30 Απρ 2010

Η δική μου Πρωτομαγιά..














Ζυγώνει πάλι η μέρα..

Μέρα μνήμης λένε... κι αγώνα
Μέρα μνήμης λέω, κι ενός άλλου αγώνα..
Μέρα που κάποιοι , έχασαν τη ζωή τους
Μέρα που εγώ , βρήκα τη δική μου..

Κι όμως .. από κείνη τη μέρα , θυμάμαι μονάχα τη μυρωδιά σου .. κι ας ήταν ο τόπος γεμάτος δακρυγόνα και καπνούς.. κι ο αέρας πνιγμένος από  καμένο λάστιχο και βενζίνη..
Μονάχα η δική σου η μυρωδιά έχει μείνει από κείνη τη μέρα..
αυτή , κι η θύμηση των χεριών σου
σαν με τράβηξες με δύναμη για να με προφυλάξεις,
Εμένα.. μια άγνωστη
Χαμογελώ ακόμη σαν σκέφτομαι το πόσο απορημένη πρέπει να ΄δειχνα..
Εγώ σε μια ειρηνική πορεία ήθελα να συμμετάσχω, ούτε που τη φαντάστηκα μια τέτοια εξέλιξη, τα 'χασα φαίνεται.. μα εσύ το ΄δες, το πρόσεξες 
‘Ετυχε  είπα 
τίποτε  μάτια μου δεν είν’ τυχαίο   είπες  όλα έχουν ένα λόγο που συμβαίνουν, από μας μένει μονάχα να τον κατανοήσουμε..
Τα υπόλοιπα τα θυμάμαι αποσπασματικά.
Το πώς  βρεθήκαμε να πίνουμε καφέ, πώς κύλησε το απόγευμα κουβεντιάζοντας ( ούτε που θυμάμαι τι)
πώς περπατούσαμε - ώρες νομίζω- μέχρι που νύχτωσε,
πως  όλα  ήταν τόσο ξεκάθαρα δίπλα σου .. όλα στη θέση τους, κατά πώς έπρεπε από πάντα να είναι...
"γι αυτό έγινε ο κόσμος μάτια μου.. για να σε συναντήσω.. " που λέει και το τραγούδι..
γι αυτό ακριβώς έγινε θαρρώ.....

Να ΄ναι αυτό έρωτας ;  σε ρώτησα σαν φτάσαμε έξω απ΄την πόρτα σου
Όλα έρωτας είναι..  μου απάντησες..  
Όλα..  ΄Ερωτας για ζωή…   Και χαμογέλασες.  Και με τράβηξες μέσα

Σ΄αυτό σου το χαμόγελο έχω συνέχεια το μυαλό μου,
Σ΄αυτό και στις νύχτες που καθόμουν σιωπηλή να σε κοιτώ  χωμένο σε χαρτιά και σε  βιβλία .. να ρουφάς με τέτοια λαχτάρα ό,τι έκρυβαν μέσα τους.. Θα σου ΄διναν μια λύση άραγε.;  Όχι.  Επιχειρήματα ίσως.. έναν τρόπο ίσως.. την κατανόηση γι αυτό το "πώς" έφτασε ο κόσμος εδώ.. πού λάθεψαν οι προηγούμενοι.. πώς θα διορθώσουμε , πώς θα επαναφέρουμε ..πώς θα ξυπνήσουμε που σ΄ άρεσε να λες..
Πόσα έμαθα κοντά σου κείνη τη χρονιά.. μ΄αυτόν το μοναδικό  τρόπο που μαθαίνουν οι ερωτευμένοι - ρουφώντας λέξεις, ιδέες... όσα και να ΄χα διαβάσει,  όσα και να πίστευα μέχρι τότε... τα δικά σου τα λόγια περνούσαν και κάθονταν σπόροι σε φρεσκοσκαμμένο χώμα ..... γέμισε το κεφάλι μου με ονόματα .. παράξενα και δυσκολοπρόφερτα..  Μπακούνιν, Κροπότκιν.. Τρότσκι, Μαρξ,  Μαύρη Διεθνής,  Αύγουστος Σπάιζ , Μοστ,
λέξεις πρωτάκουστες για μένα , προλεταριάτο, παρισινή κομμούνα,
κολεκτίβα …
που γελούσα κι έλεγα  "Κνίτισσα " θα γίνω..,
θεωρίες, γεγονότα, επαναστάσεις, τσιτάτα, αγώνες κρυφούς.. αγώνες φανερούς..
πόσα μα πόσα ....

Κι εγώ σε λάτρεψα. . για το χρόνο που αφιέρωνες με τόση στοργή για να καταλάβω.. για την καρδιά σου που δε γνώριζε σύνορα, - όλοι οι άνθρωποι μία πατρίδα έχουμε, έλεγες , τα όρια είναι πλασματικά - λάτρεψα τη σκέψη σου που όλα τα κανε για μένα απλά,  κατανοητά,  δίχως υπερβολές, δίχως κορώνες.. , λάτρεψα που κάθε φορά που συμφωνούσα, έκανες πως θύμωνες, κι έπαιζες το δικηγόρο του διαβόλου
τίποτα να  μη δέχεσαι έτσι  μ΄ αγριοκοίταζες.. τίποτα, αν δεν το ψάξεις, αν δεν το αμφισβητήσεις πρώτα
Σε λάτρεψα για την ψυχή σου την ελεύθερη που δε χώραγε σε κανένα καλούπι, σε κανένα πλαίσιο, κι όμως χώραγε τον κόσμο ολάκερο..  
Σε λάτρεψα για τα όνειρά σου .. γι αυτό το δικαίωμα που διεκδικούσες ,
Στ΄  Όνειρο..  στην Ουτοπία..
Μίλαγες και δε χόρταινα.
Ποτέ δε χόρτασα..

Ξαναγυρνά η θύμηση στις νύχτες που ΄βαζες κείνα τα τρελά επαναστατημένα τραγούδια.. τα εμβατήρια που ΄λεγα... 
που εγώ παρίστανα πως μ΄αρέσουν κι εσύ παρίστανες πως το πίστευες..
που πήγαινα σιγά σιγά και τα κλεινα.. κι έβαζα μελωδίες τρυφερές κι αγαπησιάρικες..
και χαμογελούσα κρυφά.. γιατί ήξερα..
που σήκωνες τα φρύδια.. τάχα μου δυσανασχετώντας.. και σηκωνόσουν ..τάχα μου απελπισμένος..
κι έκανες τάχα πως με κυνηγάς..
κι έκανα τάχα πως θέλω να ξεφύγω..
και ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια..
και πλημμύριζε  η νύχτα μας  νυχτολούλουδα και γιασεμιά... κι ας μην ήταν ο καιρός τους.. ήταν ο δικός μας,
κι απ΄ αυτό που έλεγες έτσι είναι η ζωή μάτια μου.. έτσι πρέπει να ναι για όλους....

Και σ΄ εκείνες τις άλλες νύχτες.. τις σιωπηλές..
που ερχόμουν και σ έβρισκα τόσο, μα τόσο κουρασμένο..
με την υποψία μιας  απογοήτευσης στο βλέμμα σου ..  μια πίκρα... δεν καταλαβαίνει ο κόσμος μάτια μου...έλεγες .. η ζωή είναι ελευθερία , κι εμείς μαθαίνουμε στη σκλαβιά. . μαθαίνουμε να μας αρέσει κιόλας.. ο άνθρωπος δε γεννήθηκε για να ναι σκλάβος κανενός .. και πάνω απ όλα του ίδιου του του εαυτού.. μας μαθαίνουν λάθος.. μας βάνουν σ΄ένα λούκι από πολύ νωρίς.. μας γεμίζουν ενοχές..
άλλοι ηθελημένα, άλλοι από άγνοια.. κι άλλοι από ηλιθιότητα..

δε χρειάζονται οι άνθρωποι κόμματα και πολιτικάντηδες, έλεγες , ελευθερία χρειάζονται..  αγάπη χρειάζονται..  μυαλά ανοιχτά..
κι εγώ σε κοιτούσα στα μάτια σαν παιδί .. "γιατί όμως αυτά.. τ΄απλά, τα αυτονόητα να θέλουν τόσο αγώνα .. ;"  κι έγερνες το κεφάλι  και χαμογελούσες ξανά.... κι επαναλάμβανες σαν με παράπονο ..
αυτά τ΄απλά. . τ΄αυτονόητα. .
" έχουμε ευθύνη μάτια μου." μου λεγες και μου δινες να διαβάζω την Ασκητική .. " Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες : Εγώ μονάχος μου θα σώσω τη γης : Αν δεν σωθεί εγώ θα φταίω..."
κι έβλεπα αυτήν την ευθύνη να την εθεωρείς κατάδικιά σου .. κι ας μην καταλάβαινα γιατί , κι ήθελα ν΄ απλώσω τα χέρια .. ήθελα να ΄ταν η αγκαλιά μου τόση κι άλλη τόση .. να χωρέσει και σένα και τα όνειρά σου και τον κόσμο όλον.. να τους κάνω όλους καλά.. για να σαι και συ καλά..
Ήθελα ...

Γυρνώ και σ εκείνη τη φορά που χαμήλωσα το βλέμμα  να μη δεις πόσο  ανησυχούσα..
που μου πες τρυφερά, μη στενοχωριέσαι μάτια μου.. δε θα σε κάνω εγώ ποτέ να κλάψεις , και κάθισες με τις ώρες να μου δείξεις.. πως τα ποτάμια δε γυρίζουν πίσω.. πως είναι νόμος φυσικός να επιβιώνουν αυτοί που προσαρμόζονται .. οι ικανοί για τη ζήση .. δε χωράν λύπησες και ψεύτικες θλίψεις.. πάντα μπροστά κοιτάμε, πάντα το βλέμμα μας ψηλά .... και πάλι γελούσες.., για να κάνεις και μένα να γελώ.. για να ξορκίζονται οι φόβοι…
Αυτά σου τα λόγια θυμάμαι, αυτό σου το γέλιο…
’Οχι.. δεν άφησα ποτέ μου να βγεις ψεύτης.. δε μου επέτρεψα ποτέ να κλάψω, Ποτέ .
Ούτε καν κείνη την ώρα που η απουσία σου γκρεμοτσάκισε τον κόσμο μου.
Τον κόσμο μας

Τα κράτησα κείνα τα δάκρυα που δε θέλησες για μένα. .
Τα κρυψα βαθιά να μην φανούν..
Τα μάζεψα σταλαματιά σταλαματιά  και τα ΄κανα ρυάκι, και το ρυάκι ποτάμι , και πότισα μ αυτά τρεις μαχητές - το ξέρεις θαρρώ.. κει που σαι θα βλέπεις - έτσι μ αρέσει να πιστεύω.. -
Κοιτώ και καμαρώνω τ΄ αγόρια μου που στο γάλα τους έσταζα τα λόγια σου , και στο φαγητό τους πασπάλιζα την ίδια αυτή λαχτάρα για τη Ζωή που στάλαξες εσύ σ εμένα..,
και την κόρη μου ..την αγωνίστρια..
Είναι που  νύχτες κάθομαι στο προσκεφάλι της  και παρακολουθώ τα όνειρά της, και μες στο μυαλό μου, τη βάνω δίπλα σου .. θα την αγάπαγες  μια τέτοια συντροφιά.. είμαι βέβαιη .. θα ταν το άλλο σου μισό.. και σου χαμογελώ..


Όχι.. δε βγήκες ποτέ σου ψεύτης.  Ποτέ δε μ έκανες να κλάψω..
Ένα δώρο μεγάλο μου ΄καμες..
Εσένα.. Εμένα.. και την Πίστη .. στ΄ Όνειρο..

Κι ούτε που μ΄άφησες  ποτέ να  πω ευχαριστώ
Δε χωράν τέτοια ανάμεσά μας μάτια μου, έλεγες..  συμφωνήσαμε..
εγώ δε θα ξανάλεγα ευχαριστώ, εσύ δε θα ξανάλεγες συγνώμη..
γελούσαμε..

διαβάζω σήμερα ένα ποίημα της Γώγου..
"..Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ.
Μεγάλα όνειρα στον ουρανό.
Εργάτες με δικά τους εργοστάσια
συμβάλουν στην παγκόσμια σοκολατοποιία.
Ονειρεύομαι γιατί ξ έ ρ ω και μ π ο ρ ώ .
Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».
Οι φυλακές τους «τρομοκράτες»
Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».
Το προϊόν την «ανάγκη»
Τα σύνορα τους στρατούς
Όλα η ιδιοχτησία.
Βία γεννάει η Βία.
Μη ρωτάς. Μη με σταματάς.
Είναι τώρα ν' αποκαταστήσουμε
του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη.
Να κάνουμε ποίημα τη Ζωή.
Και τη Ζωή πράξη.
Είναι ένα όνειρο που μπορώ...
μπορώ.. μπορώ
...και δεν με σταματάς .. δεν ονειρεύομαι.
δεν ονειρεύομαι..
Ζω "

Αναπολεί  κι η Χαρούλα στο ράδιο..
"σου ΄πα θα πεθάνω αν σκοτωθείς..
κι όμως… έχω ζήσει
.."

Αφήνω το ποίημα.. κλείνω και το ραδιόφωνο ..
Και χαμογελώ. . δε μπορείς  και να με μαλώσεις τάχα μου τώρα..  κι εγώ θα το πω..

Ευχαριστώ..








23 Απρ 2010

Με λένε Δήμητρα . Και είμαι καλά.





Απρίλιος 2010 










Κρύωσε πια το νερό. Μούλιασα εδώ μέσα τόσες ώρες, τόσο που  παραλίγο να με πάρει ο ύπνος -   το χω ξαναπάθει και την προηγούμενη φορά που ήμουν μόνη -  κείνο το τριήμερο.. κόντεψα να πνιγώ η χαζή..
Τι αστείο ! να πνιγώ ,στη μπανιέρα μου.. Μου ‘ρχεται να βάλω τα γέλια -  ή μήπως τα κλάματα...
θλιβερό δε θα ‘ταν ;
"Μα την καημένη.. πώς το ‘παθε αυτό ..αυτή ήτανε πάντα τόσο  προσεκτική ..κρίμα την κοπέλα.. - κοπέλα, λέμε τώρα -  μα και πάλι.. νέα ήτανε.. πόσο ..40, 45 .. δεν είναι μεγάλη μια γυναίκα σ αυτή την ηλικία.. έχει τη ζωή ακόμη μπροστά της.. και τα παιδάκια της.. κρίμα τα παιδάκια .. πώς θα μεγαλώσουν χωρίς μάνα.. λες να βρει άλλη ο άντρας της ; .. ε,  δεν θα ναι κι ο πρώτος
-αλί σ αυτόν που φεύγει δε λένε ;-
οι άλλοι πίσω ,τον βρίσκουν το δρόμο τους.. μα κι απ την άλλη δεν δείχνει τέτοιος τύπος .. καλά φαίνονταν μαζί .. να την αγαπούσε έδειχνε.. καλά τώρα .. ποιος ξέρει τι γίνεται μέσ απ την πόρτα του καθενός... κι ας μην ήταν βρε παιδί μου απ τα ζευγάρια που τα πρόσεχες, να ενοχλήσουν, να μαλώνουν, ν ακούγονται.. ήσυχοι άνθρωποι.. τη δουλίτσα τους , το σπιτάκι τους.. Τέλος πάντων.. κρίμα την κοπέλα.. καλή φαινότανε, ευγενική, εντάξει δεν είχαμε ποτέ και πολλά πολλά... ήταν λίγο κι εκείνο το βλέμμα της σα να χάνεται.. σε κοίταζε κι έλεγες βλέπει πίσω σου , σα να σε προσπερνά βρε παιδί μου... ήταν και τότε που έλεγε αυτή που μένει απέναντι κι αριστερά - ξέρεις μωρέ αυτή η γειτόνισσα η περίεργη που τάχα μου όλα τα ξέρει πως είχαν πειραχτεί λέει τα νεύρα της.. κι έπαιρνε φάρμακα... λες γι αυτό να χε αυτό το ..χαμένο στην έκφραση ..τώρα θα μου πεις και ποιος δεν το χει έτσι που γινε η ζωη σήμερα.. . κρίμα, κρίμα.. άιντε τώρα ζωή σε λόγου μας.. να πηγαίνουμε κι εμείς.. έχουμε κι επισκέψεις το βράδυ, θυμάσαι ; κάτι φίλοι που λέγαμε απ την Ερέτρια που γνωρίσαμε το καλοκαίρι που χαμε πάει διακοπές με την εργατική εστία.."

Γελάω μόνη μου με την καθαρότητα των φωνών τους  στ αυτιά μου... κρίμα . . κρίμα η κοπέλα..
ανοίγω το νερό , τ αφήνω να κυλά πάνω μου για ώρα.. οικολογική συνείδηση μηδενική , απούσα -
δε βαριέσαι, ας μου κάνω κι ένα δωράκι απόψε..
να βγω μονάχα να κλείσω αυτό το αναθεματισμένο ραδιόφωνο ..τα νεύρα μου με πιάνουν μ αυτή τη μουσική..
άκου ..έντεχνο λέει τραγούδι.. να΄ταν έτσι η τέχνη παλικάρια μου...
αυτό αγάπες μου δεν είναι τέχνη , φρικιαστική κακοτεχνία και κακογουστιά είναι. Όλοι σας ίδιοι ακούγεστε. Να μοιρολογάτε με την ίδια φωνή και με τον ίδιο τόνο. Ούτε για χαρακίρι δεν είστε άξιοι... Φρίκη. .
 Η μουσική, η φωνή , είναι δώρο  θείο. Άμα τώρα εσύ θαρρείς πως το χουν όλοι.. κι όποιος δεν είναι απλά παράφωνος και ξέρει να κουρδίζει και μια κιθάρα - άντε και να βάζει και στη σειρά λεξούλες βαρύγδουπες να παριστάνει το στιχουργό,  το συνθέτη,  τον εκτελεστή....
Με πιάνει νευρικό γέλιο.. ναι τον εκτελεστή.. τι ωραία λέξη .. την πέτυχα ακριβώς.. εκτελεστής

Βγαίνω στάζοντας. Κοιτώ τις λιμνούλες που αφήνω πίσω μου και ξαναγελώ.. χαχανίζω μάλλον - ποια.. εγώ !-
πλάκα έχει. . ούτως ή άλλως εγώ θα ξανασφουγγαρίσω οπότε.. ας το απολαύσω τουλάχιστον
μπράβο κορίτσι μου.. υψηλούς στόχους έχεις θέσει στην απόλαυση.. να λερώσεις το πάτωμα... άξια...

Πηγαίνω στο σαλόνι και βάζω ένα απ' τα αγαπημένα μου cd Koko Taylor, BB King , Shemekia Copeland .. . αυτό μάλιστα.. Janis Joplin .. cry.. cry . . διαλεγμένα τραγούδια ένα προς ένα... σβήνω και τα φώτα .. αφήνω μονάχα κείνο το μικρό στη γωνία.. μου φτιάχνω ατμόσφαιρα. Πάρτυ για πάρτη μου απόψε..
άντε κοπέλα μου .. ρίξε και κάτι πάνω σου.. ναι .. δε μ αρέσω γυμνή..  στην κρεββατοκάμαρα διαλέγω κείνο το κόκκινο στου αίματος το χρώμα το - ντεγκλιζέ νομίζω το λένε.. ούτε πώς λέγεται  δεν ξέρω τρομάρα μου .. τα σέξι με μάραναν..  το φορώ,  έτσι, με τα νερά ακόμη.. μ΄αρέσει η αίσθηση όπως κολλά πάνω μου.. ωραίο είν αυτό.. δεν το χω φορέσει από τη μέρα που το πήρα.. - γιατί το πήρα ;

Λοιπόν έχω κέφια απόψε.. 
τουλάχιστον απόψε, μπορώ . 
Στεγνώνω σκυμμένη τα μαλλιά μου - ούτε που  θα τα φτιάξω  .. όπου πάνε.. άς τα έτσι, μ αρέσουν έτσι ..κι ας μην είναι της ηλικίας μου.. ποιος θα με δει άλλωστε ;   Κλείνω και τον υπολογιστή.. δε θέλω ούτε μηνύματα.. ούτε κανέναν.. βγάζω και το τηλέφωνο απ΄τη μπρίζα.. απενεργοποιώ και το κινητό.. οι δικοί μου καλά είναι ..μίλησα το απόγευμα τα παιδιά στο χωριό απολαμβάνουν το διήμερό τους.. .. ευτυχώς, ακόμη.. απολαμβάνουν κάτι...

οι υπόλοιποι.. καλύτερα όλα κλειστά, δεν έχω διάθεση για άλλες κουβέντες.. Τη γνώμη τους την είπαν όλοι ..ήθελα δεν ήθελα..
" Μα βρε παιδί μου.. τι είναι αυτά που λες.. το σκέφτηκες καλά.. τι πας να κάνεις . . τα παιδιά σου δεν τα σκέφτεσαι .. διαλύεις το σπίτι σου έτσι. .για-τί , για ποιον , και τι ναι αυτός δηλαδή . . τον άντρα σου τον ξέρεις.. τον έχεις συνηθίσει. . πού πας.. πώς θα ζήσεις .." μπλα μπλα μπλα μπλα..
μωρέ γραμμένους σας έχω.. και δεν έχω και παγάκια γαμώ το.. πάλι ξέχασα να βάλω..  δεν πάει να. ..
τι λέω ..άκου με πώς μιλάω Εγώ ! η Κυρία ! ας είναι .. και σκέτη η βότκα  πολύ μου αρέσει..
τι να φοβηθώ.. μη ζαλιστώ ; ζαβλακωμένη χρόνια δεν είμαι ; ε λίγο παραπάνω τι πειράζει..
ανάβω ένα τσιγάρο και σκέφτομαι πώς το πε αυτό το ωραίο η Μάρα.. δεν είν΄ το τσιγάρο που σκοτώνει...
Α ρε τη Μάρα μου .. άλλη μια στο κλαμπ τελικά. . ό,τι και να λέει, όσο καλοκαμωμένο προσωπείο κι αν φορά , όμοιος ομοίω.. υποψιάζομαι μια απ τα ίδια.. κλεμμένος χρόνος σε όλα , τρέξιμο , τρέξιμο και τούτο και κείνο.. κι η Χρύσα μας .. Χριστέ μου η Χρύσα μας .. τα όνειρα των 18 και τα ρημάδια των 40 άκου 22 χρόνια. . σαν 22 ανάσες απλά έφυγαν.. πού πήγαν ; πού τα πήγες γλυκιά μου.. εσύ, εσύ που τα ΄στειλες ταξίδι να σε βρουν κάποτε σ΄ένα μέλλον που όλα θα χαν στρώσει και ξέχασες ένα παρόν ..εντάξει δεν το ξέχασες εντελώς, μα έχασες λίγο το τρένο ;
δε μπορώ.. δε βολεύομαι , σιχαίνομαι τις ηθικολογίες.. σιχαίνομαι κι αυτούς που έχουν τις έτοιμες ατάκες μιας σωστά καμωμένης ζωής.. αυτά τα ηλίθια διλήμματα..( εκείνο το μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι κάτι τέτοιο θα εννοούσε. . μακάριοι όσοι ξέρουν το δρόμο τους καθαρά ,χωρίς ανασφάλειες , χωρίς ανησυχίες .) υπάρχουν άραγε τέτοιοι άνθρωποι ή απλά είναι καλύτεροι ηθοποιοί από μένα.. σκατά.. να ταν η ζωή τόσο ξεκάθαρη.. από δω το σωστό από κει το λάθος..
γράφεις κοπέλα μου πάλι.. ποια ζωή.. τα μυαλά σου πες, που φτιάχνουν τη ζωή σου  ..άμα συ κρύβεσαι πίσω απ τη μετάθεση σ΄ένα μετά.. η ζωή σου φταίει ;

Η Koko κλαίει thats why i m crying. . τι φωνή .. τι λυγμός είν αυτός .. αυτό μάλιστα ! ακούς και θες να ουρλιάξεις μαζί της , να σκίζονται τα σώψυχά σου ναι .. γι αυτό κλαίω κι εγώ καλή μου -λέμε τώρα- εγώ δεν κλαίω βέβαια μα πώς το λεγε κείνο το τσιτάτο.. τα δάκρυα που στάζουν προς τα μέσα είναι το δηλητήριο, όχι τ΄άλλα.. και τι να το κάνεις το κλάμα. .τι προσφέρει .. κλαις και ξεθυμαίνεις και συνεχίζεις από κει που ΄μεινες . . ανοίγεις απλά το καπάκι να φύγει λίγο ο ατμός να μη χυθεί το γάλα..  πάλι γέλια με πιάνουν..
η βότκα με μάρανε..

Κοπελάρα μου .. το σωστό το ξέρεις. όπως το ξέρουν όλοι.. καθένας το δικό του.. έκανες το πρώτο βήμα.. ξηγήθηκες.. χωματίλα όχι πια είπες.. μπράβο σου.. έβγαλες τ ανακοινωθέντα σου..  ενημέρωσες τα ..πλήθη της ζωής σου και .. πάρε να χεις.. τι περίμενες βρε όρνιο.. συμπαράσταση ;  αυτό χρειάζεσαι ;
ε.. σ αυτό θα ήλπιζες.. έλα, μεταξύ μας τώρα.. και πότε βασίστηκες σε σένα κοπέλα μου .. γι αυτό τα πες όλα σε όλους.. μπας και σου βρεθεί κανα καινούριο δεκανίκι.. άσε.. άσε.. όχι μεταξύ μας αυτά..
ποιος περιμένεις να καταλάβει.. καταλαβαίνεις εσύ σάμπως τους άλλους.. .τι βλέπουν τι δε βλέπουν τι θέλουν να δουν και τι αδυνατούν.. ποιος κρίνει ποιον...

Αλήθειες είπαμε απόψε.. εγώ κι εσύ μείναμε φιλενάδα.. μόνες οι δυο μας στο ίδιο άδειο σπίτι,
στο ίδιο άδειο κορμί και στο παραγεμισμένο από φούμαρα και κούμαρα μυαλό μας..
μόνες..

Ανοίγω καινούριο πακέτο - μα τι γρήγορα που τελειώνει  ..-
και ξαναβάζω το cd  απ την αρχή.. λογικό..    Λογικό ; όχι .. απλά αναμενόμενο από μένα.. αυτό δεν κάνω τόσα χρόνια.. επαναλαμβάνω κι επαναλαμβάνομαι.. αναμασάω τα ίδια και τα ίδια .. πέθαναν οι απο μηχανής θεοί.. " θα ήσαν μια κάποια λύσις " που έλεγε κι ο ποιητής..
αλλά από λύσεις τέτοιες.. εικονικές και ψεύτικες.. δόξα τον Υψιστο.. όσες θέλω..
σάμπως για να είμαι ειλικρινής.. κι ο έρωτάς μου τώρα.. δεκανίκι δεν είναι ; δε λέω.. ξύπνησε μνήμες ..αισθήσεις.. ελπίδες αλλαγής.. μα.. κουνήσου κοπέλα μου ..είπαμε αλήθειες απόψε.. αφού ξέρεις.. ούτε αυτόν τον θέλεις κατά βάθος έτσι.. αλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα αλλιώς ..  άλλο είναι το ζητούμενο.. . να 'ναι κρίση λες .. ηλικιακή . ; όχι.. όχι δεν είναι.. είναι που παράβρασε το γάλα..  κι άρχισε να χύνεται. . 
άμα ξεχνάς το μάτι αναμμένο. . 
άμα ξεχνάς και τη Δημητρούλα στ΄ αζήτητα. .

Αλλάζω cd.. ώρα για νέο ήχο..
ανάβω κι άλλο τσιγάρο.. ξαπλώνω στο πάτωμα.. μ΄αρέσει που ναι κρύο, τούτη η ανατριχίλα καταλαγιάζει λιγάκι την αναμπουμπούλα μου..
"άναψα τσιγάρο με τα ρούχα σου... ίχνος δε θα μείνει από σένανε..
από μένανε έπρεπε να λέει ... τι μου φταις κι εσύ... σάμπως εγώ δε θα σ΄ άφησα με όνειρα μισά.. με κουβέντες ατέλειωτες, με σιωπές ψεύτικες.. όχι της ηρεμίας , μα των ενοχών.. Τι σου 'κανα και σένα.. άμα το καράβι τ΄ αφήσεις ακυβέρνητο.. ή τον καπετάνιο με ψεύτικους χάρτες... είναι που δε θες κι εσύ βρε γλυκέ μου να ξεβολευτείς.. .
κατανοητό.. . δε συνάντησες εσύ αυτή που θα μας έδινε την αφορμή.. να χω κι εγώ τη λύση απ΄ έξω..
έτοιμη .. τι να κάνω η άμοιρη .. μ ΄άφησε για μια άλλη.. . έλαχε σε μένα ο έρωτας ή καλύτερα.. η ιδέα του έρωτα για να φέρει κείνη την αφορμή που λέγαμε..


Έχω πάψει πλέον να γελάω ..
ας πάψω πια και να με κοροϊδεύω..
πώς το λένε τα βιβλία.. "ό,τι φέρνει ο δρόμος, για καλό το φέρνει.."
κι η αγκαλιά της Μαρίας.. γι αυτή την αγκαλιά βρεθήκαμε τελικά.. από λόγια.. όλες τα ξέρουμε ..
αυτή η αγκαλιά είναι που θέλω..
όχι όμως δανεική..
όχι δανεική. .
μα.. δική μου τη θέλω ..
εγώ να με αγκαλιάζω .. 
εγώ..

Απόψε θα κοιμηθώ εδώ.. . στο πάτωμα.. . Γεια σου  ρε Σκάρλετ κουκλάρα μου.. ..
" αύριο,
αύριο είναι μια άλλη μέρα.."




Ανιρέτα (ως Δήμητρα..)


-------------------

Η "Δήμητρα"  ήταν ένα διαδικτυακό ΄παιχνίδι΄ ανάμεσα σε έναν συντονιστή που έθεσε το πλαίσιο και τέσσερεις ως τότε άγνωστες μεταξύ τους γυναίκες.

Τα κείμενα τους εδώ






18 Απρ 2010

εγώ πάλι.. έτσι τον θέλω..    

Κυριακή, 18 Απριλίου 2010 



Μ΄ αρέσουν οι άνθρωποι που λατρεύουν τον ήλιο
και το δηλώνουν
οι άνθρωποι που ξέρουν ν απολαμβάνουν τη χαρά της παρουσίας του , το φως του το λαμπερό,
που μπορούν ν απλώνονται και ν΄ανοίγονται στη ζεστασιά του
που χαμογελούν ικανοποιημένοι
και λίγο αυτάρεσκοι..
βγήκε πάλι.. γι αυτούς λάμπει.. για τη δική τους ικανοποίηση..

Μ΄αρέσουν, ναι.
Είναι αυτοί που λέω εγώ " οι άνθρωποι του μεσημεριού "
οι καθαροί
οι όλα στο φως
που ξέρουν τους δαίμονες της νύχτας και της σκοτεινιάς τους να τους αφήνουν εκεί
στη θέση τους, στη νύχτα και στη σκοτεινιά..
που ζουν τη λιακάδα σα δώρο, που χαίρονται τον ερχομό της σαν ευκαιρία - δεν πρέπει να χαθεί..-
μέχρι να νυχτώσει ξανά
να ξαναβγούν τα φαντάσματα
κι όχι για όλους..
για λίγους , που κι απ αυτούς κάποιοι θα προσπαθήσουν να τ΄ αγνοήσουν, να τα κοιμήσουν,
κι ακόμη λιγότεροι θα μείνουν ξάγρυπνοι
να τα παλέψουν
μέχρι να ξαναχαράξει
να ξαναφέξει η μέρα, να ξαναβγεί ο ήλιος.. αυτός που τίποτε δεν αφήνει κρυφό..να σβήσει τις σκιές..

Ναι.. μ αρέσουν αυτοί οι άνθρωποι
Παρηγοριά τους βλέπω.. ευτυχώς που υπάρχουν κρατούν τον κόσμο μου σε ισορροπία
Με χαροποιεί η παρουσία τους
χαμογελώ
όπως ακριβώς χαμογελώ σαν βλέπω τους πίνακες ζωγραφικής στις εκθέσεις..
χαίρομαι την ύπαρξή τους.. κι αποχωρώ..


Εγώ απ τη άλλη.. τον ήλιο μου τον θέλω να με βρει αυτός
εγωιστικά.. θέλω αυτή τη μία του αχτίδα
να ΄ρθει για μένα..
μέσα απ τα φυλλώματα, ανάμεσα απ τις στέγες,
να με βρίσκει απρόσμενα..
μετά τη βροχή
μεσ΄απ την υγρασία
να ζεσταίνει αυτό μου το κομμάτι , το ένα ,
ν΄αφήνει τα υπόλοιπα στη σκιά τους
δε μάλωσα δα και ποτέ μαζί της..

θέλω το χάδι του προσωπικό
δώρο δικό μου
να με φτάνει δίχως να το κυνηγώ.. να ξέρει πού θα μ αγγίζει
να κάνει τα μάτια μου να κλείνουν από απόλαυση,
αγαλλίαση και βαθιά ανάσα ..
και πριν την εκπνοή
προτού χορτάσω..
να κρύβεται..
να με κάνει να τα ξανανοίξω.. να τον ζητήσω
να τον ξαναλαχταρήσω
να τον προσμένω
και να ..ξανάρχεται
έτσι.. ξανά .. και ξανά..

΄Ετσι τον θέλω εγώ τον ήλιο μου
να ΄ν το φιλί του γλυκό..
να ναι το χάδι του καυτό
να ΄ν ταξιδιάρης,
να ναι και παιχνιδιάρης

κι αν μου πεις "..δεν γίνονται έτσι τα πράγματα γλυκιά μου.."
να χαμογελάσω
και να σου πω
"κι όμως.. γίνονται "


Ανιρέτα

11 Απρ 2010

μία νύχτα.. μία ; ..



Κυριακή, 11 Απριλίου 2010





"..ένας κόσμος που η λογική δίνει τη θέση της στις δυνάμεις του ασυνείδητου

κι η πραγματικότητα διαχέεται μέσα στο όνειρο..."




Υπάρχουν συναντήσεις .. υπάρχουν και Συναντήσεις..

υπάρχουν έρωτες .. υπάρχουν και 'Ερωτες

όνειρα.. και 'Ονειρα







Ηταν η τελευταία μου νύχτα στο νησί.. αυτό το μικρό πανέμορφο - για τα μάτια μου - ξερονήσι στην άκρη της χώρας..στην άγονη γραμμή..

και την κράτησα για μένα.. μόνο.. γι αποχαιρετισμό..για τη στερνή μου βόλτα...

Πλάι στο προχειροφτιαγμένο μπαράκι του Ναυτικού Ομίλου, με την αυτοσχέδια ξύλινη πίστα για στροβιλίσματα ανάλογα τη διάθεση,

ξεκινούσε το κομμάτι κείνο της παραλίας, που μπορούσες να πας με τα πόδια.. στο μεγαλύτερο μέρος του νησιού είχες πρόσβαση μόνο με βαρκούλες . .

Εκεί έκανα τις τελευταίες μου βόλτες..απολαμβάνοντας τη μοναξιά της ακροθαλασσιάς παρέα με τους ήχους , τη μουσική , τις φωνές και τα γέλια που έρχονταν από το τέρμα της.. ή την αρχή της.. ανάλογα..




Αγαπώ τη θάλασσα τη νύχτα , έχει πάντα μια άλλη γλύκα το νερό της.. αλλιώτικο το τραγούδι που σιγομουρμουρά .. αγκαλιά δίχως όρους.. να χάνεσαι... δίχως να βλέπεις.. μόνο να αισθάνεσαι...




