4 Ιουλ 2010

παραίτηση...





Δύσκολο το βήμα
το κάθε βήμα
μεγάλος ο αγώνας να σύρει το ένα πόδι
μπροστά απ τ΄ άλλο..
κι η άμμος δε βοηθάει
μα συνεχίζει να προσπαθεί

κοιτά για μια στιγμή πίσω
μια στιγμή όμως μονάχα
βαρύ το παραπάνω..
βαριές κι οι αλυσίδες
όσων είπε
κι όσων δεν τόλμησε να πει
όσων έκανε
κι όσων δεν τόλμησε να κάνει
είναι κι αυτές οι θύμησες
εγκαταλελειμμένων ονείρων
φόβων αταξίδευτων,
ερώτων φτηνών
κι ακριβοπληρωμένων ψεμμάτων

ευτυχώς δεν έχει φεγγάρι
πονά ξέρετε το φως
σαν φωτίζει τα κρυμμένα
ευτυχώς δεν έχει και κόσμο
δε θα ξέρει και πώς να πει ευχαριστώ..
άμαθη στη λέξη..

λίγο ακόμη,
πάντα της ήθελε μια αγκαλιά τις νύχτες
ας είναι κι αλμύρας...
χαμογελά,
σίγουρη, σκέφτεται.. και ήρεμη
ίσως τη βρουν το πρωί,
ίσως μετά από μέρες
κάπου τη βγάλει το κύμα..

δυο βήματα ακόμη
και μετά γαλήνη
λέει..
κι ούτε που της περνά απ το μυαλό
πως κρίκους μοναχά προσθέτει
στην ήδη βαριά της αλυσίδα..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου