29 Μαρ 2010

Συκιά Ναι.. αυτό ειναι το όνομά μου..




Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010 




Συκιά . Μάλιστα, αυτό ειν΄τ΄όνομά μου
και σήμερα έχω την τιμητική μου..

Μεγάλη Δευτέρα βλέπετε.  Μέρα της "καταραθείσης και ξηρανθείσης συκής..".

Α..  πόσο οι σκέψεις σας μου είναι φανερές 
που δεν απλώνονται
δεν αγκαλιάζουν
εκσφενδονίζονται με δύναμη μονάχα . 
Λιθοβολείτε.. 
Μα ξέρετε; 
Γέλιο πικρό μου προκαλείτε
και λύπηση συνάμα
για όσα αρνείστε, φοβάστε, κρύβετε..

Κι όμως. Διόλου δε με νοιάζει.
Γιατί , ναι . Συκιά ειν΄ το όνομά μου.

Θέλετε μήπως να σας το συλλαβίσω;

Σίγμα . Κατά πώς λέμε Σωτηρία.  Αυτή που ελπίζετε, μα δε θ αξιωθείτε όσο  κρατάτε μυαλό φυλακισμένο.
Και Ύψιλον. Όπως Υπέρβαση. Αυτή που δεν θα τολμήσετε , παρά στα λόγια μοναχά.
Κι ύστερα Κάπα.  Όπως ο Κήπος.  Σαν  της Εδέμ που τάχα έξω του με κλείσατε κι ας ήταν δικό μου το φύλλο που πήρατε για να καλύψετε τη γύμνια σας . Και τη ντροπή της.
Και Ιώτα. Όπως στον  'Ιμερο .  Σ΄αυτή η λαχτάρα που μ΄επιμέλεια τόση κρύβετε.  Στον πόθο να γευθείτε όσα φοβόσαστε..
-γλυκός ο καρπός μου, το ξέρω βλέπετε - 
και  Άλφα.  Όπως Απόλαυση..

Ναι.  Συκιά ειν΄τ΄όνομά μου
κι είν΄τούτο τ΄όνομα πολύ παλιό
παλιότερο κι απ τις προλήψεις σας, απ τις μισές αλήθειες σας  κι από  τις επιλεκτικές τις μνήμες σας..


Δώρο το φέρω απ τον παππού μου, τον Τιτάνα το Συκέα
τον χθόνιο αυτόν θεό,  που κι αν νικήθηκε  απ το Δία του ήλιου και του κεραυνού
βγήκε ξανά στην επιφάνεια, μόνος πολεμιστής
τα ανέβηκε τα Τάρταρα..
και ρίζωσε στα βράχια..
και μου δωσε το χρώμα τους  το γκρι της πέτρας
και μου δωσε και το κορμί του, π' αντέχει στις φωτιές σας..

Α... οι σκέψεις σας
πόσο καθάρια ακούγονται
Στις αυλές σας δε χωρώ.. τάχα μου  σας θυμίζω  τον Ιούδα .  Μα  πως με το δικό μου το ανθεκτικό κορμί φτιάχνατε τα κρεβάτια που πάνω τους ξαποσταίνατε, είν βολικό να το ξεχνάτε.

Κι ειν που θα θέλατε να ΄χω ρετσίνι όπως όλα τα "ευγενή" δεντράκια..
να μη διαφέρω
γιατί τούτο το γαλακτερό, σας φαγουρίζει
άλλα ειν αυτά που σας θυμίζει  -αυτά τ΄ανείπωτα-
μα παραβλέπετε πως αυτά τα άλλα είναι η πηγή ζωής... σαν το μητρικό το γάλα..

δεν έχω μπουμπούκια ν΄ανθίζουν και λούλουδα με χρώματα κι αρώματα να μοσχοβολάν για να ευφραίνονται οι καρδούλες σας..

'Εχω  δικό μου τρόπο..
'Εχω  δικό μου δρόμο
Ειν΄η δική μου η ψυχή εδώ, μοιρασμένη σε δεκάδες σακουλίτσες δώρου.. γεμάτες στήμονες, χυμούς και σπόρους
που  ωριμάζουν αργά
και προκαλούν

Δεν ανοίγω και Δεν προσφέρομαι . Δεν εκτίθεμαι.  Δεν κυκλοφορώ στο παζάρι της ομορφιάς σας
μεστώνω μέσα μου..
και περιμένω
τη μέλισσα που θα μ΄ανοίξει.. να πιει από μένα .. να μεταφέρει...

Δικός μου ο δρόμος..

Ναι.. Συκιά ειν΄το όνομά μου

κι έτσι ανθίζω εγώ
προς τα μέσα..


Ανιρέτα ..


26 Μαρ 2010

όνειρο ήταν... ναι..όνειρο.. 
      
Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010




Είχα τόση ανάγκη εκείνο το ταξίδι..
το σεμινάριο ήρθε την κατάλληλη στιγμή
για λίγο χώρο.. για λίγο χρόνο..  γι αναρωτήσεις .. για αποφάσεις ..

Μ΄ αρέσει να οδηγώ, μ αρέσει να ΄χω μπροστά μου δρόμο ανοιχτό,  στη μουσική μου ένταση, στο αίμα μου καφέ,
Κι ένα τσιγάρο, κρίκοι και δαχτυλίδια να σβήνουν μ ένα φύσημα ..
Και φυσικά χρόνο..  χρόνο δικό - κατάδικό μου
να χάνομαι στις σκέψεις μου
καμιά φορά και στον προορισμό μου
αλλά.. δεν  πείραξε αυτό ποτέ..
πάντα , μα πάντα κάπου φτάνω..

Η μεγάλη διασταύρωση με βρήκε με κόκκινο φανάρι..
Α, ρε Ηρακλή.. τι εύκολο που ήταν για σένα..
η Αρετή από δω.. ..η Κακία από κει...
χαμογέλασα στη θύμηση του μικρού μου γιου σαν διαβάζαμε..
-"μαμά.. τόσο απλά ; "
-"τόσο απλά αγόρι μου.. τόσο απλά.. η καρδούλα μας πάντα ξέρει το σωστό.. και δε λαθεύει.."

Α, ρε μαμά.. με τις σοφές σου απαντήσεις..

Με ξύπνησε ένα κορνάρισμα.. καιρός να στρίψω..
........

Το βράδυ γυρνώντας στο ξενοδοχείο εξουθενωμένη, παρήγγειλα   ένα κονιάκ.. μ αρέσει το ζεστό του χρώμα, η ζεστή γεύση του , το άρωμά του ..
κι ανέβηκα καρφί για ένα καυτό καυτό μπάνιο.... απ΄ αυτά που μαζί με τη σκόνη και την κούραση ελπίζεις να ξεπλύνουν κι όλα όσα έκανες.. όσα σκέφτηκες..

Το χτύπημα στην πόρτα ακούστηκε τη στιγμή που είχα τυλιχτεί σ΄ένα από κείνα τα χνουδωτά μπουρνούζια των ακριβών ξενοδοχείων
- "Παρακαλώ... ανοιχτά είναι " εγώ... η έμπειρη απ΄ αυτά..

βγαίνοντας άκουσα την πόρτα να κλείνει απαλά.. κι έπεσα πάνω στο δίσκο ,δύο ποτήρια.. ένα ολόκληρο μπουκάλι.. ένα τριανταφυλλάκι λευκό.. ένα κουτάκι ξύλινο.. μακρόστενο σκέτο..με μια κορδελίτσα απλοϊκά τυλιγμένη γύρω του..και
δυο χέρια ...
μαγνητίστηκε το βλέμμα μου από αυτά τα χέρια , τόσο που δε θυμάμαι ν' αναρωτήθηκα καν σε ποιον ν' ανήκουν..τι..ακριβώς συνέβαινε..
έμεινα μονάχα να τα κοιτώ την ώρα που έφεραν το λευκό τριαντάφυλλο κοντά στο πρόσωπό μου
τι..άρωμα... κάτι θα 'χε..δεν εξηγείται αλλιώς...
να μην αντιδράσω..ούτε καν ν ΄αναρωτηθώ ;
ούτε όταν τα πέταλά του ακούμπησαν στα χείλη μου...
"νιώσε το " άκουσα μια φωνή να μου λέει "νιώσε το τώρα όσο είναι ζωντανό..αν δεν το κάνεις.. μετά θα΄ναι μονάχα ένα νεκρό λουλούδι...δε θα κουβαλά μαζί του τίποτε..καμία θύμηση..κανένα άρωμα.."
ναι.. κάτι θα ΄χε.. δεν εξηγείται πως δεν κουνήθηκα ούτε όταν - κατά πως λέν στα αισθηματικά ρομάντζα - κινήθηκε χαμηλότερα "χαράζοντας" με..

Δεν ήταν μια νύχτα πάθους..
'Οχι.. καμία σχέση μ΄αυτή τη..φωτιά που σε θέλει τον άλλον να τον..κατασπαράξεις και πάλι να μη χορταίνεις..
οχι..
ήταν λες κι όλα συνέβαιναν σε slow motion....
αργά... βασανιστικά ... κάθε κίνηση να κρατά ώρες..,κάθε χάδι.. αιώνες ,. να παγώνει ο χρόνος σ΄εκείνην ακριβώς τη στιγμή που ανασαίνεις την ανάσα του άλλου στα χιλιοστά πριν το άγγιγμα
να σε λιώνει η προσμονή...

όχι.. δεν ήταν νύχτα πάθους
νύχτα ταξιδιού ήταν
ατελείωτου ταξιδιού
απάτητων δρόμων
απρόσμενων μυρωδιών
ανεξερεύνητων προορισμών

κι όταν πια σίμωσε ο Μορφέας... α..αυτή η αίσθηση.. ο κόσμος στη θέση του.. όπως ακριβώς θα πρεπε να 'ναι ο κόσμος....
.......

Τη φρίκη την ένιωσα προτού ανοίξω τα βλέφαρα..
"Χριστέ μου.... τι έκανα... ΤΙ ΕΚΑΝΑ !! "
δεν ήθελα ν΄ανοίξω τα μάτια.... δεν ήθελα να δω..
μα ..
surprise !
μόνη μου στο κρεββάτι....με τις πυζαμούλες μου.. τα ρούχα μου διπλωμένα στη θεση τους.. ο δίσκος με το ποτήρι μου - έ ν α ποτήρι...ξηροί καρποί αφάγωτοι... κανένα μπουκάλι.. κανένα τριαντάφυλλο
κανένα κουτάκι...

Θεέ μου....Τι όνειρο.!!
πόση ανακούφιση...
μα Τ ι όνειρο !!
ήταν τόση η υπερένταση.. με πήραν τα γέλια..."λάλησες κούκλα μου..." κι αργότερα... "τουλάχιστον .. το φχαριστήθηκες " και νέο ξέσπασμα γέλιου...

Σας το πα ?
Λατρεύω τα όνειρά μου....

και το καλύτερο ; ήξερα πια ποιο δρόμο θα παιρνα....όλα είχαν μπει στη θέση τους..
τόσο απλά.. τόσο όμορφα..
Λατρεύω τα όνειρά μου...

Και πήρα το δρόμο μου
μ΄ εκείνο το αυτάρεσκο χαμόγελό μου .....είχα κάνει τις επιλογές μου....δεν ήταν δα και τόσο δύσκολο..
είχαν όλα ξεκαθαρίσει τόσο απλά...ένας καλός ύπνος.. ένα γλυκό όνειρο...
Ω, ναι .. τα όνειρα ..


'Ηταν την επομένη το βράδυ , σπίτι μου πια , αποκαμωμένη μα ικανοποιημένη τόσο απ΄τις επιλογές μου, την ώρα που άδειαζα τ' άπλυτα απ' τη βαλίτσα μου ,
που έμεινα αποσβολωμένη να κοιτώ ένα  μικρό  ξύλινο κουτάκι να πέφτει  απ τα ρούχα ..  μια κορδελίτσα .. κι ένα μαραμένο τριανταφυλλάκι , κάποτε άσπρο,
και λίγες λέξεις..

αν δεν έχεις νιώσει τη μυρωδιά του σαν ήταν ζωντανό..
είναι μονάχα ένα νεκρό λουλούδι..






Ανιρέτα....


22 Μαρ 2010

Από τα δώρα της ζωής μου ..




Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010 






Ήμουν στα 19 τότε,
σ αυτή τη μόνιμη άνοιξη που όλοι οι δρόμοι ανοίχτηκαν για να τους περπατήσεις , όλα τα χρώματα για τις δικές σου ζωγραφιές, όλοι οι έρωτες εσένα περιμένουν ..

Κι ας ήταν γενάρης.. παγωμένος, αγαπημένος
ντυμένη, στολισμένη, έτοιμη για το πάρτυ
"βρε κορίτσι μου.. έμπλεξα...πήγαινε εσύ, έχω ειδοποιήσει.....θα ΄ρθω αργότερα.."

Πήγα. Κάποιος άνοιξε την πόρτα
Δεν είδα - ένιωσα μόνο - την ματιά του να με περπατά, ξεκινώντας από τις δεκάποντες γόβες, ν΄ αγγίζει τη στενή μέχρι τα γόνατα φούστα , ν΄ανεβαίνει στη σμαραγδιά (που με τόσο..καμάρι είχα φορέσει..) μπλούζα, να κυλάει στα μέχρι τη μέση -τότε- ξανθά μαλλιά , να σταματά στους τεράστιους κρίκους που φορούσα σκουλαρίκια..

Κι όμως... δε χαμογέλασε

Η δική μου ματιά αγκάλιασε το χώρο πίσω του.. ή.. προσπάθησε να το κάνει , μέσα από τον καπνό των τσιγάρων, τα ατελείωτα μπουκάλια μπύρας παντού, κάποια καφάσια για καθίσματα.. όλοι στα μαύρα ή έτσι μου φάνηκαν ..το μόνο χρώμα που είδα.. στο μαλλί κάποιων..
και η...μουσική άιρον μέιντεν μου είπαν μετά.. για να μαθαίνω

(α ρε φιλενάδα...πάλι αλλού γι αλλού είσαι..)

κι όμως.. δε χαμογέλασε
"Η πιο ωραία φίλη του Βασίλη"  μουρμούρισε
"α. ρε Βασίλη ..ρεζίλι..." σκέφτηκα

Βρήκε ένα καφάσι κι έστρωσε πάνω του μια μπλούζα - για το καλσόν μου είπε - να μην πιαστεί, έφερε ένα μπουκάλι μπύρας ,μου πήρε τον αναπτήρα απ τα χέρια και μου δωσε ένα κουτάκι σπίρτα
"να την προσέχεις τη φλόγα που ανάβει το τσιγάρο σου"  ..

Αργότερα, ήρθε και μ΄ άγγιξε στον ώμο
"πάμε.. να σου δείξω κάτι
είναι η νύχτα σωστή"

δε ρώτησε, δεν αρνήθηκα

Σ ένα στενό δρομάκι της Κυψέλης, ανάμεσα σε δυο παλιά σπίτια κάτω από μια γυμνή λεύκα, μ΄έβαλε να καθίσω στο πεζοδρόμιο, να σηκώσω το βλέμμα ψηλά εκεί που λίγο φαινόταν ουρανός, και μου πε μια ιστορία.. για κάποιον 'Ιρανο, γιο ενός βασιλιά , μιας πολιτείας από μάρμαρο και βήρυλλο, Άιρα την έλεγαν..

Από κείνη τη νύχτα,
κάθε - μα κάθε βράδυ, όσο κράτησε ένας ταξίδι του φεγγαριού
ερχόταν και μ έπαιρνε την ώρα που έφευγα απ το μπαράκι που δούλευα και με σεργιάνιζε στα στενά της πόλης μου, αυτής που πίστευα ότι ξέρω, μου την μάθαινε απ την αρχή, να τη βλέπω με άλλο βλέμμα , να την ακούω πίσω απ τους γνωστούς της ήχους..
μια γωνία εδώ,
μια σκιά εκεί,
το παιχνίδισμα που κάνει το φως μιας βιτρίνας για μια στιγμή στο βρεγμένο δρόμο
κι ο ουρανός.  α... αυτός ο ουρανός ...

εκεί άκουσα πρώτη φορά λέξεις ..αστρόπλοια.. Ε.Φ. χωρόχρονος... ονειρότοποι...
ονόματα ..ουρσουλα λε γκεν.. θιοντορ στέρτζον.. τζέιμς μπαλλαρντ..
στίχους
"Ναι..ο έρωτας ζητάει το βαθύ διάστημα
της θύμησης ή της ελπίδας
Προτού μπορέσει να μετρήσει το εύρος του
Πολύ νωρίς, πολύ νωρίς έρχεται ο θάνατος και δείχνει
ό,τι αγαπάμε, πιο βαθιά απ όσο ξέρουμε ! "
Κοβεντρι Πατμορ είπε.. γεννηθείς το 1823..  τι κι αν περνούν οι αιώνες .. έρωτες και πόνοι πάντα ίδιοι μένουν .. 

άλλοι κόσμοι.. άλλα ταξίδια..

και κάθε νύχτα ,μαζί με την καληνύχτα του, έβγαζε απ την τσέπη του μπουφάν του μερικές διπλωμένες σελίδες, αντιγραμμένες στο χέρι
"γι απόψε" μου 'λεγε
"μέχρι το πρώτο φως.."

28 νύχτες
28 λέξεις δεν πρέπει να 'πα
μαζί με τις καληνύχτες

δε θυμάμαι το πρόσωπό του
δε θυμάμαι τη μυρωδιά του - παράξενο για μένα..
δε γνώρισα την αίσθηση των χεριών του

μια φιγούρα μαυροντυμένη μονάχα θυμάμαι
και τη φωνή του
να με στέλνει κάθε νύχτα και σ έναν αλλιώτικο κόσμο
και κείνη τη σιγουριά - της απειρίας ίσως - πως θα με γυρίσει στην εξώπορτά μου ολόκληρη..

αυτές τις σελίδες ξέθαψα πρόσφατα
τυλιγμένες προσεχτικά στη σμαραγδιά μου μπλούζα - που δεν ξανάβαλα πια
εκεί ήταν γραμμένη κι η ιστορία του Ίρανου, του βασιλιά της Άιρα, της πόλης από μάρμαρο και βήρυλλο..
που μου την έδωσε το τελευταίο βράδυ, κι ας μην ήξερα πως ειν΄το τελευταίο, και στο τέλος της σελίδας έγραφε
" κάποια στιγμή,
Ίσως..
στην Άιρα.."
εκεί κι άλλες εικοσιεπτά..

Χρόνια μου πήρε να καταλάβω
πόσα κομμάτια άφησα στους κόσμους του
κάθε νύχτα κι από ένα..

θοδωρής νομίζω τ' όνομά του ... δεν είμαι και σίγουρη


Ανιρέτα...