Κι εκείνη ήταν ήσυχη νύχτα , τα νερά ίσα που αναδεύονταν.. μονάχα τα βήματά μου τ΄ ανακάτευαν .. βόλτα μέχρι το γύρισμα του παλιού κι ερειπωμένου φάρου .. και πάλι πίσω... χαμένη σε σκέψεις.. σε παρελθόντα και σε μέλλοντα... ποτέ δεν τα ξεχώρισα ως έπρεπε νομίζω..

έτσι, εκεί στο ανάμεσα περπατούσα, όταν τον είδα να ΄ρχεται

κρατούσε ένα μπουκάλι στο ένα χέρι .. δυο ποτήρια στο άλλο .. κολωνάτα.. χαμογέλασα μέσα μου.. tres chic..




- αύριο φεύγω.. είπε

- κι εγώ.. ένευσα

- δεν προλάβαμε....είπε

- προλαβαίνουμε... σκέφτηκα....




'Ολες τις μέρες στο νησί, δεν είχαμε ανταλλάξει παρά κάποιες καλησπέρες.. λίγες σκόρπιες κουβέντες.. μικρός ο τόπος.. κάποια βλέμματα ..κάποια "μακάρι..", κάποια "αν..."

-Τόσες μέρες εδώ κι ακόμη να πάρεις χρώμα ...σα μαργαριτάρι είσαι ..μου είπε χαμογελώντας ένα απόγευμα..

κι εγώ κοίταξα τα μάτια του .. μαύρα.. τα μαλλιά του .. μαύρα.. το κορμί ..ηλιοκαμένο..

- κι εσύ ..σα στρείδι .. δε θα πρεπε να ζω μακριά απ την αγκαλιά σου .. δεν είπα.. χαμογέλασα μονάχα..




κάθισε στην άμμο

κάθισα απέναντι του..




κοιτούσα τα χέρια του..

εκείνος έπιασε το μπουκάλι.... κι εγώ ένιωσα το χέρι του στο λαιμό μου.. λαβή σφιχτή .. στιβαρή . . σήκωσα αυθόρμητα το κεφάλι . . εδώ να χαράξεις αν θες ...

τύλιξε τα δάχτυλά του γύρω απ΄ το ποτήρι ... κι εγώ έλιωσα απ΄ αυτό το άγγιγμα που με περπάτησε πόντο πόντο...

άφησε το ποτό να κυλήσει... . κι εγώ κάηκα απ τη φωτιά που κύλησε στις φλέβες μου....




-στην υγεια μας ..είπε σιγανά..

-στη νύχτα μας.. είπα σιωπηλά




άρχισε να μου μιλά.. για το αύριό του..

γυρνούσε στην Ιταλία . .τέλειωνε το μεταπτυχιακό . .να φύγει ήθελε.. γιατρός χωρίς σύνορα..του κόσμου..

κι εγώ μαζί σου..

- μόνο μια νύχτα έμεινε .. είπε

- μια ολόκληρη νύχτα .. σκέφτηκα




κι έφυγα μαζί του.. χωρίς αποσκευές.. χωρίς προετοιμασίες..

σ΄ένα ταξίδι "μακρύ κι απρόσμενο.."

σε τόπους που ο ήλιος τους έκαιγε τη μέρα....κι ο αγέρας τους μαστίγωνε τη νύχτα..

που η σκόνη έμπαινε σε κάθε πόρο του κορμιού... βασανιστική .. κουραστική.. εξουθενωτική..

που το νερό που λατρεύω λιιγοστό.. ελάχιστο.. πολύτιμο..




έζησα μέρες χαράς.. σαν καταφέρναμε να κερδίσουμε λίγο χρόνο.. μια μικρούλα μάχη..

έζησα μέρες φρίκης.. πόνου αβάσταχτου.. ανημπόριας.. σε τι κόσμο ζούμε θεέ μου.. πώς επιτρέπεις να συμβαίνουν αυτά..

νύχτες χωρίς ύπνο.. χωρίς όνειρα.. βουτηγμένη στην απογοήτευση. . .σταγόνα στον ωκεανό είμαστε...

πόσο λίγοι . . πόσο ανίκανοι..

νύχτες χαμογελαστές.. ζεστές..ερωτικές..γεμάτες ελπίδα αναγεννημένη. . κόντρα σε όλα. . κάτι θα κάνουμε.. κάτι θα πετύχουμε.. η θέληση κάνει θαύματα....

μέρες εκνευρισμού. . θυμού.. αγανάκτησης... άδικο.. ναι άδικο.. πώς να το πολεμήσεις..

μέρες μάχης με τα θεριά.. πελώρια τα κύματα ... ατέλειωτος ο ωκεανός.. κι εμείς με καρυδότσουφλο..




έκλαψα . . με δάκρυα αλμυρότερα απ όλης της θάλασσας μαζί..

πόνεσα . . με πόνους αβάσταχτους , που μ΄έσκιζαν στα δυο..

γέλασα άγρια.. ουρλιάζοντας στον ήλιο.. ναι ..ναι.. τα καταφέραμε και σήμερα...

σφίχτηκα στην αγκαλιά του σαν ανακάλυψα ένα φίδι κάτω απ το στρώμα μου..

μάτωσα . .τρέχοντας να προλάβω. . μια τόση δα μικρούλα ελπίδα ... μην τη χάσω...

έζησα . .ονειρεύτηκα.. διαφέρει άραγε..;




Το πρωινό καράβι ήταν να με φέρει πίσω..

Μ΄ έφερε.. πίστευα.

εμένα. . μια άλλη ..




Τρεις νύχτες αργότερα, σ ένα μπαράκι πίνοντας και κουβεντιάζοντας, η Αννα με ρώτησε..

-και..; τώρα τι .. αυτό ήτανε... μόνο... ?

Την κοίταξα χαμογελώντας...




... και συνέχισα να χαμογελώ




μα δεν κατάλαβε.. είμαι σίγουρη..










Ανιρέτα..

7 Απρ 2010



το εδώ μου.. το εκεί μου.....





