30 Απρ 2010

Η δική μου Πρωτομαγιά..










Ζυγώνει πάλι η μέρα..

Μέρα μνήμης τη λένε κι αγώνα
Μέρα μνήμης τη λέω, κι ενός άλλου αγώνα..
Μέρα που κάποιοι έχασαν τη ζωή τους
Μέρα που εγώ βρήκα τη δική μου..

Κι όμως από κείνη τη μέρα, θυμάμαι μονάχα τη μυρωδιά σου .. κι ας ήταν ο τόπος γεμάτος δακρυγόνα και καπνούς κι ας ήταν ο αέρας πνιγμένος από καμένο λάστιχο και βενζίνη..
Μονάχα η δική σου η μυρωδιά έχει μείνει από κείνη τη μέρα..
αυτή , κι η θύμηση των χεριών σου
σαν με τράβηξες με δύναμη για να με προφυλάξεις,
Εμένα.. μια άγνωστη
Χαμογελώ ακόμη σαν σκέφτομαι το πόσο απορημένη πρέπει να ΄δειχνα..
Εγώ σε μια ειρηνική πορεία ήθελα να συμμετάσχω, ούτε που τη φαντάστηκα μια τέτοια εξέλιξη, τα 'χασα φαίνεται.. μα εσύ το ΄δες, το πρόσεξες 
‘Ετυχε  είπα 
τίποτε  μάτια μου δεν είν’ τυχαίο,  είπες, όλα έχουν ένα λόγο που συμβαίνουν, από μας μένει μονάχα να τον κατανοήσουμε..
Τα υπόλοιπα τα θυμάμαι αποσπασματικά.
Το πώς  βρεθήκαμε να πίνουμε καφέ, πώς κύλησε το απόγευμα κουβεντιάζοντας-κι ας μη θυμάμαι πια τι-
πώς περπατούσαμε - ώρες νομίζω- μέχρι που νύχτωσε,
πως  όλα  ήταν τόσο ξεκάθαρα δίπλα σου .. όλα στη θέση τους, κατά πώς έπρεπε από πάντα να είναι...
"γι αυτό έγινε ο κόσμος μάτια μου.. για να σε συναντήσω.. " που λέει και το τραγούδι..
γι αυτό ακριβώς έγινε θαρρώ.....

Να ΄ναι αυτό έρωτας ;  σε ρώτησα σαν φτάσαμε έξω απ΄την πόρτα σου
Όλα έρωτας είναι..  μου απάντησες..  
Όλα..  ΄Ερωτας για ζωή…   Και χαμογέλασες.  Και με τράβηξες μέσα

Σ΄αυτό σου το χαμόγελο έχω συνέχεια το μυαλό μου,
Σ΄αυτό και στις νύχτες που καθόμουν σιωπηλή να σε κοιτώ  χωμένο σε χαρτιά και σε  βιβλία .. να ρουφάς με τέτοια λαχτάρα ό,τι έκρυβαν μέσα τους.. Θα σου ΄διναν μια λύση άραγε.;  Όχι.  Επιχειρήματα ίσως.. έναν τρόπο ίσως.. την κατανόηση γι αυτό το "πώς" έφτασε ο κόσμος εδώ.. πού λάθεψαν οι προηγούμενοι.. πώς θα διορθώσουμε , πώς θα επαναφέρουμε ..πώς θα ξυπνήσουμε που σ΄ άρεσε να λες..
Πόσα έμαθα κοντά σου κείνη τη χρονιά.. μ΄αυτόν το μοναδικό  τρόπο που μαθαίνουν οι ερωτευμένοι - ρουφώντας λέξεις, ιδέες... όσα και να ΄χα διαβάσει,  όσα και να πίστευα μέχρι τότε... τα δικά σου τα λόγια περνούσαν και κάθονταν σπόροι σε φρεσκοσκαμμένο χώμα ..... γέμισε το κεφάλι μου με ονόματα .. παράξενα και δυσκολοπρόφερτα..  Μπακούνιν, Κροπότκιν.. Τρότσκι, Μαρξ,  Μαύρη Διεθνής,  Αύγουστος Σπάιζ , Μοστ,
λέξεις πρωτάκουστες για μένα , προλεταριάτο, παρισινή κομμούνα,
κολεκτίβα …
που γελούσα κι έλεγα  "Κνίτισσα " θα γίνω..,
θεωρίες, γεγονότα, επαναστάσεις, τσιτάτα, αγώνες κρυφούς.. αγώνες φανερούς..
πόσα μα πόσα ....

