31 Μαΐ 2015

Μνήμες..


Κάποια στιγμή θα γράψω ένα διήγημα. 'Η  ένα ποίημα .
Για μια φωτογραφία που με αγωνία θα ψάχνω στα συρτάρια μου .

Μία φωτογραφία που θα γνωρίζω ακριβώς,
στην κάθε λεπτομέρειά της. 

Μία φωτογραφία που ακόμη θα ανασαίνει,
μ΄εσέ γερμένο παιχνιδιάρικα, σαν που κρατιέσαι μη και στο μυστικό μας πείραγμα γελάσεις,
κι εμένα να σου δίνομαι, λατρευτικά,
κατάματα.

Χίλιες φορές ως τότε θα έχω ανακαλέσει τη μαγική του κλικ στιγμή

τη στάλα ιδρώτα σου που ΄βαψε άνοιξη τα χείλια μου
το χρώμα στις πτυχές του πόθου σου, 
ένα φεγγάρι που κρυβόταν στα μαλλιά σου ,
μια ηλιαχτίδα που στα δάχτυλά σου ξεκαρδίζεται
και πιο καθαρά απ ο,τιδήποτε
τις χίλιες θάλασσες  που τόσο είχα ονειρευτεί 

και βρήκα στην ανάσα σου..
 

Και χίλια ξανά θ΄ακούω -σαν τώρα, να.. - τα λόγια που ψιθύρισες
δυο δευτερόλεπτα πριν
και τρεις αιώνες μετά
θα θυμάμαι κάθε λεπτό της αναμονής και κάθε της απουσίας
Και θα ψάχνω.
Μ
ε λύσσα θα ψάχνω αυτή τη συγκεκριμένη φωτογραφία
που τόσο απόλυτα και καθαρά έχει καδράρει η μνήμη,

πυξίδα και κατάρτι μου
στο θαλασσοδαρμό της ερημιάς.


Μέχρις εκεί θα φτάνει όμως το ποίημα.

Γιατί δεν ξέρω - κι ούτε θέλω ίσως να μάθω- 

πώς έρχεται και πώς αντέχεται η συντριβή
όταν ανασκαλεύοντας τα περασμένα 
βρω τις φωτογραφίες  δύο.
Από αλλιώτικους χρόνους
κι από ασύνδετους τόπους κάθε τους μια. 


Ή, πως ούτε καν φωτογραφίες είναι
Σπαράγματα αναμνήσεων μοναχά
μίας πλανεύτρας μνήμης
και μιας ανείπωτης ανάγκης 
για μιαν αγάπη ακριβή

Και τότε το ποίημα το πολυπόθητο
Για μιαν αγάπη-  ή για μια χίμαιρα
θα χει από μόνο του γραφεί.
 
Ένα μαρτύριο   - ή μία μαρτυρία.
 
Πως δε συναντηθήκαμε ποτέ.


Xie Lei
-------




12 Μαΐ 2015

Blues before Sunrise


Και κάποτε επιστρέφουν οι στιγμές 

που γίνεται ανάγκη το σκοτάδι
Που ό,τι σώζει είναι κατάρτια παλιά που άντεξαν σ΄ αλλοτινές φουρτούνες
Σύννεφα γκρίζα στην κάφτρα ενός τσιγάρου -κάλπικες υποσχέσεις μιας λυτρωτικής βροχής-,
μία φωτιά που σιγοκαίει καθάρια σ΄ένα θολό, φτηνό ποτήρι
και πάντα -μα πάντα-
κάποιο μπλουζ.
Βραχνάδα μπλε μιας νοσταλγίας
από καυτά απομεσήμερα σιωπής,
μελαγχολικές ουτοπίες
και από νύχτες ρημαγμένες

Ως να χαράξει ξανά.
Κι ώσπου το φως να δείξει κάποτε
πως τα Γιουκάλια κι οι Ιθάκες μας
Δεν είναι τόπος για να φτάσουμε.
Μα τρόπος είναι.
Τρόπος καινούριος να ταξιδέψουμε
όση ζωή αταξίδευτη μας μένει.




John Lee Hooker και  Blues before Sunrise  
για Καλή μας νύχτα..

8 Μαΐ 2015

Χάρτινο..


Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που πιστεύουν στην ομορφιά των Ονείρων τους
τραγούδησε το κόκκινο σπρέι
κι αφήνοντας στο γκρίζο τη στερνή του ανάσα
ονειρεύτηκε ένα χάρτινο καραβάκι να λιώνει στο φίλημά του

Και ο μουντός έρημος τοίχος

έκπληκτος πρωτοστέναξε στο πέλαο των ματιών της
γι ανέμους που ερωτομιλάνε στο φεγγάρι 

για χάδια που τρυφερεύουν τα σκοτάδια 
και την καυτή στο στέρνο του λαβωματιά 

Αχ, καραβάκι ..
-Κι οι κάβοι αν σου στήσουν τη νύχτα καρτέρι;
κι απάνω σου αν πέσει το κύμα θεριό ;



-Βοριάδες, νοτιάδες θα βρω, μα θα φτάσω,

ψιθύρισε το καραβάκι
θωρώντας πίσω του βαρύ και σκυθρωπό το γκρίζο 

παρά το ματωμένο δάκρυ του

Πόσο αγαπούν τη σταθερότητα οι τοίχοι , σκέφτηκε
ίσως γι αυτό και στο τέλος σωριάζονται
Πώς να ονειρευτείς με τόσο βάρος .







Καλή μας νύχτα..


1 Μαΐ 2015

Μάης ..



Μάης θα πει Μνήμη.
Έρχεται κουβαλώντας μάχες που μοιάζουν μακρινές και μάταιες,
μόχθους που όσο κι αν έσκαψαν πάντα σε πέτρα έβρισκαν,
κάποτε και μια μοναξιά ανείπωτη..

Φορές πάλι θα πει μαγεία.
Μέρες που βάφει μ όλα τα χρώματα μπαχτσέδες, νειρεύεται μύρτιλα κι αποκοιμιέται κρυμμένος στα μυρτιόφυλλα ψιθυρίζοντας καλέσματα τρυφερά στους μπάτηδες , σκορπίζοντας απαλά τη μουσική μιας ήρεμης ανάσας..

Κι άλλοτε πάλι, είναι μυστήριο και πέπλα ανάρια που θροϊζουν ξυπνώντας τα ξωτικά των πόθων,
είναι μέθη και μυστικές λαχτάρες, μύθοι και παραμυθίες , γητειές και γιατρικά σε πόνους βαθιά σκαμένους..

Στεφάνια όμως δεν του φτιάχνω . Ίσως γιατί στο νου μου σφραγίζουν θάνατο. Στολίζουν μνήματα. Βεβαιώνουν ένα χαμό, κι ας λένε πως η ιστορία του καθενός μας είναι η ιστορία των απωλειών του.
Κι ας ξέρω πως τούτος ο μήνας κρατά στο ένα χέρι το φως και στο άλλο το σκοτάδι.

Ίσως πάλι, να ναι που δυσκολεύομαι με πλέξεις και πλέγματα που ορίζουν
– και χωρίζουν-
τι μέσα και τι απ έξω, ακόμη κι αν είναι ντυμένα ροδοπέταλα .
Ή ίσως γιατί το μόνο στεφάνι που νιώθω αμάραντο, ο μόνος κύκλος που ονοματίζω ολοκλήρωση, πλέκεται στους χτύπους του αίματος . Λεπτό το λεπτό, ώση την ώση, οι μάηδες του καθενός μας άφησαν –αν άφησαν- το δικό τους αποτύπωμα, χάραξαν το δικό τους χνάρι στο δρόμο που το χθες οδηγεί στο αύριο.
Στο δρόμο που κρατά την καρδιά ζωντανή.








Γιατί Μάης είναι η Μάγια, η Μαία που βοηθά κάθε καινούρια γέννα.
Που βρίσκει τρόπο και δύναμη να αντικρύσει ξανά και ξανά το φως.
Ν’ αναγεννηθεί.
Να ζήσει.




Ακόμη κι εκεί που μοιάζει να τα καταπίνει όλα η άσφαλτος..

Καλό μας μήνα