Τετάρτη, 7 Απριλίου 2010























Στο χα πει θαρρώ ...πόσο λατρεύω τις γέφυρες
αυτό που ενώνει το τούτο με το 'κείνο
το εδώ.. με το απέναντι

Δε μ΄αρέσει να γυρνώ πίσω
σιχαίνομαι τις επιστροφές
οι δρομοι ειναι για να τους περπατάς
όχι για να πισωγυρνάς
εξαίρεση.. οι γέφυρές μου

ξανά και ξανά,  μπρος και πισω
απ το εδω στο εκει
απ΄το εκεί στο εδώ..

ερωτεύομαι τις τεράστιες ψηλές αερογέφυρες
να στέκομαι κει ψηλά
ν αγκαλιάζω τα σύννεφα... έναν ορίζοντα αχνό , .μακρινό.. .σαν έτοιμη να πετάξω,
χαμογελώ στη σκέψη πως πρέπει να κρατηθώ.
να κόβεται η ανάσα απ τη λαχτάρα να μείνω κει στη μέση της... 
ούτε μπρος ούτε πίσω..
μοναχά εκεί ...

γοητεύομαι απ τις μεγάλες , ίσιες - με καθαρές γραμμές - γέφυρες
που αφήνεις το εδώ, να πας στο εκεί
σ΄ευθεία πορεία
σε ελεγχόμενα ύψη
με τα απαραίτητα κιγκλιδώματα - και πάλι χαμογελώ στην ..αναγκαιότητά τους..-
σίγουρες , σταθερές μπετονένιες βάσεις..
καθαρά πράματα.. δε χωρά ανησυχία..

με τραβούν αφάνταστα τα γεφύρια με τις καμάρες
- η γλύκα της καμπύλης -
το χάδι της πέτρας στα γυμνά πέλματα
αυτά τα στοιχειωμένα γιοφύρια , τα ερωτικά,
που ακούγεται το τραγούδι της απόγνωσης...
τα δάκρυα της πίκρας και του Ερωτα να κυλούν κάτω απ τα πόδια μου...

αγαπώ τις γέφυρες με τα σχοινιά
τις ενωμένες αυτές ξύλινες τάβλες ..της ακαθόριστης ισορροπίας
το ένα πόδι εδώ,
το άλλο εκεί,
τα χέρια στα σχοινιά,
τον ήχο των βημάτων,
τον αντίλαλο της ανάσας μου...
την υποψία του αναποδογυρίσματος

χαμογελώ με αφάνταστη τρυφερότητα
στα μικρά μικρά γεφυράκια
δυο βήματα , κι έφτασα
απο το εδω.. στο εκει
απ΄το εκεί.. στο εδώ
και ξανά...
και ξανά...

πόσο όμορφη αίσθηση..... και κάθε εδώ μου .. και κάθε εκεί μου .. 
μια καινούρια ιδωμένη πόρτα , 
ένας καινούριος τόπος..

από τη μέρα μου..στη νύχτα μου,
απ΄τον ήλιο μου... στη βροχή μου,
απ΄την πραγματικότητα...στ΄όνειρο
με τόσα δα... μικρά βηματάκια

α.. λατρεύω τις γέφυρές μου..


Γι αυτό στέκομαι τώρα εδώ ..- είναι κι αυτός ο πονοκέφαλος που με τρελαίνει..θόλωσαν τα μάτια μου..- και κοιτώ γύρω μου απορημένη τα κομμένα σχοινιά...- γιατί το κανες άραγε.. -
κι έχω μπερδευτεί...
δεν ξέρω πια πού έμεινα..
πού μ ΄ άφησες..
στο εδώ..
ή στο εκεί..
χωρίς γέφυρα..
χωρίς πέρασμα..

χαμένα τα ΄χω..
ο πονοκέφαλος θα φταίει..



Ανιρέτα...

2 Απρ 2010

Κάποιοι ..




Παρασκευή, 2 Απριλίου 2010





πάει τέλειωσε κι αυτό

σταυρώσαμε, σταυρωθήκαμε,
αποκαθηλώσαμε, ελπίζουμε ν' αποκαθηλωθήκαμε
περιφέραμε τα απομεινάρια μας,
θάψαμε, κάψαμε, σκορπίσαμε τις στάχτες μας
και γυρίσαμε

στέκομαι στην άκρη του δρόμου
κοιτώ τα χρώματα
αυτών που επιστρέφουν

κάποιοι γυρνούν με κείνη την κρυμμένη ανακούφιση.. ευτυχώς κι αυτή τη φορά το κακό χτύπησε των άλλων την πόρτα ....γλιτώσαμε.....κρατούν τους δικούς τους ανθρώπους απ το χέρι, σφιχτά...μια αγκαλιά απόψε..
κάποιοι κοιτούν μα δε βλέπουν.. άδειοι ...ίσως ο χρόνος..ποιος ξέρει...
κάποιοι θα κοιμηθούν βαριά απόψε...παρακαλούν για έναν ύπνο χωρίς όνειρα..
κάποιοι θα κρύψουν και θα κρυφτούν πίσω από ένα ποτήρι...κάμποσα τσιγάρα...προτιμότερη η θολούρα..ας μη φαίνονται κι όλα..

και κάποιοι θα κοιμηθούν σαν πουλάκια
ειν' αυτοί που ξέρουν πως η πρώτη ανάσταση θα σημάνει νωρίς , πριν το μεσημέρι , είναι οι έτοιμοι.. ..
που χουν το βλέμμα πάντα μπροστά..
κάποιοι θα κάνουν το καθήκον τους.. θα περιμένουν μέχρι το βράδυ... ως το τυπικό ορίζει
για κάποιους ο θρήνος θα κρατήσει περισσότερο, μα ξέρουν.. όλα περνάνε....
για κάποιους η ανάσταση θα παραμείνει - ποιος ξέρει για πόσο - μια λέξη μονάχα ... γνωστού νοήματος ...αγνώστου συναισθήματος..

κι εγώ στέκομαι και κοιτώ
όλ΄αυτά τα κεράκια τ΄ αναμμένα
που περνούν..

αυτή τη φλόγα την αποψινή,
δεν την βάνεις λεν στο σπίτι..
είναι πένθιμη
και την αφήνεις να σβήσει ..
ετσι πρέπει.. λένε..

έτσι θα ΄ναι..