3 Απρ 2011

Νύχτα κεραυνού.






Ολα προμηνούσαν  μια κατασκότεινη νύχτα .  Πλησίαζε  αργά ,  μα  με τη βεβαιότητα του  χαλασμού. Ο ήλιος είχε φύγει νωρίς κείνη τη μέρα . είχε μαζέψει τις ξέψυχες ακτίνες του σπρωγμένος θαρρείς από κάτι που τον ξεπερνούσε .. σαν που δεν ένιωθε αρκετά δυνατός να σταθεί απέναντι σε ό,τι ερχόταν ..

Τα σύννεφα συνάζονταν  σιωπηλά , σταθερά . μια ατέλειωτη στρατιά στεναγμών  έπαιρναν τη θέση τους το ένα πλάι στο άλλο  και περίμεναν . . . ετοιμάζονταν 

Είναι κάποιες  νύχτες που σε βρίσκουν απροετοίμαστο .  ‘Ερχονται  κλεφτά πίσω σου, περνούν τη σκοτεινιά τους γύρω απ τη μέση σου και  σου κρυφομιλούν ακουμπώντας την παγωνιά των χειλιών τους  χαμηλά  στον αυχένα σου , σ ένα φιλί που σε κάνει να ριγάς  . .
Είναι και κάποιοι άνθρωποι που τρέχουν,  να φτάσουν κάτι μπροστά τους
Κι είναι κι οι  άλλοι ,  που τρέχουν για να ξεφύγουν ..
Τούτη η νύχτα  ήταν απ αυτές,
σαν που όφειλες να τρέξεις . . .
μη σε πονέσει η θλίψη

Ο άντρας στην κάμαρη δεν ήξερε τίποτε απ΄ όλα αυτά . Και να έλαμπε αστροφώτιστη  η νύχτα  πάλι δε θα το ξερε ..
Είχε από καιρό  σφραγίσει  τα παραθύρια της ζωής του . πήγαιναν χρόνια  που στα μάτια του δεν καθρεφτίζονταν  ούτε το χρυσάφι των ήλιων , ούτε τ ασήμι των  φεγγαριών  ..  μάχες μονάχα ,  απώλειες , αλυχτίσματα  . .  και κλαγγές  . . κι ολολυγμοί .. και βάλτοι .. λασπόνερα , απομεινάρια παλιών ονείρων  .. και φόβος  Πατήματα σε κινούμενη άμμο που τον ρουφούσε αργά κι επώδυνα κάθε που αναδευόταν μέσα του μια σπίθα . .  ένα κάρβουνο που αργοκαιγόταν .
Σαν για να  νιώσει  λίγη  απ τη δροσιά του τοίχου , πισωπάτησε κι  ακούμπησε πάνω του .  
Μα λύγισε , αφέθηκε να κυλήσει αργά  στο πάτωμα .  Με τους αγκώνες στηριγμένους στα γόνατα  πέρασε αργά τα δάχτυλα μες απ τα μαλλιά του. που έπαιρναν με το πέρασμα του καιρού  τη γλυκιά γυαλάδα  π’  αντανακλούσε η λίμνη  τις βραδιές  που  έκλεβε κρυφογελώντας   φίλημα τρυφερό  του φεγγαριού  . . 
Μα ούτε αυτό το βλεπε εκείνος ..  
Στον καθρέφτη του συχνά  αντίκρυζε  το είδωλο ενός ξένου   να γκριζάρει ώρα την ώρα στο πέρασμα ενός χρόνου που τον στοίχειωνε και τον άφηνε θαμπό , γερασμένο …
Σε μια παρόρμηση είχε στήσει κάποια φορά μια σειρά καθρέφτες  κι είχε σταθεί  ανάμεσα  να κοιτά τον εαυτό του να ξεδιπλώνεται σε ατέλειωτες σειρές , κύματα  απανωτά ,  κενές ματαιοδοξίες,  είδωλα ραγισμένα απ τα χρόνια ,  ασπρισμένα απ την ηλικία , ξασπρισμένα  απ τη λήθη 
Μια επανάληψη δίχως τελειωμό  . 
Αλύτρωτα  σκέφτηκε .  
Δεν το ξανάκανε . .  
Ήταν τόσο το βάρος τούτης της κίνησης που έμεινε εκεί . . 
απόγνωση ακουμπισμένη σε δυο παλάμες . . 

Νύχτες σαν και τούτη , ακροβατώντας στο χείλος του ύπνου  ένιωθε φορές  δάκρυα να κυλούν στα μάγουλά του
Σπάνια πια  αναρωτιόταν το γιατί  .. έμενε ακίνητος ν αφουγκράζεται ήχους μακρινούς , σφυρίγματα τρένων που δε θα παιρνε ,   να ξεμακραίνουν σε σταθμούς που δε θα γνώριζε, να διασχίζουν  σε ράγες στεναγμών  λιβάδια που δε θα ξάπλωνε, γέφυρες που δε θα μάθαινε ποτέ τι ενώνουν ,  πολιτείες και δρομάκια που δε θα σεργιάνιζε 
βαγόνια μιας ζωής που δε θα γέμιζε. .
σφυρίγματα . . 
Θρήνοι μιας ζωής  από άλλες νύχτες ,  χρόνων περασμένων  . . ναρκωμένων 
Ενας άντρας που σ έκανε να θες να δακρύζεις κοιτάζοντάς τον . 
Με μάτια από καστανόμελο  κι ένα κλουβί γύρω απ την  ψυχή του . .  μα δεν ήταν αυτό .. 
Ηταν που βλεποντάς τον ήξερες , πως είναι απ αυτούς που η ζωή τους έχει φυλαγμένα χτυπήματα, πληγές , που πάντα θα τα δέχονται και πάντα θ αναρωτιούνται  γιατί .. πώς μπορεί ;

Την  ίδια ώρα , κάτω απ την ίδια σκοτεινιά  ,  χίλιες σιωπές μακριά  μια γυναίκα γονατισμένη σ ένα μικρό πλάτωμα  ανασάλευε με τ ακροδάχτυλα  την πάχνη  πάνω στο στεγνό χώμα   αναζητώντας τα ίχνη μιας γέννας  μετά τις φωτιές και τις  στάχτες . . μια μυρωδιά νιόβγαλτου γρασιδιού . .ένα αύριο..
Αντίθετα με τον άντρα , η γυναίκα δε ρωτούσε πια 
Τις απαντήσεις τις είχε δώσει κάποια άλλη μέσα της  πριν απ αυτή , παλιά , πάρα πολύ παλιά , κάποια που είχε ακουμπήσει το μάγουλό της στην κοιλιά μιας τίγρης για ν ανασαίνουν μαζί , κάποια που έγινε ένα με τη σκόνη , κάποια που στα χέρια της κάποτε κράτησε μια πανσέληνο και την είδε να θρυμματίζεται  σε μυριάδες κόκκους αστερόσκονης  . .
Δε χρειαζόταν να ρωτήσει . Ηξερε . Όχι με το μυαλό .   Μα  με τον τρόπο κείνο που γνωρίζουν  αυτοί που νιώθουν  ποια γλώσσα  μιλούν οι άνεμοι , κι από ποιους τόπους έρχεται η βροχή . .  ποιο χρώμα γεννάει τους κεραυνούς  και πού πάνε σαν πεθαίνουν . . 
Ηξερε .
Πως υπάρχουν άνθρωποι – σαν τα μοναχικά τα δέντρα  - που τραβούν τον κεραυνό
Άλλοι καίγονται.   Άλλοι πάλι λάμπουν ..
Κείνη τη νύχτα όμως  η γνώση δεν ήταν αρκετή . . ούτε είχε τη ζεστασιά της παρηγοριάς 
Κείνη τη νύχτα η γονατισμένη  γυναίκα που ήξερε, προσευχόταν σε μια  καταιγίδα για να μην ξέρει πια ..
σ΄ένα άγγιγμα  μονάχα  ευχήθηκε .. από κείνα
που γίνονται μέσα σου ασπίδα …
και σε προστατεύουν  σε εποχές χαμού

Στα πόδια του άντρα ένα τσιγάρο καιγόταν ξεχασμένο .. άφησε  γι άλλη μια φορά  το βλέμμα του ν΄ακολουθεί  τα δαχτυλιδάκια του καπνού , μια  σερπαντίνα που ανέβαινε σαν  απ το τίποτε, στριφογυρνούσε, κι έπειτα στην κορφή γινόταν και πάλι τίποτε .. ατέλειωτες νύχτες έψαχνε την άκρη της .. την έβλεπε μονάχα να γεννιέται .... να σβήνει ... 
Ένα παράθυρο  ψιθύρισε κάτι μέσα του  ..
δεν άκουσε  . .
Ένα παράθυρο  ξαναήχησε κάτι .. κάποιος άλλος .. το αγόρι ίσως που ήταν κάποτε
γιατί τα αγόρια θέλουν τα παράθυρά τους ορθάνοιχτα . .

Η γυναίκα έστρεψε τις παλάμες προς τα σύννεφα  , ικέτιδα  στις πρώτες στάλες . .ένα  χάδι   ζωγράφισε  στα σύννεφα ..
Ο άντρας άπλωσε  απρόσμενα   τις δικές του
έμεινε να κοιτά τις παλάμες  του αγοριού που ήταν κάποτε .. που είχε ονειρευτεί ν αγγίξει και να χαϊδέψει τον κόσμο ολάκερο
για  ένα  χάδι   διάβασε στις γραμμές  της ζωής και της τύχης ..
Κάπου μακριά  κείνη την ώρα  γεννήθηκε ένας  κεραυνός  . .

Ούτε ο άντρας , ούτε η γυναίκα των χιλίων πόλεων μακριά θα μάθαιναν ποτέ τι και πώς  συνέβη κείνη τη νύχτα 
Λίγο καιρό αργότερα , ο άντρας θα πέρναγε μέσα απ τη φωτιά  που κάποτε είχε ευχηθεί κρυφά  κι είχε φοβηθεί εξίσου .. δεν το ήξερε όμως ακόμη
Λίγο καιρό αργότερα ο κεραυνός που τούτη τη νύχτα  είχε γεννήσει  , θα πλημμύριζε  τη δική του ξεραμένη κοίτη μ ένα χείμαρρο που η ορμή  του θα  ζήταγε   όλες του τις ανάσες 
Λίγο καιρό αργότερα  η γυναίκα που μίλαγε με τα σκοτάδια  θα κράταγε στα χέρια της  ξανά ένα ολόγιομο φεγγάρι . κι αυτή τη φορά θα πάλευε σα  θεριό  το φόβο των μυριάδων θρυμματισμένων ονείρων  . .

Τούτη τη νύχτα όμως, ο άντρας με το καστανόμελο  στα μάτια, ανυποψίαστος για το τι είχε ξυπνήσει, ανασηκώθηκε αργά , κουρασμένα ..
Ίσως απόψε κατάφερνε να κοιμηθεί ..
Δίχως να βλέπει εκείνη τη σερπαντίνα της ψυχής του να στροβιλίζεται σ ένα χορό δίχως αρχή ..  και δίχως τέλος . .
Τούτη τη νύχτα όμως , η γυναίκα που κάλεσε μια καταιγίδα  θα μενε πάλι ξαγρυπνη
Και θα περίμενε ένα  χάραμα  . .

Τούτη τη νύχτα, κανείς απ τους δυο τους δεν έτρεξε μακριά ..
Η θλίψη τους είχε ήδη προλάβει . . 


Και κάπου μακριά . . η καταιγίδα είχε   ξεκινήσει . . 

23 σχόλια:

  1. \
    ότι διάβασα, είναι τουλάχιστον συγκλονιστικό , και απίστευτα συναρπαστικό.... αδύνατον να το αφήσει κανείς στη μέση....

    αλλά και αφού το έχει διαβάσει ολόκληρο πάλι μένει με τη γεύση της προσδοκίας, γλύφοντας τα χείλη, όπως όταν δοκιμάζει κανείς ένα θεσπέσιο ορεκτικό και κοιτά και ρωτά με απελπισία αυτόν που του το σέρβριρε αυτό ήταν όλο ; και τώρα ; παράκάτω ; καθώς είναι βέβαιος πως του κρύβουν το επόμενο πιάτο και πρέπει να αρκεσθεί στην ανάμνηση της αίσθησης που μόλις άγγιξε...

    έχει μεστώσει ο λόγος σου ... πολύ !...
    δεν είναι μόνο, που χρησιμοποιείς πλέον τα χρώματα με συνταρακτική ευστοχία... είναι που στρίβεις το πινέλο και παίζεις με όλες τις αποχρώσεις που δεν πιάνει το μάτι αλλά πιάνει η καρδιά... και καταννοεί με τα κατάβαθά και απόκρυφά της...