Κι εγώ σε λάτρεψα. . για το χρόνο που αφιέρωνες με τόση στοργή για να καταλάβω.. για την καρδιά σου που δε γνώριζε σύνορα, - όλοι οι άνθρωποι μία πατρίδα έχουμε, έλεγες , τα όρια είναι πλασματικά - λάτρεψα τη σκέψη σου που όλα τα κανε για μένα απλά,  κατανοητά,  δίχως υπερβολές, δίχως κορώνες.. , λάτρεψα που κάθε φορά που συμφωνούσα, έκανες πως θύμωνες, κι έπαιζες το δικηγόρο του διαβόλου
τίποτα να  μη δέχεσαι έτσι  μ΄ αγριοκοίταζες.. τίποτα, αν δεν το ψάξεις, αν δεν το αμφισβητήσεις πρώτα
Σε λάτρεψα για την ψυχή σου την ελεύθερη που δε χώραγε σε κανένα καλούπι, σε κανένα πλαίσιο, κι όμως χώραγε τον κόσμο ολάκερο..  
Σε λάτρεψα για τα όνειρά σου .. γι αυτό το δικαίωμα που διεκδικούσες ,
Στ΄  Όνειρο..  στην Ουτοπία..
Μίλαγες και δε χόρταινα.
Ποτέ δε χόρτασα..

Ξαναγυρνά η θύμηση στις νύχτες που ΄βαζες κείνα τα τρελά επαναστατημένα τραγούδια, τα εμβατατήρια όπως τα λεγα,
που εγώ παρίστανα πως μ΄αρέσουν κι εσύ παρίστανες πως το πίστευες..
που πήγαινα σιγά σιγά και τα κλεινα.. κι έβαζα μελωδίες τρυφερές κι αγαπησιάρικες..
και χαμογελούσα κρυφά.. γιατί ήξερα..
Που σήκωνες τα φρύδια -τάχα μου δυσανασχετώντας  και σηκωνόσουν -τάχα μου απελπισμένος..
κι έκανες τάχα πως με κυνηγάς
κι έκανα τάχα πως θέλω να ξεφύγω
και ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια..
και πλημμύριζε  η νύχτα μας  νυχτολούλουδα και γιασεμιά... κι ας μην ήταν ο καιρός τους.. ήταν ο δικός μας,
κι απ΄ αυτό που έλεγες έτσι είναι η ζωή μάτια μου.. έτσι πρέπει να ναι για όλους....

Και σ΄ εκείνες τις άλλες νύχτες.. τις σιωπηλές..
που ερχόμουν και σ έβρισκα τόσο, μα τόσο κουρασμένο..
με την υποψία μιας  απογοήτευσης στο βλέμμα σου ..  μια πίκρα... δεν καταλαβαίνει ο κόσμος μάτια μου...έλεγες .. η ζωή είναι ελευθερία , κι εμείς μαθαίνουμε στη σκλαβιά. . μαθαίνουμε να μας αρέσει κιόλας.. ο άνθρωπος δε γεννήθηκε για να ναι σκλάβος κανενός .. και πάνω απ όλα του ίδιου του του εαυτού.. μας μαθαίνουν λάθος.. μας βάνουν σ΄ένα λούκι από πολύ νωρίς.. μας γεμίζουν ενοχές..
άλλοι ηθελημένα, άλλοι από άγνοια.. κι άλλοι από ηλιθιότητα..

δε χρειάζονται οι άνθρωποι κόμματα και πολιτικάντηδες, έλεγες , ελευθερία χρειάζονται..  αγάπη χρειάζονται..  μυαλά ανοιχτά..
κι εγώ σε κοιτούσα στα μάτια σαν παιδί .. γιατί όμως αυτά.. τ΄απλά, τα αυτονόητα να θέλουν τόσο αγώνα; Κι έγερνες το κεφάλι χαμογελώντας ξανά.... κι επαναλάμβανες σαν με παράπονο ..
αυτά τ΄απλά. . τ΄αυτονόητα. .
" έχουμε ευθύνη μάτια μου." μου λεγες και μου δινες να διαβάζω  Ασκητική .. " Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες : Εγώ μονάχος μου θα σώσω τη γης : Αν δεν σωθεί εγώ θα φταίω..."
κι έβλεπα αυτήν την ευθύνη να την εθεωρείς κατάδικιά σου .. κι ας μην καταλάβαινα γιατί , κι ήθελα ν΄ απλώσω τα χέρια .. ήθελα να ΄ταν η αγκαλιά μου τόση κι άλλη τόση .. να χωρέσει και σένα και τα όνειρά σου και τον κόσμο όλον.. να τους κάνω όλους καλά.. για να σαι και συ καλά..
Ήθελα ...

Γυρνώ και σ εκείνη τη φορά που χαμήλωσα το βλέμμα  να μη δεις πόσο  ανησυχούσα..
που μου πες τρυφερά, μη στενοχωριέσαι μάτια μου.. δε θα σε κάνω εγώ ποτέ να κλάψεις , και κάθισες με τις ώρες να μου δείξεις.. πως τα ποτάμια δε γυρίζουν πίσω.. πως είναι νόμος φυσικός να επιβιώνουν αυτοί που προσαρμόζονται .. οι ικανοί για τη ζήση .. δε χωράν λύπησες και ψεύτικες θλίψεις.. πάντα μπροστά κοιτάμε, πάντα το βλέμμα μας ψηλά .... και πάλι γελούσες.., για να κάνεις και μένα να γελώ.. για να ξορκίζονται οι φόβοι…
Αυτά σου τα λόγια θυμάμαι, αυτό σου το γέλιο…
’Οχι.. δεν άφησα ποτέ μου να βγεις ψεύτης.. δε μου επέτρεψα ποτέ να κλάψω, Ποτέ .
Ούτε καν κείνη την ώρα που η απουσία σου γκρεμοτσάκισε τον κόσμο μου.
Τον κόσμο μας

Τα κράτησα κείνα τα δάκρυα που δε θέλησες για μένα. .
Στα βάθια τα κρυψα  να μην φανούν..
Τα μάζεψα σταλαματιά σταλαματιά  και τα ΄κανα ρυάκι, και το ρυάκι ένα ποτάμι αγάπης να ξεδιψώ στα χρόνια τα κατοπινά . Τις νύχτες κοιτάω φορές τ΄ αγόρια μου που σταζα στο γάλα τους  τα λόγια σου και που πασπάλιζα το φαγητό τους με την ίδια αυτή λαχτάρα για Ζωή που στάλαξες εσύ σ εμένα,
κάποιες φορές φαντάζομαι πως έχω και μια κόρη, αγωνίστρια όπως θα την είχαμε μεγαλώσει, κάνω πως κάθομαι 
στο προσκεφάλι της, πως παρακολουθώ τα όνειρά της, πως σας ακούω πλάι μου να συζητάτε
πως σας χαμογελώ..


Όχι.. δε βγήκες ποτέ σου ψεύτης.  Ποτέ δε μ έκανες να κλάψω.
Ένα δώρο μεγάλο μου ΄καμες..
Εσένα. Εμένα. Και την Πίστη  στ΄ Όνειρο..

Κι ούτε που μ΄άφησες  ποτέ να  πω ευχαριστώ
Δε χωράν τέτοια ανάμεσά μας μάτια μου, έλεγες..  συμφωνήσαμε..
εγώ δε θα ξανάλεγα ευχαριστώ, εσύ δε θα ξανάλεγες συγνώμη..
γελούσαμε..

διαβάζω σήμερα ένα ποίημα της Γώγου..
"..Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ.
Μεγάλα όνειρα στον ουρανό.
[...]
Ονειρεύομαι γιατί   ξ έ ρ ω  και  μ π ο ρ ώ .
Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».
Οι φυλακές τους «τρομοκράτες»
Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».
Το προϊόν την «ανάγκη»
Τα σύνορα τους στρατούς
[...]
Να κάνουμε ποίημα τη Ζωή.
Και τη Ζωή πράξη.
Είναι ένα όνειρο που μπορώ...
μπορώ.. μπορώ
...και δεν με σταματάς .. δεν ονειρεύομαι.
δεν ονειρεύομαι..
Ζω "

Αναπολεί  κι η Χαρούλα στο ράδιο..
"σου ΄πα θα πεθάνω αν σκοτωθείς..
κι όμως… έχω ζήσει
.."

Αφήνω το ποίημα.. κλείνω και το ραδιόφωνο ..
Και χαμογελώ.  δε μπορείς  και να με μαλώσεις τάχα μου τώρα..  κι εγώ θα το πω

Σ΄ευχαριστώ..








11 σχόλια:

  1. δεν μου φτασε η μια φορα να το ΞΑΝΑδιαβασω....ξανα και ξανα και ξανα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ούτε εμένα μου έφτασε αχινούλα ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. απρόσμενη η επίσκεψή σου Ρήγα ..

    Εγώ σ ευχαριστώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πάλι εδώ, πάλι χωρίς να μπορώ να πω κάτι για "τα λόγια που ονειρεύτηκα"...

    Δεν σου ξαναλέω κάτι εδώ. Θα περνώ, θα το κοιτώ κι ας έχει(ς) "κείνη την ώρα", θα ζηλεύω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αλλο να περιμένεις κι αλλο να σου ερχεται απροσμενο, ανελπιστο, αδιανόητο...ομως η πορεία ειναι εντελώς δικη μας. ΤΟ ΙΔΙΟ και τα συμπερασματα κι ο λόγος!
    Ανιρέ τιποτα δεν θα σε σκιάσει...τίποτα δεν θα μας φοβισει αν το κακό το μεταπλαθουμε σε καλό..
    κι αυτο ειναι χαρισμα...το χαρισμα που λέγεται αισιοδοξία!
    /Το μονο ύσδιάβατο μονοπατι στους αισιόδοξους είναι οτι δεν προβλέπουν τους αγώνες...αλλα δεν βαριέσαι? θνητα και τα ονειρα κατακτημενα κι ακατακτητα ΘΝΗΤΑ!εκτος από αυτα που δίνονται για συνέχεια του κόσμου
    φιλί φιλί φιλί:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. "κυλώντας παράπλευρα απ' το ποτάμι δίνουμε ζωή και σ' άλλα φυτά"..
    έτσι το διάβασα κάπου
    κι έτσι στάθηκε και με φωτίζει.
    όπως κι εσύ Άνιρέτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Κορδελίτσα μου ,
    Ευαγγελία ,

    σας ευχαριστώ ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ο Ερωτας , ως μοχλός κίνησης της ιστορίας..Ο άνθρωπος ως μοχλος κίνησης της ιστορίας...Εξαιρετικό κείμενο θίγει με τρόπο αβίαστο τόσα θέματα, τόσα ζητήματα και αποκαλύπτει ένα θαυμαστά πολιτικοποιημένο άτομο...με αγωνίες για τη κοινωνία και τον τόπο, ειπωμένες ως νύξεις , ως αποσιωπητικά της συμπεριφοράς του άλλου..Δυο δρόμοι που από άλλη αφετηρία συναντήθηκαν με αφορμή τον έρωτα..Ο ένας του ανήσυχου του βαθειά ενημερωμένου πολίτη, που κουβαλάει στις πλάτες του το βάρος του κόσμου...Η άλλη με τη δροσιά και τη χάρη της ερωτευμένης που ασπάζεται και συμμερίζεται και τελικά συμπάσχει..και τη βαραίνει η ίδια ευθύνη για τη σωτηρία του κόσμου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Νάσαι καλα ,καρδουλα και να γραφεις και να πιστευεις ...ισως να μην ειναι μόνο οι παιδικες ασθενειες κολλητικες ..ισως να κολλαει και η πιστη των ενηλικων .....Η Λινα ειμαι ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Θα αναφερθώ στο περιβόλι της καρδιάς σου νεράιδα .. που εκεί μέσα υπάρχει ενα λουλούδι ξέχωρο .... που η δουλειά του είναι να μοιράζει μοσχοβολιές .... φαίνεται άλλωστε απο τα γραπτά σου ... καλό μήνα και από εδώ ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή