιόμουνα, όλα τα χατήρια σου κανα, τίποτε να μη σου λείψει, συ θα γινόσουν τα όνειρά μου.. όσα θέλησα, όσα δεν έκανα για μένα , συ και η εικόνα μου , το καμάρι μου κι η απαντοχή μου , η συνέχειά μου .. θα πήγαιναν όλα καλά κατά πως τα σχεδίαζα, θα γέμιζε ο κήπος από κι άλλα σαν εσένα .. κοίταγα κι ήθελα να βλέπω εμένα στο καλύτερό μου ..και καμάρωνα. .
μ΄είχε συνεπάρει τόσο η χαρά κι η ικανοποίησή μου, που αρνήθηκα να δω τα σημάδια ... τα σκουλήκια στο χώμα.. τα φύλλα χαμηλά που σάπιζαν σιγά σιγά.. ούτε που θέλησα να υποψιαστώ . . κοίταγα μονάχα τα λούλουδα .. και καμάρωνα..

Κι εδώ παραδίπλα, ήταν ο δικός σου χώρος δευτερολούλουδό μου.. ήρθες λίγο πιο μετά, με νέο χαμόγελο, ήμουνα και μαθημένη τώρα , ένιωθα και πιο σίγουρη, δε σε ζάλιζα όλη την ώρα , σ άφησα και λίγο μονάχο σου.. σου δωσα και λίγο παραπάνω χώρο, ν απλωθείς έλεγα, να δοκιμαστείς έλεγα, καλά τα λεγα.. αυτάρεσκα σε κοίταγα , δυο φορές καμάρωνα.. συ θα πήγαινες κι ένα βήμα παραπέρα έλεγα..
κι όλοι θα μίλαγαν για μένα.. για τον όμορφο κήπο μου.. πόσο τα είχα όλα τακτοποιημένα .. θα με θαύμαζαν..
ούτε στιγμή δε μου πέρασε απ το μυαλό τότε.. πως άλλο δρόμο τράβαγες.. προσπέρναγα καμαρωτή κι ούτε που πρόσεξα για πότε οι ρίζες σου άπλωναν σε λάθος μεριά.. αλλουνού το νερό έπινες.. σ αλλουνού το δρόμο έμπαινες.. αλλουνού χώρο έπιανες...κι όταν το είδα..δε θέλησα ούτε να το πιστέψω, ούτε να το σκεφτώ και πολύ πολύ... προσπέρασα απλά

Κάνω ένα βήμα ακόμη.. και συννεφιάζω.. Εδώ ήταν ο δικός σου χώρος , μοναχικό μου.. έπρεπε να ναι ακόμη ο δικός σου χώρος.. Συ ήσουν πάντα αλλιώτικο ..το ΄δα εγώ απ την πρώτη στιγμή... κι ας μην ήθελα να το παραδεχτώ , καθόλου δε μ άρεσε που ΄σουν έτσι διαφορετικό. . ήθελα να σαι κι εσύ όμοιο με τ άλλα, να μην ξεχωρίζεις, να μην τραβάς πάνω σου την προσοχή για τέτοιο λόγο, έλεγα πως για σένανε το θελα αυτό, για το δικό σου το καλό...
Πώς το λεν κείνο το ωραίο .. "ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις" ...
τέτοιον δρόμο σου στρωνα..
προσπάθησα όμως , σ΄ έβαλα ανάμεσα στ άλλα, μα το μόνο που κέρδισα είναι να ξεχωρίζεις ακόμη περισσότερο . . σ΄ εβαλα στην άκρη , με πόναγε η μοναξιά σου .. κι όσο εσύ έδειχνες κόντρα τόσο εγώ θύμωνα.. σκεφτόμουν.. μου χάλαγες το σχέδιο , την εικόνα που θελα για τον κήπο μου.. δε θέλησα να το δεχτώ αυτό.. . εγώ λαχτάραγα την ομοιομορφία.. την ηρεμία μου.. με σκότιζες ξέρεις..
και στο τέλος τέλος με θύμωνε κι η ύπαρξή σου η ίδια.. πέρναγα κι ούτε σε κοίταγα.. δεν ήξερα τι να κάνω με σένα.. γελώ σήμερα πικρά.. ούτε στιγμή δεν σκέφτηκα να δεχτώ πως αυτό .. το διαφορετικό.. ήταν ο δικός σου ο δρόμος.. ήταν το δικό σου άρωμα.. η δική σου ομορφιά..
Κι αν το σκέφτηκα.. το προσπέρασα κι αυτό..

Κι ακόμη ένα βηματάκι.... και κοιτώ τη δική σου μεριά.. απρόσμενό μου .. Θυμάμαι που ήρθες απροειδοποίητα, δε σ είχα προγραμματίσει, ήταν που δεν είχα και πολύ χρόνο να σου αφιερώσω , είχα τότε άλλα ν ασχοληθώ, πιο σημαντικά μου φαίνονταν .. μεγάλωνες μονάχο σου.. πλάι στ άλλα χωρίς να τα ενοχλείς.. , έπινες απ τα απομεινάρια των άλλων, έμαθες να εκτιμάς το λίγο.. έμαθες και να ζητάς το πολύ, να ρουφάς απ΄όπου μπορεις.. να βρίσκεις το δρόμο για τις αχτίδες του ήλιου, να μην κραυγάζεις την παρουσία σου μα να στέκεσαι εκεί δυνατό κι ανθεκτικό .. . τα κατάφερες ... μέχρι που μια μέρα δεν ήσουν πια εκεί.. κάποιος σ είχε πάρει με περισσή προσοχή.. είδα τα σημάδια στο χώμα.. έμαθα πως κάποιον άλλον κήπο στολίζεις ως σου πρέπει.. εκεί σου δωσαν και χώρο και τρόπο κι άνθισες κι όλοι σε χαίρονται.. κι εγώ έκανα πως καμαρώνω για να μην παραδεχτώ τη ντροπή μου. . πως σωστά έγιναν έτσι τα πράγματα.. . δεν ήταν αυτός ο κήπος για σένα.. θα σ έπνιγα αργά ή γρήγορα.. καλά που έφυγες..

Και μια βαθιά ανάσα εδώ..δύσκολα προχωρώ.. δε φτάνει μια ανάσα μόνο . . βλέπω ξανά εσένα .. το αγκάθι μου.. αγριόχορτό μου.. που πάντα εμφανιζόσουν κει που δε σε περίμενα..
και με θύμωνες.. - πόσο πονώ σήμερα - και σε ξερίζωσα με νεύρα μια φορά, θυμάσαι ; μα πάλι εσύ εκεί.. επίμονο.. ξανάρθες για να μου χαλάς ό,τι ήθελα να φαίνεται όμορφο.. έτσι νόμιζα.. κι αγρίεψα.. άσχημα τότε, δηλητήριο σε πότισα .. να σε σβήσω θέλησα απ τη ζωγραφιά μου.. διάλεξα να πιστεύω πως ήσουν εσύ που δεν άφηνες τ΄ αγαπημένα μου ν ανθίσουν..πως τα πνιγες.. πως κακό μονάχα θα κανες... συ έφταιγες.. Εγώ.. ; γεμάτη καλές προθέσεις είπαμε.. Υποκρίτρια.. ...

Τώρα όμως μαζεύω πια όλη μου τη δύναμη.. όση μ απέμεινε...γι αυτό το στερνό το βήμα μου..
Εδώ φύτρωσες εσύ , μαύρο μου τριαντάφυλλο, από τις στάχτες όσων μονάχη μου έκαψα κι έριχνα τότε την ευθύνη αλλού, συ που ποτίστηκες από δάκρυα αναίτια κι ανώφελα, συ που με μάτωναν τ αγκάθια σου κάθε φορά που προσπαθούσα να σε χωρέσω σ έναν κήπο με χρώμα.. όπως το θαρρούσα εγώ το χρώμα..
Συ ήξερες.. ένιωθες .. μάτωνες και μαύριζες με όσα εγώ έκανα πως δεν έβλεπα.. για να μου δείξεις.. να καταλάβω.. μα ..Τι κατάλαβα .. στα ψέμματά μου διάλεξα να μείνω..

Γιορτάζω σήμερα.. της μανούλας η γιορτή..
κι ατενίζω θύμησες.. σχέδια, όνειρα απογοητεύσεις, θυμούς, φλόγες, θανάτους και σιωπές..
Τι μάνα ήθελα να γίνω ?
Τέτοια που υμνούν τα βιβλία, τέτοια που της πρέπουν τραγούδια, τέτοια

για κάποια από σας , ίσως και να γινα
για κάποια σας, απέτυχα
για κάποια , είμαι ανύπαρκτη
για άλλα , ένοχη

για όλα όμως είμαι η μάνα σας
και όλα είστε δικά μου παιδιά
δικό μου δημιούργημα.. και δική μου ευθύνη .. κατάδική μου..

Kοιτώ το χώμα κάτω απ τα πόδια μου .. που κήπο ήθελα να τ΄ονομάζω
βούρκο το κανα..
ποιο λουλούδι ανθίζει στο βούρκο.. ποιο παιδί μπορεί να πατήσει σταθερά σε μια κινούμενη άμμο...
πώς ν ανθίσει.. πώς και να ριζώσει..
Τέτοια μάνα στάθηκα για σας..
Τέτοια κοινωνία για τα παιδιά μου..

Αν μπορούσα να κλάψω.. να ξεσπάσω, να λυτρωθώ..
μα δεν είναι ώρα ακόμη..
δεν την αξίζω ακόμη τούτη τη λύτρωση
οφείλω στην τιμωρία τώρα
μιας μάνας που δεν έκανε το καλύτερο για τα παιδιά της
χωρίς δικαιολογίες
χωρίς υποκρισίες.







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου