3 Ιαν 2011

Ενα ρόδι , κι ένα "μη με λησμόνει" ..












Σ ονειρεύτηκα στις απαρχές των καιρών
Σε τόπο δίχως ονόματα
μαργαριτάρι γέννημα της αγκαλιάς σου
Αργότερα , κάποιος θεός θα μου 'δινε ζωή απ τη ζωή σου
Εύα μ΄ ονόμασες ..


Αιώνες μετά μάγεψες τα βήματά μου με  νάρκισσους
Περσεφόνη με κάλεσες 
Σ΄ακολούθησα
Θα σαι το φως μου ,αχτίδα στα βάθη μου , είπες
Κι εσύ το σκοτάδι μου,  φύλακας και προστάτης μου , είπα
σπάσαμε γελώντας το ρόδι
χίλιων μελλούμενων μαζί
δεν ξέραμε ..

Σ' είδα να φεύγεις μια παγωμένη χαραυγή
σελώνοντας  μια ομίχλη,  ξίφος στα χέρια σου το μισοφέγγαρο
ν΄αναστήσεις  όλους τους ήλιους  κίνησες  
τρεις σπόρους μνημοσύνης έραψα στην καρδιά σου 
΄μη με λησμόνει' 
και στ΄ άλλο μισό του φεγγαριού
σύναξα τ άστρα φυλαχτό σου
Πηνελόπη μ΄αποχαιρέτησες ..



Λεπίδες ,κάμες ,πολυβόλα 
σκόρπισαν αποξένωση 
κι ακρωτηριασμένα όνειρα
πότισαν την ανάσα σου απόγνωση 
Γέμισαν τα μάτια σου θάνατο 
κι οι βυθοί  σου ναυάγια
απέκαμα μήνυσε ο άνεμος  
λύγισα ..
Ελιζαμπέτα καθρεφτίστηκα στο μαύρο ..

Χίλια σ αναζητώ  μετά
σε βρήκα να σβήνεις στερνή αναλαμπή
σ' ένα λευκό τραπέζι
κάτω από
"νέον φώτα 
χέρια να κλείνουν στα μάτια την τομή 
της υστερεκτομής του ονείρου "
Λήθη με θέλησες ,
σπάραξα ..


Με μια ύστατη πνοή

βαφτίστηκα Μίνα 
στάθηκα στην κορυφή  βράχων απόκρημνων
να λευτερώσω  τα πουλιά του  Ονείρου μας

έλυσα τη θηλειά της υπόσχεσης
και μιαν ανάσα να σ ανταμώσει έστειλα . 
'Εμεινα εκεί, χειμώνες αμέτρητους 
μέχρι που έμαθα ν΄αγναντεύω ελπίδα 
να σε φτάσει η φωνή μου .. 




"Κάτω από φέγγος απέθαντων ματιών
στον καμβά χτισμένου παραθύρου
ζωγραφίζω ένα άλλο
ορθάνοιχτο στο μέλλον.


Για να αποσπάσω το λευκό
τη φωτεινή να αποδώσω 
γόμωση του ορίζοντα
έλιωσα μέσα μου όνειρα πουλιών
σπέρμα ηλιαχτίδας
κορφές από τοπία ουτοπίας
΄Αλιωτα κόκαλα λευκασμένα στη μνήμη.

Βούτηξα στο γέλιο των παιδιών
και με το χρώμα των φτερών τους
έστησα λουλούδια στο περβάζι
στη σειρά σαν πολυβόλα
με κάλυκες φωτός
να πολεμήσουμε το γκρίζο.

Και μες στα σωθικά του παραθύρου
με κόκκινο φωτιάς
απ' το πηγμένο αίμα στις καρδιές
ζωντάνεψα
το σπασμένο ρόδι του χρόνου...."



Σ ένα Κάποτε αναρωτήθηκα ..

πώς απαντιέται μια προσευχή ;


Τώρα ξέρω.  
Με μια εικόνα , 
μια ζωγραφιά ..
με τη δύναμη που όσα απέμειναν 
ξαναγεννούν έναν κόσμο απ την αρχή ..




υγ. το ποίημα με τίτλο "Ζωγραφιά φτιαγμένη με το πόδι"

     είναι ένα ακόμη δώρο του διαδικτυακού φίλου Ι. Παπαχρόνη.
     Τον ευχαριστώ και από εδώ  
     τόσο για τα λόγια του , 
     όσο και για τη διάθεση να με κάνει συμμέτοχο (και συνένοχο :)
     σ΄ αυτό το απολαυστικό παιχνίδι  των συνειρμικών "απαντήσεων" 


     Ιωακείμ.. σ΄ευχαριστώ ξανά .