29 Απρ 2012


" Ξόδεψα πολύν άνεμο για να μεγαλώσω "
γράφει κάπου ο ποιητής..

κι εγώ απόψε αυτόν τον άνεμο αφουγκράζομαι
που έρχεται από κάπου εκεί έξω, έχει πάει παντού, ξέρει τα πάντα .. 
άνεμο, ανέγγιχτο κι αόρατο 
βλέπεις μονάχα όσα στροβιλίζει,
όσα κινεί , όσα συγκινεί
και όσα παρασέρνει..
άνεμο,  που άλλοτε  φέρνει λόγια φευγαλέα και το ίδιο απρόσμενα τα παίρνει μακριά ..
κι άλλοτε ψιθυρίζει λόγια άλλα, μυστικά που μονάχα η καρδιά ν ακούσει γίνεται
άνεμο χάδι, άνεμο θύελλα , άνεμο τσάκισμα, άνεμο άνομο 
άνεμο γητευτή..
που φορές  τρομάζει τις  ανεμόσκαλες των ονείρων μου 
γελά τους ανεμοδείκτες μου 
κι άλλες γίνεται ο πήγασός μου , 
κι εγώ γαντζωμένη στη χαίτη του ιχνεύω τον τόπο που η καρδιά ποθεί 
τόπο αλαργινό, τόπο ουτοπία
κι η καρδιά εξόριστη
αναμένω καινούριες προσδοκίες ..  και καινούριες απελπισίες
ανοίγω σε μια βαθιάν ανάσα 
η ανάσα μας λεν είν' η ψυχή
κι ο άνεμος ειν΄ η ψυχή του κόσμου - κάπου τη λένε άνιμα - ίσως γι αυτό σ ένα φιλί μπορεί να κρατήσεις για πάντα ένα κομμάτι απ την ψυχή του άλλου..
άνεμο απαντητή , σ΄ερωτηματικά και θέλω στην άμμο που ζητούν σημάδια .. 
τι οι ριπές του θ αφήσουν ανέπαφο ..
τον στήνω γέφυρα σε  λόγια ανάκουστα 
να στείλει, να φέρει,
να ενώσει.. 
ή να σκορπίσει ..
όχι πια  λέξεις ..  εκείνα μονάχα που γεννούν τις λέξεις ..

 "Μόνον έτσι όμως ... έμαθα να ξεχωρίζω τους πιο ανεπαίσθητους συριγμούς,
να ακριβολογώ μες τα μυστήρια..."   διαβάζω λιγάκι παρακάτω 

γελάω ..  αερολογώ υποθέτω .. 
μα όπως και να ΄χει 
θα συνεχίσω να πεθυμάω σύννεφα , 
και να ξοδεύω τους ανέμους μου  θαρρώ ..





  οι στίχοι, του Οδ. Ελύτη 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου