26 Νοε 2010

Καληνύχτα καρδούλα μου ..



- Μαμά,
πες μου πάλι την ιστορία με το σπουργιτάκι
που φοβόταν τις βροντές ..


- Ηταν ένα μικρό πουλάκι καρδιά μου ,
που κάθε που σκοτείνιαζε ο ουρανός, ξάπλωνε στη γη και σήκωνε τα ποδαράκια του ψηλά προς τον ουρανό ..

Γιατί το κάνεις αυτό ; τον ρώτησε η αλεπού

Φοβάμαι μην πέσει ο ουρανός έτσι που νομίζω πως θυμώνει, και δε θέλω να πάθουν κακό όσοι αγαπώ ..

Και θαρρείς πως μπορείς εσύ με τα τοσοδούλικα καχεκτικά σου ποδαράκια να συγκρατήσεις τον απέραντο ουρανό ;
κορόιδεψε η αλεπού ..

Τον απέραντο όχι , είπε το μικρό πουλάκι ,
μα έχω το δικό μου κομμάτι ουρανού να συγκρατήσω ..



- Μαμά , κλαις ;

- Οχι καρδούλα μου , μια σταγονίτσα αγάπης είναι μονάχα ..

- Ας κοιμηθούμε τώρα μανούλα ..
να χουμε δύναμη αύριο,
έχουμε κι εμείς ένα κομμάτι ουρανού να κρατήσουμε ..






21 Νοε 2010

δε θυμάσαι ..



θυμάσαι ;
τη νύχτα που γνωριστήκαμε μιλούσαμε για λύτρωση
έξω μου είπες, να δούμε σε κάθε αστέρι και μια πανσέληνο

μέσα σου είπα , να κάνουμε κάθε ναυάγιο και μια γοργόνα
γέλασες , θυμάσαι ;
ένα σύμπαν αντιθέσεων , είπες
κι όμως ..
μας ενώνει .. 


απόψε ,
η ανάγκη στα δάχτυλά σου με πόνεσε
βυθίστηκες μέσα μου σαν για να μη χαθείς
σφάλισε κάθε πέρασμα η λαχτάρα
και σαν έσβησες και τη στερνή μου ανάσα
έρχομαι βόγγηξες
φεύγω .. ξεψύχησα

δε θυμάσαι ..
το ίδιο σύμπαν αντιθέσεων 
κι όμως ..






7 Νοε 2010

βραχοι ..



 

«..Η όψη των ονείρων μας σε ασμίλευτους βράχους.
Λιώνοντας, να, κάτι σαλεύει...
μορφές θαμμένες στην καρδιά παγετώνα..
..απολιθώματα ουτοπίας
εκμαγεία του χάους.
Σαλεύουν οι ρίζες μας βαθαίνοντας πλεγμένες...
οραματίζονται την άνοιξη...
Τα μάτια περιλούζονται τον αχό τους
και αυτοπυρπολούνται.
Πυρά στ' ακρογιάλι οδηγός
και τα ύφαλα των πράξεων
αναπλέουν τη θάλασσα που είμαστε...»


  Ιωακείμ Παπαχρόνης


Είμαστε ..

 

Θάλασσα aυγουστιάτικη εγώ ,

σε βρίσκω βράχο αγέρωχο  να  ορθώνεσαι εντός μου  

γλιστρώ απαλά γύρω σου  ψιθυρίζοντάς σου  μυστικά ανέμων μακρινών..

λάμπω για να σε καθρεφτίζω

κάθε σταγόνα μου για χάδι σου  

Παιχνιδίζω , μαζεύω ηλιαχτίδες να σε στολίζω

Και ξαναπλώνομαι ικανοποιημένη

Κρατώντας σε μέσα μου ..

νυχτώνει μονάχα για να ξετυλίγω εμπρός σου φεγγαρόδρομους ,

τα όνειρά σου ν ακουμπάς

για να τα ταξιδεύω ..

 

Είμαστε ..

 

Βράχος Νοέμβρη  εσύ ,

Ντύνεσαι το σκούρο της μπόρας και της σιωπής  ..

Κι όσο γλυκαίνει κι απαλύνει το χάδι μου

τόσο προσμένει αστραπές  το βλέμμα σου ..

οι πρώτες φλόγες ανάβουν στ ακρογιάλι

σαν που να ξορκίσουν θέλουν

την παγωνιά που έρχεται ..

κι αν με γιομίζεις ύφαλους ,

έχω πια μάθει , δε με τρομάζουν . .

 

 

Είμαστε .. ;

 

Κι ειν΄του  Γενάρη η καρδιά  που βρίσκει εσένα θάλασσα

Να χτυπάς πάνω μου μ ορμή

Ανήμπορη να στέκω  στο μανιασμένο ξέσπασμά σου …

Μαστίγωμα το άφρισμά σου

Κι ας καιν τα σωθικά σου ..

 

Κλείνουν τα μάτια οι βράχοι άραγε .. ;

Εγώ ναι ..

Κατάδυση σιωπηλή στο βυθό σου ..  

Κει,  που  όπου μ αγγίζεις  κοράλλια και χρώματα της ίριδας με πλημμυρίζουν,

Λέξεις κρυφές , πεταλίδες γραπώνονται πάνω μου .

Κει που  τα στρείδια  μια αγκαλιά είναι ..

μικρών σταγόνων  ευτοπίας . . .

Εκεί είναι που σε ξανα-βρίσκω

μακριά απ τα τερτίπια  της επιφάνειας ..

κει που κανένας παγετώνας δε ζει ..

εκεί που ναι ο τόπος

που γεννάει τις άνοιξες ..

 

Ξέρεις ,

Τους ουρανούς τους σμιλεύουν τα όνειρα ..

Για την πέτρα πάλι,

Αρκεί μια  ανάσα ..




υγ. ο  C.S. Lewis έγραψε κάπου : «οι άνθρωποι γράφουν γιατί είναι μόνοι, και διαβάζουν για να μην είναι μόνοι .. «

Συνδυάζοντάς τα , χαμογελώ..
Που απόψε συν-ομιλώ
μ ένα ξένο ποίημα ..