27 Δεκ 2016

Μην κλαις ..


Σώπασε, μην κλαις. Δεν είναι τώρα για δάκρυα καιρός.

Άσε μονάχα να σε χαρώ αγκαλιά μου προτού κινήσεις για να κερδίσεις κείνη την άλλη γη, τη σπλαχνική με τα παιδιά της, τη γη του δίκαιου, τη γη της αρμονίας, των γλυκασμένων χαραμάτων και των ησυχασμένων δειλινών.

Δύσβατος κι άγριος ο δρόμος, δε θα στο κρύψω. Γεμάτος καχυποψίας αγκάθια, συρματοπλέγματα άγνοιας, νερά της αδιαφορίας παγωμένα και τοίχους του μίσους ορθωμένους.
Μη φοβηθείς.

Να σκύβεις ν’ αφουγκράζεσαι το βουητό στο αίμα. Και την αλήθεια σου να τη μιλάς.
Πάρε μονάκριβέ μου, πάρε απ τον κόρφο μου τη ρίζα κι απ την ανάσα μου την απλωσιά, δέντρο να γίνεις καρπερό, να ξεδιψά στο πέρασμά σου η στέρφα σιωπή του κόσμου. Πάρε απαντοχή μου και στολίδι μου, πάρε τα μάτια μου τ΄αποψινά, πάντα την ομορφιά ν΄αναζητάς. Πίσω απ τη βία , πίσω απ το ανελέητα σκληρό της ζήσης, μέσα απ τον πόνο τον απύθμενο, διπλό κουράγιο να χεις, διπλά να δίνεσαι, διπλά να δίνεις το ψωμί, το λόγο, το χιτώνα σου και το χαμόγελο που κόβει την πίκρα στα δυο.
Αναλαμπές στη σκοτεινιά του φόβου είμαστε.
Μην αφεθείς.

Αν ήταν τρόπος γιέ μου να πάρω απ το δρόμο σου τις πέτρες που θα πληγιάζουν το βήμα σου, γιοφύρια να τις κάνω να διασχίσεις τον πόνο απόνετος.
Δεν είναι. Μόνοι παλεύουμε για το μαζί. Και μόνος θα το μάθεις κι αυτό.

Και μην πιστέψεις ποτέ σου λόγια για αγάπες και θυσίες που τρέφονται απ τις ενοχές. Δεν είν΄ θυσία η αγάπη. Μα προσφορά.Ελευθερία.
Μη γελαστείς. 

Τα φορτωμένα μ΄ενοχή δώρα φέρνουν αντίδωρο φαρμάκι.

Μα μη μου κλαις απόψε.

Κοίταξε πόσα αστέρια τρυπούν το μαύρο. Καθένα και μια γέννηση, σαν τη δική σου ακριβέ μου. Καθένα τους η ίδια υπόσχεση, το αύριο, το φως. Κι ας μοιάζει μελανό ακόμη το στερέωμα.
Η αλλαγή βαδίζει αργά. Μην κουραστείς.

Μην κλαις αστέρι της καρδιάς μου,
σπλάχνο μου και χαρά μου, που σε γεννάω κάθε νύχτα, σε ξεχασμένες φάντνες, σ΄ανήλιαγες σπηλιές, σε βάρκες ακυβέρνητες, στις άκριες ενός δρόμου,
κοιμήσου στην αγκάλη μου, να σε χαρώ, προτού ξεσπάσει πάλι ο μεγάλος χαλασμός.
Προτού να σβήσεις φως μου στα νερά, σε κάποια σύνορα, σ ένα σταυρό, σ΄ένα στρατόπεδο ή σ ένα δουλεμπορικό.

Κοιμήσου κι άσε για λίγο να ονειρεύομαι,
πως φάρμακο στου κόσμου το φαρμάκι είναι μονάχα η αγάπη.




14 Δεκ 2016



 Περπάτησα πολύ, άγγιξα, σιώπησα, αφουγκράστηκα.

Σ΄όλους τους τόπους η θλίψη των ανθρώπων είναι πάντα η ίδια και πάντα μόνη,
και σ΄όλους τους καιρούς ικέτες γονατίζουμε μπρος στη φωτιά που μας καίει για μια βροχή που θα ξεπλύνει πόνους, όρκους και υποσχέσεις ανεμοχαμένες
και για έναν ήλιο που θα στεγνώσει τη λάσπη για να στεριώσουμε μία καινούρια αρχή.

Αιώνες τώρα, στα πιο βαθιά σκοτάδια μας, ξεπλένουμε στα δάκρυα τα αταξίδευτά μας όνειρα, παρηγοριόμαστε στη χόβολη ενός βλέμματος, ενός χαμόγελου, προσμένουμε γέννες,
 φοβόμαστε μικρούς και μεγάλους χαμούς
 και πάντα, μα πάντα, σηκώνουμε τα μάτια αναζητώντας εκείνο, το ένα άστρο που θα μας οδηγήσει στην- κάπου- αχάραγη χαρά και στη δικαιωμένη μας λαχτάρα.

Κι ας μοιάζει να ξεχνάμε κάποτε πως μόνο στην απουσία βρίσκει φωλιά ο σπόρος της παρουσίας, πως η βαθιά μας εκπνοή είναι αυτή που φέρνει τη νέα ανάσα
κι η χαραυγή του κάθε κόσμου γεννιέται στο βασίλεμα ενός άλλου..

Περπάτησα κι εγώ πολύ, προσφέρθηκα, λαβώθηκα και πάλι ανέτειλα στου γέλιου την πηγή. Περπάτησα πολύ κι ακόμη συνεχίζω, να δίνομαι σ΄ελπίδες ηλιοστάλαχτες και σύννεφα αδάκρυτα και να ξαπλώνω σε αρχαίες ιστορίες και σε ομίχλες από αιώνες στεναγμών, πιστεύοντας στο ανέλπιστο, αναζητώντας χαμένα δισκοπότηρα, Γιουκάλια, μα και την όγδοη νότα του ουράνιου τόξου

Στα παραμύθια άλλωστε μα και στα όνειρα υφαίνει η ψυχή την ιστορία της..