7 Οκτ 2012




Έχω από χρόνια ένα μεγάλο φθαρμένο σημειωματάριο. 
Φράσεις, αποσπάσματα, παραπομπές, ό,τι κατά καιρούς τράβαγε την προσοχή μου, έβρισκε εκεί μια θέση . 

"Καµιά φορά η µοίρα µοιάζει µε θύελλα άµµου που αλλάζει συνεχώς κατεύθυνση. Για να την αποφύγεις, εσύ αλλάζεις πορεία. Και τότε η θύελλα αλλάζει και αυτή πορεία, για να σε ακολουθήσει καλύτερα.
Εσύ αλλάζεις ξανά πορεία,
και η θύελλα το ίδιο."


Μουρακάμι έχω σημειώσει το συγγραφέα. 
Απ την Ιαπωνία. 'Ο Κάφκα στην παραλία΄
 το βιβλίο
Κάφκα, σημαίνει κοράκι σε κάποια γλώσσα που δε θυμάμαι
Κι οι Ιάπωνες , τα κοράκια τα χουν για οιωνούς καλοτυχίας , σταλμένα απ το φως .
Εμείς πάλι θανατικό βλέπουμε στα μάτια τους .
Σαν σήμερα πέθανε ο Πόε
Nevermore.. έκρωζε το δικό του κοράκι ..
Σ ένα από τα ωραιότερα ποιήματα που έχω διαβάσει
Nevermore .. 

Κι ύστερα πάλι, θυμάμαι
πως τα κοράκια είναι σύμβολα της γιατρειάς
Φέρνουν στην ψυχή ό,τι αυτή έχει ανάγκη ,
Για να πάψει να την τρώει η αρρώστια
Ίσως γιατί η ψυχή με κάποιον τρόπο ξέρει .
Δεν ωφελεί να προσπαθείς να κρύβεσαι απ τις θύελλες..

Καλή μας νύχτα ..


για όποιον θέλει ..
το κοράκι του Πόε μπορεί να το διαβάσει  εδώ .. εδώ..

8 Σεπ 2012

Play it, Sam..




Υπάρχει κάτι που κάθε γυναίκα ξέρει . Aπό ένστικτο. Από μια εσώτερη ανάγκη εξισορρόπησης.  
Το χαμηλό ηθικό θέλει ψηλά τακούνια . Για να σταθεί . Για να σηκώσει ανάστημα . 
Να δείξει . Να δειχτεί. 
Να πείσει. 
Και να πειστεί .

Αφήνεται να γλιστρήσει στις σκούρες γόβες -μπλε νουάρ είχε διορθώσει μ ένα χαμόγελο ο πωλητής .. της νύχτας , σας ταιριάζει.. 
Ναι .. μου ταιριάζει  κάγχασε σιωπηλά . Και bleu και noir.  Άλλωστε τις νύχτες της, πάντα στο μπλε τις θέλησε.  Σ΄ένα βαθύ , ζεστό μπλε . Κι ας επιμένεις πως είναι μαύρες ..  εγώ σ΄αυτό το μπλε τους ζω.  Χρόνια τώρα τυλίγεται γύρω μου , μ αγκαλιάζει μεθυστικά , μου μιλά . Μου ψιθυρίζει. Για τον πόνο. Για την υπόσχεση. Τις απουσίες.  Για τις ρωγμές. 
Κάποτε, και για το πρώτο φως. Για μιαν ανάσα γαλάζιου.  Κάποτε ..  
όχι απόψε.

Στον καθρέφτη, μια τελευταία ματιά.  Έτοιμη.  Μονάχα να προσέξει .  
Μη και σκαλώσει . 
Και πέσει. 
Στην πόλη των σπασμένων πεζοδρομίων . 
Και των σπασμένων ονείρων.

Βυθισμένη στο βουητό του μυαλού της , αδιαφορεί στη βουή της πόλης.  Οδηγεί προσεκτικά, μα γρήγορα.  Σαν που βιάζεται ν απομακρυνθεί . Από τους δρόμους που ξέρει, από τις σκέψεις που δε θέλει να ξέρει, απ την ασφάλεια, την ανασφάλεια 
απ τη ζωή της.  
Όλα σ αυτή την πόλη τρέχουν . Όλα.  Μονάχα εγώ  ξεχάστηκα ακίνητη. 
Θα μπορούσε και να σκοτωθεί απόψε έτσι που τρέχει. 
Αιτία θανάτου, υπερβολική δόση. Ονείρου. 
Υψηλής καθαρότητας. 
Θα μπορούσε ..

Οι μυρουδιές και το δροσερό αεράκι της βραδιάς ούτε που την αγγίζουν.  Τούτη η γλύκα του φθινοπώρου μάλλον εκνευρισμό της προκαλεί. Ούτε τη συμμερίζεται ούτε τη θέλει.  Τώρα, βαδίζει αργά.  Σαν κάποια που προσέχει . Σαν που γνωρίζει τις συνέπειες ενός παραπατήματος.  "Σαν "  Γιατί στην πραγματικότητα, περπατά αδιάφορα. Άκαμπτα.  Και άδεια. 
Σαν.  Στοιχειό. 
Όμως τις ζωές μας εμείς και μόνο τις στοιχειώνουμε..  Και μάλιστα το διαλέγουμε. Να στοιχειωθούμε.  Το κενό, πάντα κάτι θα ρθει  να το γεμίσει.  Εμείς προσκαλούμε, εκείνο έρχεται. Πρόθυμα. Κι εγώ κάλεσα το δικό μου φάντασμα.  Να ζω μαζί του .. να το σέρνω στα βήματά μου .. να σύρομαι στα δικά του. 
Ίσως που θαρρώ, δε σε σκοτώνουν τα στοιχειά  
Το που θ΄ απομυζεί όμως σιγά σιγά τις ανάσες σου ως που να μείνεις κέλυφος άδειο να αντηχούν των αβίωτων οι  θλίψεις, ούτε που το μετράς κορίτσι μου, ναι ;

Ναι .  Γιατί κουράστηκα να μετράω . Να υπολογίζω. Να προσέχω. Ίσως γιατί μια άνοιξη να χρειάζομαι τελικά .  Αυτήν που ανοίγει τα παράθυρα σ΄αγέρηδες νέους,  που σηκώνει τα στρωμένα -τι κι αν σε ζέσταναν το χειμώνα όλον ..  πάντα από κάτω τ΄αφανέρωτα θέλουν ένα γερό σάρωμα . Αυτήν που ζητά αλλαγή στις κουρτίνες. που κόβουν το φως . ή  κόβουν εσένα στο φως τους ..  ένα ξεσκαρτάρισμα τέλος πάντων . Τι να κρατήσεις, τι ν αφήσεις. 
Πρόβλεψη 
ή παρηγοριά
Για την επόμενη χειμωνιά . Για την παγωνιά. 
Που ξέρεις ότι θα ρθει.. 

'Για πού το βαλες καρδιά μου .. ' άσμα, λαϊκόν κι ερωτηματικόν , απ τ ανοιχτό παράθυρο διερχόμενου ευτυχή με ηχοσύστημα στη διαπασών
Δεν ξέρω καρδιά σου . Το μόνο που ξέρω είναι πως κι αν δεν τολμήσεις εσύ το ραντεβού με την αλήθεια σου, θα ρθει εκείνη  να  σε βρει. Θα σε καθίσει απέναντι, θα σου σκάσει της σφίγγας το ζεστό χαμόγελο, κι ένα ποτήρι ερωτηματικά στα χέρια σου . Κι εσύ  θα  πιεις. Ό,τι αυτή  κερνάει. Απ τη δική της κάβα . 
Δική της .. δική σου .. 
Απ  αυτό το πηγάδι, που υπάρχει μες στον καθένα μας.  Το σκοτεινό .  Το βαθύ .  Απόθεμα πόνου, θλίψης και θυμού απ όπου τραβάμε ό,τι χρειαζόμαστε σαν γεννηθεί η ανάγκη.  Οι περισσότεροι σπάνια αναγκαζόμαστε να το κατεβούμε. Κι αν είμαστε τυχεροί, ποτέ.  Η ελπίδα σου, να σωθείς..   Γιατί κάθε που τραβάς απ το νερό του, χάνεις κι ένα κομμάτι απ τον εαυτό σου.  Απ ό,τι καλό έχει αυτός.. αξιοπρέπεια, τιμή, αυτοεκτίμηση .. ψυχή ..  Κάθε που γυρεύεις ξεδίψασμα εκεί, πρέπει να βουτάς όλο και πιο βαθιά ..  πιο χαμηλά στο σκοτάδι.  Κι ας  ξέρεις . πως κάποια μέρα μπορεί να φτάσεις τόσο βαθιά, που να μη μπορείς να ξαναβγείς. 
Και τότε απλά.. θ' αφεθείς. 
Και θα χαθείς.
Γιατί τα σκέφτομαι αυτά ;
Γιατί  δεν ξέρω με ποια πρόθεση πήρα τους δρόμους απόψε. 
αλλά μπορεί και να ξέρω ..
Με πρόθεση, ν αφήσω  προθέσεις και σχέδια πίσω . Πότε άλλωστε φάνηκαν αρκετές οι προθέσεις ..  
πόσο πια να δαγκώνεις μισή ελπίδα για να χορτάσεις ένα ολόκληρο κενό..

-Τι θα θέλατε ; 
Η ερώτηση ζεστή, φιλική . Η φωνή αδιάφορη. Τυπική.  Μόνο τα αδιάφορα θέλω ενδιαφέρουν εδώ. Τα ευκόλως χειρίσιμα. Τα κοστολογημένου κόστους. 
Τι  θα ήθελα.. 
Να μπορώ να γελάω ήθελα, να μη με πονάει το φως ήθελα, να ξεδιψάω ρίζες κι όχι να γεμίζει το στόμα μου χώμα ήθελα,  να μη θάβω μυστικά ήθελα,  δυο μάτια να κοιτάζω και να  με βλέπουν ήθελα, να μην κρύβομαι,  μιαν αγκαλιά να κουρνιάζω την κούραση ήθελα .. 
να μ αγαπάς 

-Μια βότκα θα ήθελα.  Ευχαριστώ.  Χωρίς λεμόνι.  Με τα παγάκια χωριστά.  Ίσως γι αργότερα. Την πρώτη όμως την προτιμώ σκέτη.  Να την κρατήσω στο στόμα . Να νιώσω το κάψιμο -να ελπίσω στο μούδιασμα - πριν την αφήσω να κυλήσει αργά στα μέσα μου. Να περάσω τη γλώσσα στα χείλη,  να γευτώ τις γεύσεις μου πρώτη,  βότκα σε κραγιόν κεράσι- για δυνατούς πότες φιλενάδα –
επίφαση δροσιάς σε φό-ντο faux φω-τιάς .  
Που καίει στο διάφανο..

Μάλιστα . Η χαρά του Φι . ή του Φο . ίσα που συγκράτησε ένα πνιχτό γελάκι -ήταν να  πάρω φόρα φαίνεται, για να περάσω στο επόμενο γράμμα. 
.. Και να ποιητή μου που φτάσαμε στο Φι. 
Χωρίς φουρτούνες
Χωρίς φινάλε 
και μ ένα τόσο φτωχό  φεγγάρι
κι εκείνο το γελάκι έμοιαζε τώρα να φλερτάρει με μια σταλαματιά  υστερίας που χόρευε μόνη στο βάθος του γυαλιού 
κι εγώ που ονειρεύτηκα 
φεγγάρια κόκκινα 
κι έναν κατάδικό μας κόσμο  

Κάποτε μου πες, πως θα ρθουν νύχτες μ' επτά φεγγάρια ..

και τα  φο  τελειωμό να μην έχουν ..
φτηνή παράφραση φαιδρών ονείρων 
αστεία που μοιάζει η ζωή φορές .. 

-Να φέρω μία ακόμη ;
Φυσικά . Οπωσδήποτε μία ακόμη.  Βότκα.  Ζωή . Πιθανότητα.  Μια δοκιμή, έστω.. 
Το είδωλό σου σε μάτια θολωμένα , δάχτυλα  άγνωστα να βηματίζουν κορμί που αφήνεις αδιάβατο ..   Μιαν ανάσα στο στόμα μου που δε θα είναι η δικιά σου . Ιδρώτα ανεπιθύμητο και ταγκισμένο αέρα, λόγια  νοτισμένα που κολλάνε πάνω σου σαν αράχνης ιστός, τσιρότα λήθης σε γδαρμένες αλήθειες, αγγίγματα  επιστρώσεις φτηνές  σε χαρακιές βαθιές, που ζητούν.. 
που δε θα βρουν.. 
κι είναι αυτό παρηγοριά ; 
Όχι . Τεχνική είναι . Αναισθητοποίησης. Σα φάρμακο. Φαρμακερό.  Φορμόλη .  Που διαλύει τα σωθικά σου, διατηρεί όμως τ΄απ έξω σου ανέπαφα.  Με τα τακούνια σου να σε κρατούν ακόμα όρθια.  Με το μπλε σου φουστάνι να διεκδικεί το μόνο σου σκίσιμο . Και το χαμόγελο ατσαλάκωτο. 
Μα τα ουσιαστικά σου άκλιτα.  
Και τα ερωτηματικά  σου  ά-πορα.  Άνευ πορείας. Και άνευ περασμάτων. Απορίες. 
στα σαράντα πέντε σπας πιο εύκολα απ ό,τι στα εικοσιπέντε ;

-Μία ακόμη παρακαλώ. 
Η κάθε 'μία ακόμη'  άλλωστε, κυλά όλο και πιο άνετα, το πλανάσθαι είναι ανθρώπινον, το νερό κυλάει πάντα  προς τα κάτω , κι οι άνθρωποι  διαλέγουν να κυλούν στα εύκολα
Για σήμερα, τσιτάτα.  Τα σπουδαία ες αύριον. 
Αύριο. 
Αύριο, που θα στείλω το φόρεμα καθαριστήριο.  Τις σκέψεις μου στο καθαρτήριο.  Ίσως αρχίσω μαθήματα διαχείρισης δυσμενών συνθηκών . Ίσως σκεφτώ  σοβαρά να κόψω το τσιγάρο.  
Ίσως και να ζήσω.  
Αύριο.

Κι εδώ φιλενάδα είναι η ώρα που θα μπορούσαν να πέσουν πανηγυρικά οι τίτλοι του τέλους
η ηρωίδα να χαμογελά μακάρια στο αύριο 
η σκάρλετ να της κλείνει παιχνιδιάρικα το μάτι  μέσα απ τα λιωμένα παγάκια που τίποτε δε νέρωσαν και τίποτε δεν αραίωσαν
ο play it again Sam να της σιγοτραγουδά μέσ από ένα δυνατό καφέ πως τα σημαντικά, μπορούν και παραμένουν αναλλοίωτα  as time goes by..
ο ίσκιος από το διπλανό σκαμπό να καλεί ιπποτικά την άμαξα για το όνειρο της κολοκύθας όπου κανένα γοβάκι δε σπάει σε θρυμματισμένους πρίγκιπες
τα λέλουδα να κελαηδούν και νέα όνειρα  ν ανθίζουν χαρωπά 
ίσως κι ο ήλιος να ξεκινήσει απ τη δύση αύριο
δε θα μπορούσαν ;

Μπορεί και να μπορούσαν ..
Αν.
Αν το αύριο δεν το ξημέρωναν τα τώρα μας . 
Αν  η  καταχνιά μπορούσε να ξεγελαστεί  σε αγκαλιές που μόνο σκοτάδι αφήνουν στα σωθικά σου
Αν τα γιατί  δεν πέτρωναν τραβώντας σε,  σε πνιγμούς ανυποψίαστους  
Αν ό,τι είμαστε δεν είναι ό,τι θελήσαμε μα ό,τι διαλέξαμε να είμαστε
Αν ..
πόσα 'αν '  αν προσθέσεις κορίτσι μου θα σου δώσουν άθροισμα μια επιλογή που δε βρήκε τόπο να γεννηθεί ;
πόσες ρωγμές έπρεπε ακόμα να μου ανοίξω για να μπεις..

Κι εκείνο το γελάκι που έπνιξε ώρα πριν, απείλησε τώρα να ξεχυθεί ασυγκράτητο . Έγειρε  το ποτήρι, χαζεύοντας τα απομεινάρια μιας ζάλης που  κρατήθηκε πεισματικά  μακριά, να κυλούν μέχρι την άκρη του πάγκου  αγγίζοντας το σπιρτόκουτο -εγγύηση για ανάμματα ασφαλή -  με πάνω του τη γέφυρα των στεναγμών σε φόντο κόκκινο , και μια λάμψη τρεμόπαιξε κοροϊδευτικά κάπου στο βάθος των ματιών της  κοίτα που και μια φλόγα φο μπορεί τελικά και να αρκεί για να κάψει και γέφυρες
και στεναγμούς .. κι ας περνιούται για τσιμεντένιοι ..
Και γέλασε.
Μ ένα γέλιο δυνατό , γάργαρο , κατάδικό της 
Που ξεπήδησε απ τα σωθικά της, πέρασε μέσα από καπνούς, ήχους θολούς, φεγγάρια πνιγμένα κι άδειες μποτίλιες , κι άνοιξε την πόρτα, κάπου η νύχτα είναι καθαρή..  κι ανασαίνει   
Έλα κορίτσι μου.. πάμε .
Δε χρειάζονται άλλες ερωτήσεις. Ούτε απορίες , απαιτήσεις, εξηγήσεις
Ούτε χρόνος να περπατηθεί ξανά μήπως και κάτι σωθεί
Ούτε ελπίδα ν αναζητηθεί στα αν .. 
Τι κι αν θα μπορούσε να κρατήσει για πάντα ..
Θα μπορούσε να μην έχει αρχίσει και ποτέ .. 
όπως και να χει .. 
απλά,  θα μπορούσε...

Ναι Sam, σ ακούω .. 
μπορεί .. The fundamental things apply
As time goes by..
αλλά .. και ;
Play it  εσύ  αν θες .. 
Εγώ , 
καληνύχτα ..








28 Αυγ 2012



Να ΄ναι που τούτο το καλοκαίρι έζησε σιωπηλά,
να ΄ναι που ετοιμάζει φευγιό γαλάζιο..
Μπορεί.
που θυμήθηκα απόψε τον Καμύ που λεγε

δεν τον μπορώ τον κόσμο έτσι ..
χρειάζομαι το φεγγάρι, την ευτυχία, ή τέλος πάντων κάτι που να ναι παράλογο ,
μα που να μην ανήκει στον κόσμο τούτο ..

και ξέρεις ;
θ αφήνω κι εγώ λίγη ζάχαρη στο παράθυρο τις νύχτες
μια μυρωδιά βανίλιας,
ένα φιλί απ΄ τ΄όνειρο ..

να παίρνει δύναμη ο αγέρας να φτάνει εκεί στο μακριά ..
να γλυκοπιάνεται κι ο ύπνος να ΄ρχεται ..
Καληνύχτα ..
Στ αποκαλόκαιρα, σε φευγιά και ανάγκες ..



3 Ιουν 2012


Πολλά χρόνια πριν,
ένα τρένο που δεν ερχόταν στην ώρα του,
ένας σταθμός ΄ανταπόκρισης’
και τα δάχτυλα ενός άντρα σ ένα μαρμάρινο τραπεζάκι να ακολουθούν μια μελωδία που μόνο εκείνος άκουγε
" «
Ένα τραγούδι για σένα
»  Έτσι το λένε.
Δεν είναι δύσκολο " απάντησε σε μιαν ερώτηση που δεν πρόφερα
" Όχι, δεν είναι ,
είναι που εγώ δεν ξέρω να παίζω πιάνο
όμως
αν καταφέρω κάποτε να παίξω αυτό το κομμάτι,
δε θα είμαι πια μισός .
γιατί ξέρεις κάτι μικρή ;
το εσύ , είναι η πιο δύσκολη λέξη τις νύχτες
.. "

Ύστερα,
οι ράγες άλλαξαν, τα τρένα ανταποκρίθηκαν για λίγο και ξανατράβηξε καθένα το δρόμο του,
εγώ δεν έμαθα ποτέ αν το πιάνο είναι κάτι που «καταφέρνεις»
Ούτε αν ο άγνωστος άντρας έγινε κάποτε ολόκληρος
Και στο σταθμό εκείνο , τρένο μου άλλο δεν ξανασταμάτησε
Θυμάμαι όμως ακόμη το τραγούδι
Ίσως γιατί μακριά από το θόρυβο
ακόμη η νύχτα
για κάθε έρωτα, για κάθε πόνο
μένει πάντα το ίδιο άγια
και το εσύ,
μια παράξενη ακόμα λέξη ..

Καλό ξημέρωμα
με την υπέροχα ζεστή φωνή
του Donny Hathaway ..



20 Μαΐ 2012




Μια γειτονιά και τούτη εδώ , σαν όλες τις άλλες ..
Με τη δημοσιά της, με τα στενάκια της
με σπίτια που κοιτάς και θαυμάζεις, σπίτια που προσπερνάς, και κατώφλια που διαβαίνεις ,
άλλα με αυλές πρόσχαρες, στρωμένες μ΄ένα ποτήρι νερό δροσερό κι ένα γλυκό του κουταλιού -όπως λέει κι ένας αγαπημένος φίλος- πρόθυμα να σε φιλέψουν ένα χαμόγελο
αλλά κι αυλές με φράχτες, λαμαρίνες κι αγκάθια λέξεις..
Σπίτια με πόρτες στη χαρά σαν παιδικές ζωγραφιές
κι άλλα αμπαρωμένα διπλά με βουβά -ασφαλείας- παράπονα
με γείτονες της πρωινής καλημέρας χαμένης ήδη στο βουητό της βιασύνης
και γείτονες που πίνεις ένα κρασί κι ένα τραγούδι σαν το κέφι ζητά παρέα..
μια γειτονιά σαν όλες τις άλλες..
με τους φωνακλάδες της, τους γκρινιάρηδες της, τα γελαστά παιδιά της , με τις μοναχικές φιγούρες που βλέπεις σαν πάντα σκυμμένες με αφοσίωση στη φροντίδα του κήπου τους..

με κυριακές γαλάζιες
και κυριακές μισόφωτες θλίψεις σε κατεβασμένα παντζούρια
με πρωινά που σε ξυπνά το άρωμα ενός λουλουδιού ακουμπισμένου στον τοίχο σου
με απογεύματα σιωπηλά που μετράς βελονιές σε θλιμμένα κεντίδια
με νέες αφίξεις,
μετακομίσεις απρόσμενες
φορές απλά κοιτάς . ρούχα απλωμένα, τη γιορτή των απέναντι, τα μαλώματα των διπλανών,
φορές περπατάς,
αφουγκράζεσαι ..
μια νύχτα παγωμένη μπορεί να χουχουλιάσεις ένα παραμύθι σε μια φωτιά αναπάντεχη
κι ένα υγρό απομεσήμερο κάποιος σιωπά μαζί σου σε κάποιο πεζούλι..

Μια γειτονιά όπως όλες..
κάποτε παύεις να τα προσέχεις όλα , δεν προλαβαίνεις .. δουλειά, βόλτα, διακοπές,
ένα δείλι γυρνάς και κάτι έχει αλλάξει ..
η ζωή δείχνει να συνεχίζει
μα συ ξέρεις .
Κάτι απ την ομορφιά του κόσμου σου έχει θαμπώσει

Ναι .. μια γειτονιά σαν όλες τις άλλες ..
κι ας τη λεν εικονική ..
ό,τι μπορεί ν αγγίξει την καρδιά , μονάχα 'εικονικό' δε γίνεται να είναι..

Μιαν άλλη φορά θα σας πω
για ένα ζωγράφο των αγγέλων
-τώρα θα γελούν παρέα το ξέρω ..
ίσως δούμε μαζί και τη 'μοναξιά του αετού' .
ίσως και το χρώμα που έχει η "η λύπη που καθένας μας αισθάνεται όταν νοιώθει να φεύγει από τον ώμο του το τρυφερό βάρος της παρουσίας του αγγέλου του. Του μικρού αγγέλου με τα λευκά φτερά που φεύγει ν' ακολουθήσει το δρόμο της προσωπικής του περιπέτειας. Κι ύστερα έρχεται μπροστά σου εξουθενωμένος, τραυματισμένος, κατά κράτος νικημένος, συντετριμμένος από τους γίγαντες αγγέλους που συνάντησε στο δρόμο του." **

ίσως .. μιαν άλλη φορά.
απόψε,
μονάχα καληνύχτα ..


                                                 πίνακας : Ο μοναχικός αετός . Φραγκ. Κάππος


**" Σε προηγούμενη ζωγραφική μου είχα διεισδύσει στον κόσμο των τραυματισμένων αγαλμάτων και έγραφα: 
«Οι αρχαίοι μας πρόγονοι - Αιγινήτες καλλιτέχνες - έφτιαχναν αγάλματα με περισσή επιμέλεια. Σκάλιζαν στα πρόσωπα συμμετρικά μάτια και στο στόμα χαμόγελο ποu δειχνε ηρεμία, γαλήνη και απέραντη αισιοδοξία. Ο χρόνος τα εβίασε, τα ακρωτηρίασε, τα παραμόρφωσε. Τα συμμετρικά μάτια έγιναν κόγχες τραγικές και το χαμόγελο τρύπα - έξοδος για κραυγές αγωνίας. Κι όλα αυτά κι εμείς μαζί γίναμε λάφυρα - συνοδευτικά στο θρίαμβο της σταθερής απώλειας».

Τώρα με το δικαίωμα που έχει ο καλλιτέχνης να μπαίνει στην ψυχή μακρινών κόσμων, ν' αφουγκράζεται και να μεταφέρει τις βουβές φωνές και τις κρυφές των εικόνες, επιχειρώ μια επίσκεψγ στον κόσμο των ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΕΝΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ. Αλήθεια - πέρα από τις εικόνες μου - τι να γράψω γι' αυτόν τον τόσο μακρινό και συνάμα τόσο κοντινό μας κόσμο, που με κατέχει ένας φόβος ότι είναι ο κόσμος των κερματισμένων σκέψεων και εικόνων που ελλοχεύουν στα τρίσβαθα της ψυχής μας;
Το μόνο που θα θελα να πω είναι η λύπη που καθένας μας αισθάνεται όταν νοιώθει να φεύγει από τον ώμο του το τρυφερό βάρος της παρουσίας του αγγέλου του. Του μικρού αγγέλου με τα λευκά φτερά που φεύγει ν' ακολουθήσει το δρόμο της προσωπικής του περιπέτειας. Κι ύστερα έρχεται μπροστά σου εξουθενωμένος, τραυματισμένος, κατά κράτος νικημένος, συντετριμμένος από τους γίγαντες αγγέλους που συνάντησε στο δρόμο του.

Και τότε με το τρόμο και φρίκη συνειδητοποιείς πως ήσουν και συ μαζί του. Είσαι και συ πιτσιλισμένος από το αίμα του, έζησες και συ τη μάχη του, ανίκανος να τον βοηθήσεις με τα μέλη ακρωτηριασμένα, βουβό στόμα, μάτια γεμάτα αγωνία, θύμα της αυτοσυντριβής σου."

ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΚΑΠΠΟΣ
η ιστοσελίδα του  εδώ  

  

Καληνύχτα Φραγκίσκο .. 

6 Μαΐ 2012






Γράφει ένας φίλος σε σχόλιό του, πως αν οι προθέσεις όσων δηλώνονται τις τελευταίες μέρες γίνουν αύριο ψήφοι, τη Δευτέρα θα ξυπνήσουμε σε μιαν άλλη χώρα.
Κι εγώ σκέφτομαι απ τη μια, το πόσο πολύ τις αγαπώ τις προθέσεις. Τη δυνατότητα.
Τα βουβά όνειρα που αναζητούν φωνή, τις νεογέννητες ελπίδες, τη φλόγα ενός ήλιου πίσω απ τα νέφη των πράξεων, το χλωμό κερί που τρομάζει μη και δε φτάνει να φωτίσει αφέγγαρες σκοτεινιές ..

Ίσως γι αυτό αγαπώ και τόσο τις νύχτες. Το υγρό χώμα, μήτρα για κάθε σπόρο που κουβαλάει την πιθανότητα μιας ρίζας, την ομορφιά του πρώτου πράσινου φύλου, την ευωδιά ενός λουλουδιού.. αν .. όταν ..
Αλλά απ την άλλη .. πάντα οι νύχτες ξημερώνουν.
Φαντάσματα, φόβοι, όνειρα, λόγια και ψίθυροι,
παίρνουν ή χάνουν σχήμα κι υπόσταση κάτω απ το αμείλικτο φως της πράξης.
Και πλέον αυτό που μετρά, είναι το ναι . ή το όχι .
Όχι εκείνο το ‘μεγάλο’ που λέει ο ποιητής .
Μα τα δεκάδες, εκατοντάδες μικρά ναι, ίσως, όχι που κάθε στιγμή λέμε. Οι άπειρες στιγμές που επιλέγουμε την ασφάλεια ή την επίφασή της σε πεπατημένους οδούς, ένα βολικό θυμό εκτόνωσης, μια αντι-δραση στη θέση μιας δράσης, μια μίζερη σιγουριά, ένα χωλό συμβιβασμό, μια εσκεμμένη άγνοια, μια αποσιώπηση, μια ‘ανώδυνη’ γέννα, ένα μαντήλι στα μάτια γιατί το φως μας πονά..
Γιατί κι αν τις νύχτες είμαστε τα όνειρά μας, οι προθέσεις μας,
Τις μέρες είμαστε οι πράξεις μας .
Οι επιλογές μας.
Νήμα που πλέκει τη ζωή μας , κι αυτή ως μέρος σχεδίου στο μεγάλο υφαντό της ζωής των άρρηκτα δεμένων ‘άλλων’ μας ..
Κι οι νύχτες πάντα ξημερώνουν.
Και δεν ξέρω αν τούτη η μέρα είναι ΄μέρα κρίσης΄ .
Γιατί τέτοια μέρα ΄κρίσης΄ λέω πως είναι η κάθε μέρα μας. Η κάθε στιγμή , η κάθε μας θέση και στάση που μας φέρνουν στο σήμερά μας. Και γι αυτό κρινόμαστε.
Αν τις προ-θέσεις μας, τις καταντούμε το τζάμπα υλικό, γέμισμα στα κενά που αποσιωπούν οι πράξεις μας,
ή γίνονται η δύναμή μας, η συνέπεια και το βήμα μας για ό,τι κομπάζουμε να λέμε ‘θέση΄. Και συνείδηση.
Συνέπεια.
Λόγων και έργων .
Και όχι για μία μέρα μόνον ..

Όχι, δε θα πάψω ποτέ ν΄ αγαπώ τις νύχτες και τα όνειρα. Παλεύω μονάχα, να κάνω τις μέρες γέννα τους, και όχι θάνατό τους,

Καλό μας βόλι λοιπόν.

Κι ας θυμόμαστε..
Μ ένα βόλι, μπορείς να σκοτώσεις ένα θεριό
Μπορείς το ίδιο όμως καλά να σκοτώσεις κι ένα αύριο


Καλό μας ξημέρωμα ..

30 Απρ 2012



Σιωπηλά.  


Κάποτε χάραξε
Χώρια ..  Αλλά μαζί .
Στο φόβο, στα όνειρα, στον πόνο,
στη μοναξιά ..
Κι ύστερα σούρουπο.
Μαζί .
Αλλά χώρια .
Δεν υπήρχαν και πολλά - είπαν - πια να μοιραστούν
Συμφώνησαν .
Και νύχτωσε .
Δεν υπήρχαν πολλά , ναι .. 
Μονάχα τα πάντα ..





Όχι φιλενάδα μου , δε συμφωνώ.
Ουτοπίες υπάρχουν .
Όπως υπάρχουν και αστέρια πέρα απ όσα βλέπουμε, όπως υπάρχουν κι οι νεράιδες των ευχών,  το χάδι που σε γλυκαίνει δίχως χέρι να σ αγγίζει,  η μαγεία,  το τραγούδι του φεγγαριού, 
η ευχή στα φτερά  μιας νυχτοπεταλούδας
η αγάπη που δε ζητά .. 
Και η αλήθεια είναι στα μάτια μας .
Μη σε γελούν όσοι  ποτέ δε μπόρεσαν  ν ακούσουν έναν άνεμο.
Όσοι τη ζωή τους την περνούν αποφεύγοντας τους αέρηδες , όσοι, και που ψηλά κι αν τους ανεβάσεις,  αυτοί πάλι χαμηλά κοιτούν ,  
πτήσεις σε συνεχή πτώση , 
μέχρι που ακουμπούν ξανά στη γη , ονοματίζονται προσγειωμένοι ,  κι ύστερα μένουν πια εκεί. Ριζωμένοι. Πετρωμένοι . Ακίνητοι . 
Φτερά  κι ουρανοί ξεχασμένοι.
Άγγελοι παραιτημένοι .
΄Εκπτωτοι.
Και ναι, η καρδιά αριστερά είναι , μα το χέρι που απλώνεις φορές να την αγγίξεις, είναι το δεξί . 
Τα σταυροδρόμια είναι δυνατότητες.  Κι οι αλήθειες πολλές.  
Υπάρχει μια όμορφη ιστορία για δυο φίλους από διαφορετικούς κόσμους .. τα βράδια  καθισμένοι καθένας στο λόφο του δικού του κόσμου , σκεφτόταν τον άλλον .. στο λόφο του κόσμου που έβλεπε για  «φεγγάρι» .. 
πού είναι η αλήθεια ; αναρωτήθηκαν  μια νύχτα .. 
Στο λόφο που τυχαίνει να κάθεται αυτός που μιλάει .. απάντησαν μαζί ..
Οι δρόμοι μας έχουν στροφές ..
Αν είναι πάντα οι ίδιες, ο κύκλος μας γίνεται φυλακή .. μην το ξεχνάς

Μα  πάνω απ΄όλα , θυμήσου.
Υπάρχουν και τη νύχτα πουλιά που κελαηδούν.
τα αηδόνια . 
Οι αοιδοί αυτοί του δειλινού  που όταν όλα τα άλλα σιωπούν , 
τραγουδούν τα καλέσματα και τις χαμένες αναμνήσεις .. 
για κόσμους που λες πως δεν υπάρχουν .. 
Ουτοπίες .. 
Αλλά υπάρχουν .


12 Απρ 2012





Υπάρχει λένε απ την αυγή των καιρών ένας πανάρχαιος δρόμος .
Δρόμος που τον έχουν πάρει χαρές με γέλια κελαρυστά,   και λύπες με βήματα απ το χρόνο βαριά ..  προθέσεις αγνές , πράξεις και σκέψεις σκοτεινιασμένες,  τάματα απλήρωτα,  
νύχτες αχάραγες
και ζωές μισές ..
Αναζητητές και στοχαστές της ομορφιάς,  προσκυνητές της απεραντοσύνης,  οραματιστές μιας αιώνιας ευτυχίας ..
όρκοι ιεροί  κι υποσχέσεις ανεμοχαμένες ..
νεράιδες λαχτάρες ,
και ξωτικά όνειρα ..

Λένε πως τούτος ο δρόμος διασχίζει τη γνώση , μα οδηγεί κάπου πέρα απ όπου ο νους γνωρίζει ..
ίσως εκεί που μονάχα η καρδιά μπορεί να πάει..
Λένε ακόμα, πως κι αν είναι για όλους ίδιος , γεννιέται ξανά την κάθε στιγμή κάτω απ το κάθε βήμα του ταξιδιώτη του.  Άλλοτε απαλοστρωμένος με τραγούδια ηλιοστάλαχτα, φορές λυπημένος από σύννεφα αδάκρυτα κι άλλοτε θαμπός, να χάνεται σε ομίχλες από πόνους αγριεμένους  που μανιάζουν το διάβα του .. 
Με αποφάσεις απόκρημνες,  φορές μ΄ελπίδες να ξεφυτρώνουν απρόσμενα για ένα κράτημα , κι άλλες τυλιγμένος σε πέπλα που απλώνονται μπροστά στα μάτια , πέπλα λεπτά, ανάρια,  που δύσκολα χωρίζουν τον κόσμο των ζωντανών ‘ναι ‘  
από κείνον  των νεκρωμένων ‘αν ‘ ..

Ο Δρόμος..
Κάποιοι τον λεν  των αστεριών , κάποιοι τον λένε των ευχών ..
Άλλοι τον λένε Πέρασμα, κι άλλοι..
άλλοι απλά σιωπούν το όνομά του
Κάποιοι τον ονειρεύονται στρωμένο βάγια, κι ίσως αργότερα λυγούν κάτω από ένα δέντρο ευχόμενοι  λίγη σκιά .. ή λίγο έλεος ..  Άλλοι απομένουν σε μια του άκρη μυστικά και μόνοι με της προδοσίας το φόβο, κόμπο τους κι αλυσίδα ..  και κάποιοι στωικά, σηκώνουν επιλογές, αποφάσεις και σταυρώσεις στις ανηφόρες του
Όπως και να χει όμως, για όλους είναι Δρόμος ..
Δρόμος.. μαζί και Προορισμός.

Αφήνω κι εγώ εδώ απόψε μια ευχή,
Σ΄αυτόν το δρόμο του καθενός μας ..
Όπου κι αν τούτος οδηγεί ..

Κάποτε ..
Ίσως και σε μια Ανάσταση ..

3 Απρ 2012

την τρίτη ώρα..














Την πρώτη ώρα  -λεν σ΄έναν τόπο μακρινό-  είναι η βροχή
Τη δεύτερη, το ουράνιο τόξο
Την τρίτη ..
ανθίζουν οι κερασιές..




                                            ~     ~       ~      ~     ~

- Πες μου ότι όλα θα είναι καλά μια μέρα
Όλα θα είναι καλά μια μέρα ..
- Θα φύγεις
Στο τέλος του δρόμου , θα είναι πάντα η δικιά μας θάλασσα ..
-  Θα πονώ.
Από το δάκρυ του ουρανού γεννούν χαμόγελα οι ρίζες..
-  Θα σε ξαναβρώ; 
Στην άλλη άκρη του ουράνιου τόξου
- Κι αν χαθώ;
θα σ οδηγούν της κερασιάς τα άνθη 
- Ζουν τόσο λίγο .. 
Ζουν τόσο πολύ 
 Κι αν ξεχάσω ;
Δε λησμονιέται ό,τι έχει στην καρδιά γραφεί..
- Ναι.. δε λησμονιέται..   Πες μου ότι όλα θα είναι καλά μια μέρα 
Θα είναι . Οι κερασιές ανθίζουν  παντού στην τρίτη ώρα..

- Πες μου ξανά.  Πως όλα θα είναι καλά μια μέρα 
Όλα θα είναι καλά μια μέρα ..
- Υπόσχεση ;  Για φυλαχτό 
Υπόσχεση .  
Για Καληνύχτα ..







28 Φεβ 2012

αν..







Σε τούτη τη  γιορτή έπαιρνε πάντα μέρος 
ανελλιπώς παρών ,  επιμελώς προετοιμασμένος.
Έκοβε αποβραδίς προσχεδιασμένες χαρές σε μύρια κομφετί
και τα πετούσε την άλλη μέρα ψηλά
σε μια βροχή που τίποτε δε θα ξέπλενε
και τίποτε δε θα ΄λιωνε..
Φορούσε μια φέτα φεγγαριού  χαμόγελο
και φίλαγε στο στόμα  θεριά, μέρευε ουρλιαχτά,  έπλαθε σύννεφα, γήτευε κεραυνούς, 
- και πού και πού ξαναστερέωνε προσεκτικά το μισοφέγγαρο , 
μη γείρει 
μη και φανεί σα  θλίψη  
Ήταν κι εκείνα τα χάρτινα  ‘ αν ‘   που τον μάγευαν  
Που παιχνιδίζανε με τους άνεμους,  που ξεγελούσαν τα σύρματα,  πηδούσαν γκρεμούς,
ριγούσαν με τους ορίζοντες..
Κι έπειτα έφευγαν.
Φορές έσφιγγε στις παλάμες το σπάγκο  μέχρι που μάτωνε -τις κράταγε όμως επίμονα κλειστές-
Φορές τα χείλη,  
μέχρι που τα ΄ραβε  ..  να πνίξει  αγέννητες λαχτάρες 
- ποιος ξέρει τι γεύση θ άφηναν κι αυτές..
Τα 'αν΄  όμως  πάντα του έφευγαν.  Έσπαγαν  το σχοινί και πέταγαν. 
Για μέρη που δε θα μάθαινε. 
Για τραγούδια που δε θα τραγούδαγε
για ήλιους που δε θα τον χάιδευαν..

Αυτός έμενε.  
Μ΄ ένα κομμάτι σπάγκο χωμένο στην τσέπη
Κι έναν απόηχο των ανέμων που έσπρωχναν μακριά τα ίσως αν..
να σφυρίζει παγωνιά στην άδεια σάλα του 

Γιατί η γιορτή πάντα τέλειωνε.
Τώρα σειρά έπαιρνε το σύνηθες αλισβερίσι
οι κατηφόρες των συναλλαγών
Ποιος ξέρει ..
αν τηρούσε όλα τα πρέπει  , αν  κράταγε μακριά τους δαίμονες
ίσως έβρισκε δρόμο 
για το όρος των Ελαιών του
ή του ελέους του 


Μέχρις εκεί.
για αναστάσιμες ανηφόρες ούτε λόγος.






21 Ιαν 2012

.. rosas amat





Πριν πολλά πολλά χρόνια,
στην άκρια μιας χώρας μακρινής, σκοτεινής και θλιμμένης
δέσποζε ένα  βουνό τεράστιο,  από κακοτράχαλα, μαύρα και κοφτερά βράχια .
Που κανείς δεν πλησίαζε ..
Κάθε που ερχόταν το βράδυ κι έσβηνε και το τελευταίο ίχνος απ το μουντό φως ,
ψηλά στην κορυφή κείνου του βουνού άνθιζε  ένα τριαντάφυλλο..
Ένα τριαντάφυλλο αλλιώτικο από κάθε άλλο σε όλους τους κόσμους ..
ένα ρόδο εκατόφυλλο , που χε τη δύναμη να χαρίσει  αθανασία
Μα κανείς δεν τολμούσε να πλησιάσει ..
πες γιατί τα βράχια αποθάρρυναν , πες γιατί ο θρύλος έλεγε πως τ΄αγκάθια του έκρυβαν δηλητήριο …

Οι άνθρωποι κείνου του τόπου μιλούσαν για το φόβο, το θάνατο ,
μιλούσαν και για τον πόνο , τη δυστυχία , τις δυσκολίες ,
το φως που χανόταν εκεί στην κορυφή , την ομίχλη που τους τρόμαζε , το μάταιο όπως έλεγαν αγώνα να το φτάσουν ..
Μιλούσαν για όλα , μα σιωπούσαν στην υπόσχεση της αθανασίας .
Μπορεί να μην πίστευαν .. μπορεί και να προτιμούσαν να το αγνοούν , μη κι υποκύψουν κάποτε στον πειρασμό που φοβόντουσαν τόσο πολύ ..
ποιος να ξέρει ..
Και κάθε που κόντευε η αυγή το ρόδο έγερνε και μαραινόταν , μονάχο κι απογοητευμένο για άλλη μια φορά .. κανείς δεν το χε λαχταρήσει κι απόψε  τόσο  ώστε να προσπαθήσει .. κανείς δεν έδειχνε να θέλει το δώρο του …
πέθαινε κάθε χάραμα λησμονημένο και χαμένο στην κορυφή εκείνου του βουνού ..
Με τα παγερά βράχια .. μοναχό ..
ώσπου να σβήσει ο χρόνος….


Ένα παραμυθάκι που έφερε η βραδιά
Απ αυτά που μ αρέσουν πολύ
Με τη γοητεία των παραμυθιών που δεν έχουν τέλος..
Ή που έχουν ..
Αυτό που τους δίνουμε …

6 Ιαν 2012







Οι μπάλες κατέβηκαν σιωπηλά
Τακτοποιήθηκαν προσεκτικά στα βαμβάκια τους
-χαράζει εύκολα η επίστρωση της λάμψης-

Ακολούθησαν τα  α-διάφορα στολίδια
κρύα χαμόγελα, ένα ΄αχ΄ που΄χε ξεμείνει από παλιά, δυο τρία σπασμένα φτερά
η φάτνη άδειασε
το θαύμα μετατέθηκε

Κι οι τρακόσιοι εξήντα κάτι  σπόροι
στέρφοι και καλοτυλιγμένοι 
αποσύρθηκαν κι αυτοί 
-άσπαστοι-
από σύνεση, μη βάψουν τα χαλιά

Χρώματα και φώτα έσβησαν 
αφέθηκαν λίγο μόνο, να κρυώσουν τα καλώδια 
πριν τυλιχτούν στη σιωπή..

Το αστέρι, έπεσε οικειοθελώς.
Δεν υπήρξε ευχή  να το συνοδέψει
Η τελευταία είχε καεί εκατομμύρια κόσμους πριν
  
Κανένα τους δεν είδε τη μαύρη σακούλα
Κι αν την είδαν δε θέλησαν να την πιστέψουν.
Μόνο μια άδεια λούτρινη αγκαλιά
σε μιαν ακρούλα, κατάλαβε

Δεν είπε όμως τίποτε.
Σε γυάλινα μάτια δεν επιτρέπονται συγκινήσεις.
-
Φυσάει .