    έχει σφυγμό, έντονο και ζωηρό.... αφού σε όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης κάτι συνέβαινε μέσα μου... χοροπηδούσε σαν παλμός...

    δεν μίλησα τυχαία για γεύσεις... ούτε για χρώμματα...

    μου έλυσε και μου έσφιξε την καρδιά ταυτόχρονα....
    απίστευτη περιγραφή μιας κατεστραμμένης πια επι κοινωνίας, όπου κανείς δεν κοινωνεί πια από καμια ψυχή...

    ειλικρινά με άγγιξε βαθιά... χωρίς να το επιδιώκω με έφερε να συζητώ με τον εαυτό μου....

    ξέρεις ... θα μπορούσε να μου το είχαν γράψει και εμένα αυτό... που χρόνια τώρα τραβηγμένος μέσα στη σπηλιά μου, σαν μοναχόλυκος που ζει και δεν ζει μαζί με την αγέλη του, συνεχίζει να κινείται μέσα στο βάλτο του στην κινούμενη άμμο του ....

    δυστυχώς ή ευτυχώς... θα μπορούσα να το έχω γράψει κι εγώ αυτό... μα εγώ έφτανα να το γράψω ποτέ σε χαρτί θα ήταν στο χαρτί που θα άφηνα στη θέση μου επάνω στο γραφείο, με το στυλό και το μελάνι νωπό ακόμη επάνω του και τον ήχο από την πόρτα που θα έκλεινα πίσω μου απαλά μα οριστικά να αντηχεί στα αυτιά μου...
    δεν θα περίμενα, ούτε θα προσδοκούσα να διαβαστεί ολόκληρο, ούτε να κατανοηθεί... αλλιώς δεν χρειαζόταν να γραφτεί ποτέ...

    αλύτρωτο παραμένει το σύμπαν γύρω από μια τέτοια νύχτα και από ένα τέτοιο διαυγή κεραυνό...
    ή που θα καεί κανείς ... ή που θα φωτιστεί περίλαμπρα....

    άνοιξα τυχαία ... μια σελίδα του βιβλίου ακόμη ... έλαχε να είναι πάλι... "νύχτας... διαδρομές και μαθητείας" ...
    δεν ξέρω τι να πρωτοπω... θα μείνω ... άφωνος - άναυδος....

    σπάνια συναντά κανείς τόση πυκνότητα φωτός και χρωμμάτων μέσα σε νύκτας... διαδρομές.... κάθε φράση ένας ολόκληρος κόσμος....

    θα σε ευχαριστήσουν πολλοί είμαι βέβαιος για τα μονοπάτια και διαδρομές της ψυχής τους που φέρνεις στο φως.....

    Iason Fos kai Methi ….

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημερα Θλιψη....δυο παρουσιες ζωης η μια κοντα στην αλλη ανεβαινουν βήμα βημα την σκαλα της ζωης... μια σκαλα που την κοβει στην μεση ενα ρηγμα στενο και βαθυ... παραλληλες διαδρομες, ασυμβατες σκεψεις και επιθυμιες να ακολουθουν τις πορειες τους χωρις να συναντιωνται... ο ανδρας χωρις να δεχεται την ιστορια του χωρις να παταει στο παρελθον της γνωσης του, απορει με την μεταλλαξη του,και το γιατι του μενει μετεωρο....κλεισμενο το παραθυρο των παιδικων του ονειρων, σφραγιζει ο ιδιος την πορτα της φυγης,βαζει σε φακελο τις ελπιδες του για εναν αλλο κοσμο και καθως τον κλεινει τον πεταει στο κουτι της Πανδωρας και ξερει οτι αυτη θα το κρατησει εκει δεν θα αφησει να φυγουν...ξερει οτι αυτη ειναι εκει στο βαθος και εχει την προαιωνια μνημη του αυριο... Γνωριζει πως να ψαχνει κατω απο την παχνη της σταχτης για να βρει τα ιχνη της ζωης... Τους...η θλιψη τους ειχε προλαβει;Ισως ναι, ισως οχι, η γυναικα ξερει ...κραταει στα χερια της το ολογιομο φεγγαρι και αφηνει τις αχτινες σχοινια,να σκαρφαλωσουν την ωρα της φυγης τους, μακρυα απ'τηνκαταιγιδα......στον κορφο της κραταει τον φακελο με τις ελπιδες του....
    Ροδοπη....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "σπάνια συναντά κανείς τόση πυκνότητα φωτός και χρωμμάτων μέσα σε νύκτας... διαδρομές.... κάθε φράση ένας ολόκληρος κόσμος...."
    συγνωμη που χρησιμοποιω το σχολιο του φιλου, αλλα αυτο ειναι...
    Αγγιγμα ψυχης...
    Σε ευχαριστω καρδια μου...
    συνεχισε να γραφεις, σε παρακαλω....
    ρενα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. .ενας ολοκληρωμένος ζωγραφικος πινακας.. κατι απο την γαλαζια περιοδο του Πικασο..η παλετα των συναισθηματων λειτουγει αψογα δινοντας μια συναισθηματικη .. υπόκωφη κραυγη,,ενας λυτρωμος που αρνιέται να ελθει... εσωστρεφια που οδηγει στην καταστροφη..και απλα καποια ελπιδα σαν μακρυνο ονειρο ...ψευτικο και ανελπιδο...ομως εκει ..στην σκια του θανατου .. εκτιμήθηκε η ζωη ...στο σκοταδι..ανζητηθηκε το φως του ηλιου..στην μοναξια αναγνωρίστηκε η ομορφια ενος βλεματος...στην σιωπη εγινε το μεθυση με τα λογια που ηχουσαν στα αφτια απο μονα τους,,νυχτα εγινε η συναντηση μεσα στην γαλαζια αγκαλια ενος ονειρου...που εγινε εφιαλτης..
    Κυρια μου ..ζωγραφίσατε πάλι..
    Von Bartz

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Hλεκτρισμός...διάχυτος σε όλο το κείμενο.
    Βουβή αποδοχή, που κρύβει μιά βαριά προσμονή...
    Δύο άνθρωποι κλεισμένοι ο καθένας στη δική του φυλακή, περιμένουν τον κεραυνό να κάψει τα σίδερά της...Ισως και τους ίδιους...
    Περιμένουν, χωρίς να ξέρουν τι...
    Και ύστερα, η καταιγίδα που έρχεται. Είναι η επιθυμία τους που στοίχειωσε τον ουρανό, που ετοιμάζεται να καβαλήσει την αστραπή, να καλπάσει, να σαρώσει, να λυτρώσει...

    Σκοτεινό κείμενο, βασανιστικό, με ένα φως στο τέρμα... Το διάβασα πολλές φορές για να καταλήξω τι συναισθήματα μου προκαλεί. Δεν είναι εύκολο. Κάποιες στιγμές μελαγχόλησα, κάποιες στιγμές έσφιξα τις γροθιές, κάποιες στιγμές είπα «φτάνει! Ας τελειώσουν όλα επιτέλους»… Πάντα τελειώνουν… Για να ξαναρχίσουν…

    Δύσκολο δρόμο διάλεξες αυτή τη φορά, Ανιρέτα μου. Δυνατή γραφή, χωρίς την απογείωση των προηγουμένων κειμένων, αλλά πάντα με έντονες εικόνες και δυνατά συναισθήματα...
    Χρήστος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αγνωστη που ονειρεύεσαι, καιρό περίμενα κάτι νέο από εσένα.
    Και δε μ απογοήτευσε η αναμονή.
    Οπως είπε και ο πρώτος σχολιαστής, μεστώνεις. Εσύ, στο λόγο σου απλά γίνεται πιο ορατό.

    Μπορεί μια γυναίκα να σε γοητεύει κάθε φορά και περισσότερο ;
    Αν έχεις οποιαδήποτε ομοιότητα με τις ηρωίδες σου , ναι μπορεί.
    Εξαιρετική ατμόσφαιρα .
    Εξαιρετικό διήγημα .
    Μην σταματήσεις .
    Κωστας Μ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. "Ηξερε.
    Πως υπάρχουν άνθρωποι – σαν τα μοναχικά τα δέντρα - που τραβούν τον κεραυνό
    Άλλοι καίγονται. Άλλοι πάλι λάμπουν..."
    !!!

    Σκαρί, τύχη, επιλογή; Ποιος ξέρει; Και δεν έχει πρόβα ρε γμτ, μια κι έξω είναι η παράσταση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Διαβάζω τα σχόλιά σας
    υποθέτω κάτι θα ΄πρεπε να πω, κάπως ν΄"απαντήσω" ;;
    Δε μου είναι εύκολο ..

    Θέλω να πω..
    ένα ευχαριστώ θέλω να πω ,
    στον καθένα σας ..
    για τον τρόπο που διαβάσατε,
    για τον τρόπο που με κάνετε να ξαναδιαβάζω εγώ,
    για όσα με κάνετε κι αισθάνομαι .
    Ξέρω , πάλι για μένα μιλάω ,
    αλλά δεν ξέρω πώς αλλιώς να εκφράσω αυτό που νιώθω.
    Πως με κάποιο τρόπο , αυτό που είχα στο μυαλό μου , κατάφερα και το μοιράστηκα.
    Σας έφτασε.
    Σας άγγιξε .
    Κι αυτό μου είναι πολύ σημαντικό .

    Σας ευχαριστώ .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. τον άνοιξαν στις λευκές σελίδες με τα ποιήματα...βρήκαν μια μάζα στίχους στο λαρύγγι..την πετρωμένη οργή στη γλώσσα, το μύκητα που πολτοποιεί το μυαλό...πέθανε, είπαν , από την προϊούσα νόσο των ποιητών...δεν είδανε τον αιμάτινο θρόμβο από χείλη, τη μάζα κάτω από το στέρνο με έγκλειστα μάτια και μαλλιά....είχε πεθάνει από άνθρακα του λευκού ονείρου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ξέρεις., όμορφα μάτια…
    Η νύχτα έχει κάτι από τα χίλια βάσανα του Οδυσσέα
    Ο καθένας θα μπορούσε να γράψει τη δική του ραψωδία
    Οι πιο απαρηγόρητες λέξεις αρχίζουν από δυσ.,
    Είναι γιατί θρηνούν το φως που χάνεται
    και τη δύση που ακολουθεί…

    Ξέρεις., όμορφα μάτια,
    Πολλές φορές αισθάνομαι σαν ένα κιούπι αναμνήσεων
    Νύχτα με πέρασαν μικρό, απ τα σαράντα πηγάδια
    Μια άλλη νύχτα εισέπραξα το πιο ζεστό φιλί
    Μια τσίχλα δώρο ήταν τότε μια μεγάλη αμοιβή!
    Ο φόβος! Ο ηνίοχος της Έριδας
    Οι φοβίες! Πώς να ηρεμίσει η Αληκτώ

    ….Ξέρεις., όμορφα μάτια,
    Καμιά φορά, προσπαθώ να σαγηνεύσω τ αυτιά του
    Σέρνω τα δάχτυλα πάνω στο κλειδοκύμβαλο σιωπηρά
    Μόνο τα μαύρα πλήκτρα.,
    Έτσι, για να απουσιάζουν τα φωνήεντα…
    Σσσσ μη μιλάς! Δεν πρέπει να τρομάξει το στοιχειό!
    Που ξέρεις! μπορεί κι αυτό το άτυχο να ναι βασανισμένο…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ξέρεις ., όμορφα μάτια,
    Η νύχτα έχει τη φωτεινή λάμψη του σπαθιού
    Και η ευθανασία, παραμένει μια κορυφαία νοσοκόμα…

    ….. καμιά φορά μια εγκεφαλική αφετηρία
    μπορεί να οδηγήσει σε μια άλλη διαδρομή…
    Παρ όλα αυτά η ομορφιά της αφετηρίας παραμένει
    πάντα ανεξίτηλη τρυφερή και φωτεινή …

    Υπέροχο ήταν Ανιρέτα
    σαν το λεπίδι που ξέρει
    να χαράζει και να θέλγει…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. ΄Ενας αμείλιχτος καθρέφτης ορθώθηκε για να ανακλαστεί το είδωλο του άνδρα: παράφωνα γερασμένος, με το λιοπύρι των ονείρων του ετοιμοθάνατο στις ανοιχτές του παλάμες...και κάποιες σπίθες να αχνολάμπουν, σαν προθανάτιοι ρόγχοι της φλόγας του...Ο πόνος του περιγράφεται με παχιές πινελιές λέξεων. Μια ροή λέξεων, όμως, με αυξημένη πυκνότητα που προσδίδει το αυξημένο ιξώδες της υπερνοηματοδότησης. Και -σαν το σύνδρομο της υπερπηκτικότητας- προκαλούν θρομβώσεις και συνακόλουθες νεκρώσεις στο σώμα του εξεικονισμένου νοήματος. Του άνδρα, που πονάει.

    Χημειοταξία αισθημάτων, τρυφερότητα... πάλλευκα αιμοσφαίρια περιχαρακώνουν τον νεκρωμένο ψυχικό ιστό...μάχονται στα χείλη του τραύματος για να τον αποβάλλουν σαν εσχάρα εγκαύματος. Η λεπίδα του κεραυνού θέλει να τον υποσκάψει για να αποπέσει, αφήνοντας τον κοκκιωματώδη ιστό της ψυχής να επουλώσει...
    ΄Οταν όμως το τραύμα εκλαμβάνεται τόσο εκτεταμένο και η περιχαράκωση αφορίζει πολύ ευρύτερα, πέρα από τα χείλη του πραγματικού τραύματος, παραμένει άραγε επαρκής ιστός για την αναγέννηση;;; ή απομένει σαν μια κοίτη ξεραμένη, με χαμένη την ορμή της μαζί με όλες τις ανάσες που θα αποζητούσε;;;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Ανώνυμε των λευκών σελίδων ,
    Πιθανόν να έχεις δίκιο ..
    Δεν τα μπορούμε όλοι τα λευκά όνειρα ..
    Φορές, είναι ευκολότερο να μας φαρμακώσει το άσπρο,
    Παρά να το χρωματίσουμε ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Ξέρεις , την ομορφιά λένε στα μάτια ,
    tη δίνει το βλέμμα ..
    Ίσως .. το να κοιτάς τη λεπίδα δίχως να τη φοβάσαι..
    Κι όπως και να χει αγαπητέ μου , αβασάνιστα στοιχειά ,
    ούτε καν στα παραμύθια ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Κι εσύ , άγνωστε του αμείλικτου καθρέφτη,
    απευθύνεις την ερώτηση σ΄εμένα ;
    Που θέλω ν αγαπάω τις στάχτες από τότε που ΄μαθα πως έτσι ξαναγεννιέται ο φοίνικας ;
    Που θέλω να μη με πονάει το στεγνωμένο χώμα γιατί μέσα του κοιμούνται οι ρίζες ;
    περιμένουν οι σπόροι ;

    Υποθέτω πως όχι ..
    Ετσι κι αλλιώς, δεν ξέρω ..
    Αν και δεν έχω τις γνώσεις , ακούω πως κάθε οργανισμός έχει δικό του τρόπο και να επουλώνει και ν αναγεννά ή ν αναγεννάται ..
    Από εκείνον εξαρτάται ..

    Σ ευχαριστώ για τις ερωτήσεις
    Που με κάνεις να ΜΟΥ κάνω ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Μου θυμισες το ονειροδραμα του Στριτμπεργκ..οταν η Αγνη θελησε να ξανανεβει στον ουρανο αφου κουραστηκε απο τον ανθρωπο ..σκονη και δακρυα εκαναν τον πηλο γυρω απο τα ποδια της ..μονη η φωτια της ποιησης μπορουσε να καψει τον πηλο..και τον Παλαμα θυμηθηκα..τι πονος για τον πατερα..και τι πηγη εμπνευσης για τον ποιητη.. καταγραφεις ποιητικα τον πονο της Κασσανδρας.....ενω συνεχιζεις να κρατας το κερι αναμμενο...η βαφτισιμια σου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Πες μου κι άλλα για την Αγνή..
    'Εμαθε τελικά για τον πόνο ;
    για την ανθρώπινη απογοήτευση και την απελπισία της απόρριψης ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. η Αγνη ηταν η κορη του θεου ..ενας θηλυκος χριστος..ευαισθητη ..δε χρειαστηκε πολυ να πληγωθει..το δωματιο ηταν σκοτεινο , μυριζε βρασμενο λαχανο , το μωρο εκλαιγε στην κουνια ..ο δικηγορος συζυγος μπηκε και εκανε παρατηρησεις για τη νοικοκυροσυνη..εκεινη τη στιγμη αποφασισε..δε χρειαζοταν αλλο πονο..καταλαβε νωρις οτι η απορριψη προερχοταν απο την κατωτεροτητα και αρνηθηκε να την εισπραξει..εμαθε για τον πονο ..λιγο τον ενιωσε..ο μονος πονος ηταν η ωρα της πυρας ..αλλα κοιταζε ψηλα και λιγο τον ενιωσε..
    Την πρωτη φορα που χωρισα η κορη ηταν περιπου τεσσαρων..της ειχα ενα νεραιδενιο κρεβατι με οροφη..πηγα να την ξυπνησω..ανοιξε κατι τεραστια ματια και εκει αναμεσα στον υπνο και τον ξυπνο της ερριξε μια ματια στο μυαλο μου και μου ειπε αυστηρα και αποφασιστικα.." εισαι πολυ κακια γυναικα"...αυτος ηταν ο δυνατοτερος πονος..τωρα στα 16 της ειναι μια γυναικα που με σεβεται σα γυναικα και οποτα μου δειχνει οτι με αγαπαει το κανει σα μανα..αυτα..γδυθηκα.. η απογοητευση παραγει ψυχροτητα ,στεγνωνει..αν καπου ανιχνευεις απελπισια ..δεν εισαι ετοιμη..η Λεμονινα ειμαι ..νονα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Είναι τόσα πολλά τα μυστικά και οι θλίψεις που κρύβουν οι νύχτες που δεν χωράνε οι αγκαλιές για να τις κλείσουν τρυφερά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. όλα όσα έγραψες Ανιρέτα τα πιστεύω ότι κάπως έτσι ξεκινάει ο έρωτας. Από την πολύ μεγάλη ενέργεια που ελευθερώνει η επιθυμία, που γεννιέται στη μοναξιά, για ένα χάδι. Το διήγημά σου ας γίνει αρχή κι ευχή για κάθε μοναχικό άτομο. Στην υγειά των κεραυνόπληκτων τωρινών και μελλοντικών.
    Ευαγγελία Βλαχοπούλου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Βρέθηκα εδώ, λίγο καθυστερημένος. Όμως αυτά που γράφτηκαν εδώ δεν είναι για μια νύχτα. Είναι για όλες μας τις νύχτες.Να πω πως είμαι γοητευμένος μ' αυτό το θαυμάσιο λογοτεχνικό κείμενο, και με όλα τα εμπνευσμένα που κατατέθηκαν εδώ σαν σχόλια. Είμαι χαρούμενος γιατί από νωρίς είχα πιστέψει στη δύναμη αυτής της λογοτεχνικής πένας. Η Ανιρέτα μας αποζημιώνει όλο και πιο πολύ, χαρίζοντας μας λογοτεχνία υψηλής ποιότητας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. "Ηξερε .
    Πως υπάρχουν άνθρωποι – σαν τα μοναχικά τα δέντρα - που τραβούν τον κεραυνό
    Άλλοι καίγονται. Άλλοι πάλι λάμπουν .."
    Ήμουν εγώ, ο άνθρωπος του σκοταδιού και το δέντρο που συνεχώς λαμπάδιαζε και φώτιζε κι ύστερα πρασίνιζε ξανά, σαν τον ευκάλυπτο, για να λαμπαδιάσει πάλι, λες και τούτο το μαρτύριο ήταν η θυσία για να μη χαθεί το φως στη ζωή μας, ήμουν εγώ... Είναι η σειρά μου τώρα. Θα γράψω κι εγώ για αυτή τη νύχτα του κεραυνού, και για τη γυναίκα που χίλιες πόλεις μακριά ξαγρυπνούσε, θα γράψω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. ...μικρὸ παιδί σαν ήμουνα, φοβόμουνα τις καταιγίδες, ακριβώς επειδή ακολουθούσαν συνήθως οι κεραυνοί - και αυτούς μου τους δίδαξαν καταστροφικούς...!
    τώρα πια, μεγάλο παιδί, τους θεωρώ απαραίτητους κάπου κάπου, γιατί κατάλαβα ότι ξεκαθαρίζουν το τοπίο με τη λάμψη τους και ετοιμάζουν το έδαφος για κάτι καινούργιο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή