20 Μαΐ 2012




Μια γειτονιά και τούτη εδώ , σαν όλες τις άλλες ..
Με τη δημοσιά της, με τα στενάκια της
με σπίτια που κοιτάς και θαυμάζεις, σπίτια που προσπερνάς, και κατώφλια που διαβαίνεις ,
άλλα με αυλές πρόσχαρες, στρωμένες μ΄ένα ποτήρι νερό δροσερό κι ένα γλυκό του κουταλιού -όπως λέει κι ένας αγαπημένος φίλος- πρόθυμα να σε φιλέψουν ένα χαμόγελο
αλλά κι αυλές με φράχτες, λαμαρίνες κι αγκάθια λέξεις..
Σπίτια με πόρτες στη χαρά σαν παιδικές ζωγραφιές
κι άλλα αμπαρωμένα διπλά με βουβά -ασφαλείας- παράπονα
με γείτονες της πρωινής καλημέρας χαμένης ήδη στο βουητό της βιασύνης
και γείτονες που πίνεις ένα κρασί κι ένα τραγούδι σαν το κέφι ζητά παρέα..
μια γειτονιά σαν όλες τις άλλες..
με τους φωνακλάδες της, τους γκρινιάρηδες της, τα γελαστά παιδιά της , με τις μοναχικές φιγούρες που βλέπεις σαν πάντα σκυμμένες με αφοσίωση στη φροντίδα του κήπου τους..

με κυριακές γαλάζιες
και κυριακές μισόφωτες θλίψεις σε κατεβασμένα παντζούρια
με πρωινά που σε ξυπνά το άρωμα ενός λουλουδιού ακουμπισμένου στον τοίχο σου
με απογεύματα σιωπηλά που μετράς βελονιές σε θλιμμένα κεντίδια
με νέες αφίξεις,
μετακομίσεις απρόσμενες
φορές απλά κοιτάς . ρούχα απλωμένα, τη γιορτή των απέναντι, τα μαλώματα των διπλανών,
φορές περπατάς,
αφουγκράζεσαι ..
μια νύχτα παγωμένη μπορεί να χουχουλιάσεις ένα παραμύθι σε μια φωτιά αναπάντεχη
κι ένα υγρό απομεσήμερο κάποιος σιωπά μαζί σου σε κάποιο πεζούλι..

Μια γειτονιά όπως όλες..
κάποτε παύεις να τα προσέχεις όλα , δεν προλαβαίνεις .. δουλειά, βόλτα, διακοπές,
ένα δείλι γυρνάς και κάτι έχει αλλάξει ..
η ζωή δείχνει να συνεχίζει
μα συ ξέρεις .
Κάτι απ την ομορφιά του κόσμου σου έχει θαμπώσει

Ναι .. μια γειτονιά σαν όλες τις άλλες ..
κι ας τη λεν εικονική ..
ό,τι μπορεί ν αγγίξει την καρδιά , μονάχα 'εικονικό' δε γίνεται να είναι..

Μιαν άλλη φορά θα σας πω
για ένα ζωγράφο των αγγέλων
-τώρα θα γελούν παρέα το ξέρω ..
ίσως δούμε μαζί και τη 'μοναξιά του αετού' .
ίσως και το χρώμα που έχει η "η λύπη που καθένας μας αισθάνεται όταν νοιώθει να φεύγει από τον ώμο του το τρυφερό βάρος της παρουσίας του αγγέλου του. Του μικρού αγγέλου με τα λευκά φτερά που φεύγει ν' ακολουθήσει το δρόμο της προσωπικής του περιπέτειας. Κι ύστερα έρχεται μπροστά σου εξουθενωμένος, τραυματισμένος, κατά κράτος νικημένος, συντετριμμένος από τους γίγαντες αγγέλους που συνάντησε στο δρόμο του." **

ίσως .. μιαν άλλη φορά.
απόψε,
μονάχα καληνύχτα ..


                                                 πίνακας : Ο μοναχικός αετός . Φραγκ. Κάππος


**" Σε προηγούμενη ζωγραφική μου είχα διεισδύσει στον κόσμο των τραυματισμένων αγαλμάτων και έγραφα: 
«Οι αρχαίοι μας πρόγονοι - Αιγινήτες καλλιτέχνες - έφτιαχναν αγάλματα με περισσή επιμέλεια. Σκάλιζαν στα πρόσωπα συμμετρικά μάτια και στο στόμα χαμόγελο ποu δειχνε ηρεμία, γαλήνη και απέραντη αισιοδοξία. Ο χρόνος τα εβίασε, τα ακρωτηρίασε, τα παραμόρφωσε. Τα συμμετρικά μάτια έγιναν κόγχες τραγικές και το χαμόγελο τρύπα - έξοδος για κραυγές αγωνίας. Κι όλα αυτά κι εμείς μαζί γίναμε λάφυρα - συνοδευτικά στο θρίαμβο της σταθερής απώλειας».

Τώρα με το δικαίωμα που έχει ο καλλιτέχνης να μπαίνει στην ψυχή μακρινών κόσμων, ν' αφουγκράζεται και να μεταφέρει τις βουβές φωνές και τις κρυφές των εικόνες, επιχειρώ μια επίσκεψγ στον κόσμο των ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΕΝΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ. Αλήθεια - πέρα από τις εικόνες μου - τι να γράψω γι' αυτόν τον τόσο μακρινό και συνάμα τόσο κοντινό μας κόσμο, που με κατέχει ένας φόβος ότι είναι ο κόσμος των κερματισμένων σκέψεων και εικόνων που ελλοχεύουν στα τρίσβαθα της ψυχής μας;
Το μόνο που θα θελα να πω είναι η λύπη που καθένας μας αισθάνεται όταν νοιώθει να φεύγει από τον ώμο του το τρυφερό βάρος της παρουσίας του αγγέλου του. Του μικρού αγγέλου με τα λευκά φτερά που φεύγει ν' ακολουθήσει το δρόμο της προσωπικής του περιπέτειας. Κι ύστερα έρχεται μπροστά σου εξουθενωμένος, τραυματισμένος, κατά κράτος νικημένος, συντετριμμένος από τους γίγαντες αγγέλους που συνάντησε στο δρόμο του.

Και τότε με το τρόμο και φρίκη συνειδητοποιείς πως ήσουν και συ μαζί του. Είσαι και συ πιτσιλισμένος από το αίμα του, έζησες και συ τη μάχη του, ανίκανος να τον βοηθήσεις με τα μέλη ακρωτηριασμένα, βουβό στόμα, μάτια γεμάτα αγωνία, θύμα της αυτοσυντριβής σου."

ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΚΑΠΠΟΣ
η ιστοσελίδα του  εδώ  

  

Καληνύχτα Φραγκίσκο .. 

6 Μαΐ 2012






Γράφει ένας φίλος σε σχόλιό του, πως αν οι προθέσεις όσων δηλώνονται τις τελευταίες μέρες γίνουν αύριο ψήφοι, τη Δευτέρα θα ξυπνήσουμε σε μιαν άλλη χώρα.
Κι εγώ σκέφτομαι απ τη μια, το πόσο πολύ τις αγαπώ τις προθέσεις. Τη δυνατότητα.
Τα βουβά όνειρα που αναζητούν φωνή, τις νεογέννητες ελπίδες, τη φλόγα ενός ήλιου πίσω απ τα νέφη των πράξεων, το χλωμό κερί που τρομάζει μη και δε φτάνει να φωτίσει αφέγγαρες σκοτεινιές ..

Ίσως γι αυτό αγαπώ και τόσο τις νύχτες. Το υγρό χώμα, μήτρα για κάθε σπόρο που κουβαλάει την πιθανότητα μιας ρίζας, την ομορφιά του πρώτου πράσινου φύλου, την ευωδιά ενός λουλουδιού.. αν .. όταν ..
Αλλά απ την άλλη .. πάντα οι νύχτες ξημερώνουν.
Φαντάσματα, φόβοι, όνειρα, λόγια και ψίθυροι,
παίρνουν ή χάνουν σχήμα κι υπόσταση κάτω απ το αμείλικτο φως της πράξης.
Και πλέον αυτό που μετρά, είναι το ναι . ή το όχι .
Όχι εκείνο το ‘μεγάλο’ που λέει ο ποιητής .
Μα τα δεκάδες, εκατοντάδες μικρά ναι, ίσως, όχι που κάθε στιγμή λέμε. Οι άπειρες στιγμές που επιλέγουμε την ασφάλεια ή την επίφασή της σε πεπατημένους οδούς, ένα βολικό θυμό εκτόνωσης, μια αντι-δραση στη θέση μιας δράσης, μια μίζερη σιγουριά, ένα χωλό συμβιβασμό, μια εσκεμμένη άγνοια, μια αποσιώπηση, μια ‘ανώδυνη’ γέννα, ένα μαντήλι στα μάτια γιατί το φως μας πονά..
Γιατί κι αν τις νύχτες είμαστε τα όνειρά μας, οι προθέσεις μας,
Τις μέρες είμαστε οι πράξεις μας .
Οι επιλογές μας.
Νήμα που πλέκει τη ζωή μας , κι αυτή ως μέρος σχεδίου στο μεγάλο υφαντό της ζωής των άρρηκτα δεμένων ‘άλλων’ μας ..
Κι οι νύχτες πάντα ξημερώνουν.
Και δεν ξέρω αν τούτη η μέρα είναι ΄μέρα κρίσης΄ .
Γιατί τέτοια μέρα ΄κρίσης΄ λέω πως είναι η κάθε μέρα μας. Η κάθε στιγμή , η κάθε μας θέση και στάση που μας φέρνουν στο σήμερά μας. Και γι αυτό κρινόμαστε.
Αν τις προ-θέσεις μας, τις καταντούμε το τζάμπα υλικό, γέμισμα στα κενά που αποσιωπούν οι πράξεις μας,
ή γίνονται η δύναμή μας, η συνέπεια και το βήμα μας για ό,τι κομπάζουμε να λέμε ‘θέση΄. Και συνείδηση.
Συνέπεια.
Λόγων και έργων .
Και όχι για μία μέρα μόνον ..

Όχι, δε θα πάψω ποτέ ν΄ αγαπώ τις νύχτες και τα όνειρα. Παλεύω μονάχα, να κάνω τις μέρες γέννα τους, και όχι θάνατό τους,

Καλό μας βόλι λοιπόν.

Κι ας θυμόμαστε..
Μ ένα βόλι, μπορείς να σκοτώσεις ένα θεριό
Μπορείς το ίδιο όμως καλά να σκοτώσεις κι ένα αύριο


Καλό μας ξημέρωμα ..