31 Ιουλ 2016

Τούλα Μπαρνασά. 29 Ιουλίου 2016



Δεν ξέρω αν τούτη η ζωή μας είναι μικρή ή δίκαιη ή ΄εν σοφία΄ πλασμένη.
Δεν ξέρω ούτε αν υπάρχει κάτι μετά από εδώ και ακόμη περισσότερο με τι μπορεί να μοιάζει.
Αν το μεγάλο νόημα περιμένει κρυμμένο ως να το ανακαλύψουμε , το εφευρίσκουμε ή απλά το επιλέγουμε ως τέτοιο.

Ξέρω όμως ότι αυτήν έχουμε. Και παλεύει καθένας μας με τους μεγάλους δαίμονες.. Τους τόσο προσωπικούς και τόσο καθολικούς συνάμα..

Όπως ξέρω επίσης, πως στα αβαθή νερά των φόβων και των ερωτηματικών μας, υπάρχουν άνθρωποι, που η γνωριμία μαζί τους, μας αφήνει χνάρι γερό. Άνθρωποι που οι κυματισμοί τους απλώνονται και προεκτείνονται με δύναμη και ένταση τέτοια, που επιδρούν , επηρεάζουν, ακόμη και στρέφουν τη ροή κάποιων ρευμάτων αλλάζοντας την εσωτερική μας τοπογραφία..
Και όχι μόνον αυτή.. 




Άνθρωποι πλούσιοι, που στη συνάντηση μας γινόμαστε κι εμείς πλουσιότεροι..

Aντίο Τούλα μου ..


Ή καλύτερα, όχι A-Dio αλλά Ad Αstra,
όπως τόσο αγαπούσες,
εκεί που τίποτε δε χάνεται μα αέναα ανακυκλώνεται ..



26 Ιουλ 2016

Στις γειτονιές του κόσμου..



 Στις γειτονιές του κόσμου τα μικρά παιδιά ακόμη παίζουν κυνηγώντας το ένα το άλλο,
γελώντας και τσιρίζοντας,
ελπίζοντας την ίδια ακριβώς στιγμή και να πιαστούν και να ξεφύγουν,
πασχίζοντας σιωπηλά να καταλάβουν
τι είδους νίκη είναι αυτή που σ΄αφήνει άπιαστο και μόνο
και ποια ήττα καταφέρνει δυο άλλα χέρια να τυλιχτούν σφιχτά γύρω σου.

Στις γειτονιές του κόσμου, μικροί και μεγάλοι κρύβονται ο ένας απ τον άλλον,
δελεάζοντας κι αποστρέφοντας,
τάζοντας και τιμωρώντας, φλερτάροντας ασύνειδα μα αέναα με το παράλογο δίλημμα να βρεθούν και άρα να χάσουν ή να κερδίσουν παραμένοντας κάπου μόνοι, εξαφανισμένοι ,
με κίνδυνο να μην τους αναζητήσει πια κανείς.

Στις γειτονιές του κόσμου, σε οικεία κι ανοίκεια σκοτάδια, μαθαίνουμε πως αυτό που θέλουμε
γεννιέται απ΄αυτό που πολεμάμε να ξεφύγουμε..





Η φωτ. είναι του ρώσου καλλιτέχνη Leonid Tishkov




18 Ιουλ 2016

"Φορτία"..



 "...γλιστρούσε πάνω στη θλίψη του σαξοφώνου.
Η μελωδία ήταν τόσο αργή, τόσο τραβηγμένη, που μπορούσε και η ίδια να καταλάβει ότι ο συνθέτης της δεν ήθελε να βγει από το μικρό σαλόνι της εισαγωγής και να περάσει στο τραγούδι,
θα προτιμούσε να μείνει εκεί,
στο σημείο που δεν είχε αρχίσει ακόμα η ιστορία..

Ο Άγγλος μουρμούρισε, ότι κάτι τέτοιες εισαγωγές σε τραγούδια  ονομάζονταν «φορτία» .."  
                                                                                  "Άγγλος Ασθενής" του Michael Ondaatje

 
Angela Bacon- Kidwell



Το βιβλίο κλείνει, γλιστράει  αθόρυβα στην αμμουδιά της μνήμης, κύμα απαλό η νύχτα λειαίνει για λίγο τις χαρακιές της σκέψης
κι ύστερα σβήνει αδιάφορα λόγια, παράπονα και πιθανότητες,
ένα ρολόι περιμένει να έρθει η ώρα για το ακριβώς
και σε μια μακρινή γωνιά της ερημιάς γεννιέται ένα θρόισμα που ονειρεύεται κάποτε να γίνει ανεμοστρόβιλος.

Σ΄αυτό το σκοτάδι, η Χάνα –που δεν τη λένε Χάνα- έχει μαλλιά μακριά και τη ζεστασιά που αναδίνουν τα στάχυα τον καιρό του θερισμού, κι ο Άγγλος -που αναζητώντας μια όαση χόρτασε έρημο, δεν είναι  Άγγλος, ούτε πια ασθενής, 
κι ούτε ακόμη ξέρει πως κάποτε τα κλεμμένα ξεδιψάσματα,
εξαργυρώνονται σε μια κόλαση μοναξιάς.

Σ΄αυτό το σκοτάδι μένει μονάχα η μελωδία, αργή, νωχελική,
ένας θλιμμένος ψίθυρος  now there 's just no chance, there 'll never be 

κι ένα σαξόφωνο βραχνό, σαν που πασχίζει να κρύψει ένα αθέλητο παράπονο ξέροντας πως δεν το μπορεί κι ούτε ποτέ θα το μπορέσει. 

Σ’ αυτό το σκοτάδι εκείνος σφίγγει γροθιά τα δάχτυλα  μη και ζητήσουν το άγγιγμά της
και στις χίλιες πόλεις μακριά εκείνη σφαλίζει σφιχτά τα μάτια μη και ξυπνήσει στα δικά του.

 Ώσπου έρχεται μια στιγμή που οι χτύποι του ρολογιού κρέμονται ακίνητοι κι οι δρόμοι σταματούν ν΄ανασαίνουν, μια στιγμή που οι πόνοι όλοι μοιάζουν άξαφνα να συμφιλιώνονται, μια στιγμή που μπορεί να μετανιώνεις για τα πάντα μα δε μετανιώνεις για τίποτε.
Κι είναι αυτή ακριβώς η στιγμή που σαν αστραπή τους ξεσκίζει η υποψία
πως ΄φορτίο΄ δεν είναι άλλο παρά οι βαριές κι ατέλειωτες προσδοκίες που βάρυναν αβάσταχτα το τραγούδι τους,
εκείνη τη μοναδική σύνθεση που δεν κατάφεραν τελικά να ολοκληρώσουν,
εκείνον τον ουρανό που δεν γεμίσανε πουλιά.

Είναι η στιγμή που η νύχτα απότομα παγώνει  ξεχνώντας πως είναι καλοκαίρι

Μένει μονάχα ένα βραχνό σαξόφωνο
να αναδεύει μνήμες και να ψιθυρίζει αργόσυρτα ‘’ cry me a river ’’


-------------







Σαξόφωνο από τον Dexter Gordon


και εδώ μια εξαιρετική εκτέλεση με τη Julie London 





4 Ιουλ 2016

Το κρυμμένο φως



 Λεν πως ο έρωτας φυλακίζει, πως είναι πάθος αβάσταχτο και σαν τέτοιο δαιμονίζει..
Λένε ακόμα πως είναι πολλοί αυτοί που χάνονται, τρελαμένοι και καταστρεμμένοι απ΄αυτήν την ανάγκη τους που δεν ορίζουν.
Το ξέρω.
Ας λένε. Γιατί ξέρω επίσης πως δίχως έρωτα, το μόνο που κάνουμε είναι να πασχίζουμε για μικρά βήματα σε λαβύρινθους σκοταδιασμένους, ψηλαφώντας τα τοιχώματα και νοσταλγώντας τη θέρμη ενός ήλιου που δε γνωρίζουμε, μα μόνο ακούμε.

Ως τη στιγμή που ανταμώνουμε ένα χαμόγελο, μια κίνηση, και όλα γίνονται μελωδία. Το βουητό των μεγάλων δρόμων. Ο χτύπος του τηλεφώνου. Το απαλό τικ τακ στο πληκτρολόγιο. Ο άνεμος που περνά σιγανά έξω απ το παράθυρο. Η ανάμνηση ενός γέλιου. Αναπνοές και λαχανιάσματα. Ο απόηχος μίας θλιμμένης φυσαρμόνικας. Και οι λέξεις. Πάντα οι λέξεις. Αυτές που χαϊδεύουν, αυτές που χαράζουν κι αυτές που δεν προφέρονται καν. Που μιλούν απευθείας στα σπλάχνα μας, που μας εξηγούν ποιοι και τι είμαστε. Μια ξένη χώρα που άξαφνα γίνεται πατρίδα..

Ο Έρωτας. Που ξεδιπλώνει ουρανούς για να χουν χώρο τα όνειρα μας.

Τις νύχτες επιμένω. Να σκάβω το κενό ανάμεσα στις λέξεις.
Να φυλάω το φως.
Και να φυτεύω νυχτολούλουδα..