21 Ιαν 2012

.. rosas amat





Πριν πολλά πολλά χρόνια,
στην άκρια μιας χώρας μακρινής, σκοτεινής και θλιμμένης
δέσποζε ένα  βουνό τεράστιο,  από κακοτράχαλα, μαύρα και κοφτερά βράχια .
Που κανείς δεν πλησίαζε ..
Κάθε που ερχόταν το βράδυ κι έσβηνε και το τελευταίο ίχνος απ το μουντό φως ,
ψηλά στην κορυφή κείνου του βουνού άνθιζε  ένα τριαντάφυλλο..
Ένα τριαντάφυλλο αλλιώτικο από κάθε άλλο σε όλους τους κόσμους ..
ένα ρόδο εκατόφυλλο , που χε τη δύναμη να χαρίσει  αθανασία
Μα κανείς δεν τολμούσε να πλησιάσει ..
πες γιατί τα βράχια αποθάρρυναν , πες γιατί ο θρύλος έλεγε πως τ΄αγκάθια του έκρυβαν δηλητήριο …

Οι άνθρωποι κείνου του τόπου μιλούσαν για το φόβο, το θάνατο ,
μιλούσαν και για τον πόνο , τη δυστυχία , τις δυσκολίες ,
το φως που χανόταν εκεί στην κορυφή , την ομίχλη που τους τρόμαζε , το μάταιο όπως έλεγαν αγώνα να το φτάσουν ..
Μιλούσαν για όλα , μα σιωπούσαν στην υπόσχεση της αθανασίας .
Μπορεί να μην πίστευαν .. μπορεί και να προτιμούσαν να το αγνοούν , μη κι υποκύψουν κάποτε στον πειρασμό που φοβόντουσαν τόσο πολύ ..
ποιος να ξέρει ..
Και κάθε που κόντευε η αυγή το ρόδο έγερνε και μαραινόταν , μονάχο κι απογοητευμένο για άλλη μια φορά .. κανείς δεν το χε λαχταρήσει κι απόψε  τόσο  ώστε να προσπαθήσει .. κανείς δεν έδειχνε να θέλει το δώρο του …
πέθαινε κάθε χάραμα λησμονημένο και χαμένο στην κορυφή εκείνου του βουνού ..
Με τα παγερά βράχια .. μοναχό ..
ώσπου να σβήσει ο χρόνος….


Ένα παραμυθάκι που έφερε η βραδιά
Απ αυτά που μ αρέσουν πολύ
Με τη γοητεία των παραμυθιών που δεν έχουν τέλος..
Ή που έχουν ..
Αυτό που τους δίνουμε …

6 Ιαν 2012







Οι μπάλες κατέβηκαν σιωπηλά
Τακτοποιήθηκαν προσεκτικά στα βαμβάκια τους
-χαράζει εύκολα η επίστρωση της λάμψης-

Ακολούθησαν τα  α-διάφορα στολίδια
κρύα χαμόγελα, ένα ΄αχ΄ που΄χε ξεμείνει από παλιά, δυο τρία σπασμένα φτερά
η φάτνη άδειασε
το θαύμα μετατέθηκε

Κι οι τρακόσιοι εξήντα κάτι  σπόροι
στέρφοι και καλοτυλιγμένοι 
αποσύρθηκαν κι αυτοί 
-άσπαστοι-
από σύνεση, μη βάψουν τα χαλιά

Χρώματα και φώτα έσβησαν 
αφέθηκαν λίγο μόνο, να κρυώσουν τα καλώδια 
πριν τυλιχτούν στη σιωπή..

Το αστέρι, έπεσε οικειοθελώς.
Δεν υπήρξε ευχή  να το συνοδέψει
Η τελευταία είχε καεί εκατομμύρια κόσμους πριν
  
Κανένα τους δεν είδε τη μαύρη σακούλα
Κι αν την είδαν δε θέλησαν να την πιστέψουν.
Μόνο μια άδεια λούτρινη αγκαλιά
σε μιαν ακρούλα, κατάλαβε

Δεν είπε όμως τίποτε.
Σε γυάλινα μάτια δεν επιτρέπονται συγκινήσεις.
-
Φυσάει .