3 Ιουν 2010






κάποιες μέρες λέω πως φταίει η ζέστη
λέω η υγρασία θα ναι
ο ήλιος που δε δίνει πια ζωή , μα τη στεγνώνει..
κι αυτό το γνωστό -παρήγορο συνήθως- βουητό της πόλης .. που τ ακούω πια σαν ουρλιαχτό...
είναι κι αυτά τα χρώματα που λείπουν..
είναι κι αυτά τα σύννεφα που δε μπορώ να διακρίνω μέσα στο ατελείωτο γκρι...
κι εκεί που ήταν κάποτε ένα ποτάμι.. τώρα σαπίζουν απομεινάρια λουλουδιών..
είναι που ο χρόνος δεν περνά
μα η ζωή μου τρέχει ..

τούτες τις μέρες κρατιέμαι από θύμησες..
πικρό αυτό..
γλυκές αυτές..

και μια υπόσχεση που μου δίνω κρυφά..
θα το ξανακάνω..
το κανα.. και θα το ξανακάνω..
κι ό,τι δεν έκανα.. κι αυτό θα το κάνω
μέρες είναι..
θα περάσουν..



Aνιρέτας σκέψεις..

1 σχόλιο: