23 Απρ 2015

Aντί ευχών..



Μη με ρωτάς γιατί σιωπώ  
Μέρα που λες εσύ γιορτή , εγώ τη λέω θανατικό

Γιατί  εγώ τους δράκους μου
-φύλακες αλγεινούς του απέραντου,
κι αρχαίων μαχών προστάτες
ποτέ δε θέλησα να τους σκοτώσω

Πάντα  μου τους λαχτάραγα
του ανέμου μου κατακτητές
και της φωτιάς μου αφέντες
Να ξαποστούν αγέρωχοι στις πιο ψηλές κορφές μου
Να ξεδιψούν τη φλόγα τους στις μυστικές  παρειές  μου
των φεγγαριών μου γητευτές
των ουρανών μου  ήλιους

Mη με ρωτάς λοιπόν
" γιατί "  με θλίβουν οι ευχές
γιορτών αγίων φονικών, 
φτερών
που δεν παλέψαμε να γεννηθούν ..  

Angela Bacon Kidwell

20 Απρ 2015

του Θωμά . Ή του θάματος ..



Αγαπητέ μου Θωμά.
Μπορείς κι απόψε ήσυχος να κοιμηθείς, δίχως αδίκως ν΄αναζητάς των ήλων τους τύπους.
Δεν ήρθε ποτέ τέλος στα Πάθη , μήτε Ανάσταση ήρθε Θωμά μου που θα κληθείς να πιστέψεις.

Μια θάλασσα γύρω μας μοναχά.  Σε νανουρίζει Θωμά;  Μας τυλίγει μια θάλασσα λόγια  .
Μια θάλασσα πόνος .
Κάποιου αιχμηρού διαβήτη χάραγμα , σαν κύκλος στη μέσα γη μας
που απ΄ οπουδήποτε αρχίζει
και πουθενά δεν τελειώνει..


Κοιμήσου όμως κι απόψε Θωμά .
Δεν έχω άλλωστε τρόπο να στο πω. Δεν είναι το θάμα που φέρνει την πίστη
Είναι μονάχα η αγρύπνια μας Θωμά.
Η αγρύπνια μας σε τούτα τα βαθιά σκοτάδια
Καλή μας νύχτα Θωμά. 



[ Φωτογραφία : Vlad Artasov ]

16 Απρ 2015

Της ίριδας ..




Ούτε θυμάται πόσες νύχτες
κατέβαινε στην υγρασία της μνήμης
τ' ατέλειωτα σκαλιά του φόβου
γυρεύοντας μια απάντηση

Ούτε θυμάται αν τα θεριά
γυρνούν ακόμη εκεί στα βάθια
ή τα κατάπιε στοργικά
ο ίδιος καθρέφτης που τα γένναε

Τώρα γελάει στα παραμύθια
‘’σουσάμι άνοιξε!’’  προστάζει
Τώρα κρατάει στις χούφτες μίσχο.  Μιας ανεμώνας ή κάποιου κλέφτη.

Τώρα θυμάται.
Δεν είναι το ‘μακριά’   απόσταση οριζόντια.
Κάθετη είναι.   Καρφί που το σκουριάζει
η ίδια αγκαλιά που την πληγιάζει.

Α, ναι, μια ίριδα κρατά.   Ένα κομμάτι ουρανού.



















.                                             

11 Απρ 2015

Κανείς ..




Στο κοιμητήρι σήμερα το κρύο κρατά τα χείλια σφιχτόκλειστα, λόγια , λυγμοί και ερωτηματικά παγώνουν προτού να βρουν δρόμο ν’ ακουστούν . 'Απρίλης ο μήνας ο σκληρός'', έγραφε ο ποιητής για την πίκρα, τη θλίψη, ή το άδειο που φορές μας πνίγει την ώρα που η ζωή ζητά να αναγεννηθεί , να ανθίσει , ν απλωθεί , να ζήσει. Σκληρό, ναι, μα τούτος ο Απρίλης ξέχασε λες πως είναι παιδί μιας άνοιξης, μπερδεύτηκε, χάθηκε κι αυτός σε αλλαγές και μέλλοντα που αλλιώς υποσχεθήκανε, μα αλλιώτικα έρχονται.

‘’Εμένα δε βρέθηκε κανείς να μ’ αγαπήσει’’

Για κάποιο λόγο σήμερα αρνούμαι να κοιτάξω γύρω, να αναζητήσω βλέμματα , παράπονα βουβά ή παρηγόριες που δεν παρηγορούν κανέναν. Στέκω μακριά , ακούω μονάχα έναν θυμωμένο αγέρα να χτυπιέται πάνω στα μάρμαρα, να παιδεύει τις φλόγες των καντηλιών , να παρασέρνει και να σκορπά τα τελευταία ανθοστόλιστα χαίρε σαν για να τα εμποδίσει να επικυρώσουν το αντίο που κουβαλούν.

‘’Εμένα δε βρέθηκε κανείς να μ’ αγαπήσει’’

Δε γίνεται , είναι αδύνατον να μη βρέθηκε κανείς , ήσουν ο γιος μιας μάνας που ξενύχτησε νύχτες και νύχτες στο προσκεφάλι σου, ήσουν ο πρώτος έρωτας της πιο όμορφης στα μάτια σου γειτονοπούλας , ο καλύτερος φίλος του αδερφού και για πάντα κολλητού σου, ο άντρας που μια χαμογελαστή γυναίκα εμπιστεύτηκε να ζήσει μαζί σου, ο ‘δυνατότερος μπαμπάς του κόσμου’ για το αγόρι σου και το πιο τρυφερό χάδι στα μαλλιά της κόρης σου . Ήσουν αυτός που έκανε τον κόσμο τους ασφαλή .
Ήσουν κι άλλα, πολλά, όχι πάντα ωραιοστολισμένα κι όχι πάντα βγαλμένα απ το συρτάρι των καλών τρόπων και των επιταγών μιας κοινωνίας που ζητά περισσότερα απ όσα προσφέρει, μα ό,τι κι αν ήσουν, είναι αδύνατο να μην ξέρεις το πόσο αγαπήθηκες.


Λόγια που σκέφτομαι, λόγια που σίγουρα ειπώθηκαν κι από άλλους .
Λόγια όμως .Που δε στάθηκαν ούτε αρκετά ούτε ικανά να διαπεράσουν τον τοίχο που ύψωσε γύρω του ο άνθρωπος που αποχαιρετούν δικοί και φίλοι σήμερα εδώ .
‘’Εμένα δε βρέθηκε κανείς να μ’ αγαπήσει’’ …. Η δική του αλήθεια. Η αλήθεια μέσα απ τα γυαλιά μιας κατάθλιψης, αυτής που τον αποδυνάμωσε τόσο, που τον βύθισε στην κινούμενη άμμο της παραίτησης, που τον έφερε εδώ . Μια αλήθεια σπαραχτικά σκληρή .Πώς να τα βάλει κανείς μαζί της.. 

Κανένας δεν πρέπει να φεύγει τόσο μόνος, σκέφτομαι στη ζεστασιά του καφενείου μπροστά σ ένα φλυτζάνι παρήγορα καυτού καφέ. Και θυμάμαι το γερο Αντόνιο που λεγε , πως στο ψωμί που το λέμε και ‘’αύριο’’ , ο πόνος είναι συστατικό απαραίτητο, το λιγομίλητο γέρο Αντόνιο που καθισμένος μπρος στη φωτιά , έφτιαχνε ολονυχτίς με τα δάχτυλά του ζώα να παίζουν στο αντιφέγγισμα της φλόγας, για να συντροφεύει την αγρύπνια της άρρωστης κυράς του. ''Δε γιατρεύτηκα, μα γέλασα πολύ '', έλεγε κείνη μετά . "Δεν ήξερα ότι κι οι σκιές είναι χαρούμενες "


Δε γιατρεύτηκε, όχι. Υπάρχουν πληγές που δεν κλείνουν, αρρώστειες που δε βρίσκουν δρόμο προς τη γιατρειά και στεναχώριες που στενεύουν τη ζωή τόσο που στο τέλος την πνίγουν . Συνέχιζε όμως να του ετοιμάζει κάθε βράδυ ένα από κείνα τα ψωμάκια, τα ζυμωμένα με ζάχαρη , καλαμπόκι, πόνο κι ελπίδα , αυτά που μαρτυρούν πως όταν πονά κάποιος μαζί , είναι χαμόγελο κι ανακούφιση και σκιά που χαίρεται.


Δεν ξέρω αν το ψωμί που έχω μπροστά μου φτιάχτηκε με καλαμπόκι και ζάχαρη , ο πόνος όμως κι η ελπίδα ζυμώνονται σίγουρα σε ό,τι τρέφει το σήμερά μας και μας ετοιμάζει στο αύριο.
Καλό σου ταξίδι, θέλω να πω αφήνοντας πίσω μου το κοιμητήριο . Η σκέψη μου όμως σκαλώνει στις ιστορίες του γερο-Αντόνιο που θέλουν ακόμη και σήμερα να τρώμε και μια μπουκιά μαζί με τον καφέ, για να θυμόμαστε τον ενωμένο πόνο που γίνεται ανακούφιση και ψωμί μοιρασμένο.

Καλό σου ταξίδι θα θελα να πω , μα εκείνο το ΄μαζί΄λείπει τόσο απ τα στερνά σου λόγια , που σιωπώ. 

Κανένας δεν πρέπει να φεύγει τόσο μόνος ψελλίζω μονάχα και τυλίγομαι σφιχτά στο πανωφόρι μου.. 

Surreal Photo: George Christakis


Δυόμισι χρόνια σχεδόν από την τελευταία μου ανάρτηση ,
αφήνω εδώ μια ευχή
για Καλή Ανάσταση ..