28 Φεβ 2012

αν..







Σε τούτη τη  γιορτή έπαιρνε πάντα μέρος 
ανελλιπώς παρών ,  επιμελώς προετοιμασμένος.
Έκοβε αποβραδίς προσχεδιασμένες χαρές σε μύρια κομφετί
και τα πετούσε την άλλη μέρα ψηλά
σε μια βροχή που τίποτε δε θα ξέπλενε
και τίποτε δε θα ΄λιωνε..
Φορούσε μια φέτα φεγγαριού  χαμόγελο
και φίλαγε στο στόμα  θεριά, μέρευε ουρλιαχτά,  έπλαθε σύννεφα, γήτευε κεραυνούς, 
- και πού και πού ξαναστερέωνε προσεκτικά το μισοφέγγαρο , 
μη γείρει 
μη και φανεί σα  θλίψη  
Ήταν κι εκείνα τα χάρτινα  ‘ αν ‘   που τον μάγευαν  
Που παιχνιδίζανε με τους άνεμους,  που ξεγελούσαν τα σύρματα,  πηδούσαν γκρεμούς,
ριγούσαν με τους ορίζοντες..
Κι έπειτα έφευγαν.
Φορές έσφιγγε στις παλάμες το σπάγκο  μέχρι που μάτωνε -τις κράταγε όμως επίμονα κλειστές-
Φορές τα χείλη,  
μέχρι που τα ΄ραβε  ..  να πνίξει  αγέννητες λαχτάρες 
- ποιος ξέρει τι γεύση θ άφηναν κι αυτές..
Τα 'αν΄  όμως  πάντα του έφευγαν.  Έσπαγαν  το σχοινί και πέταγαν. 
Για μέρη που δε θα μάθαινε. 
Για τραγούδια που δε θα τραγούδαγε
για ήλιους που δε θα τον χάιδευαν..

Αυτός έμενε.  
Μ΄ ένα κομμάτι σπάγκο χωμένο στην τσέπη
Κι έναν απόηχο των ανέμων που έσπρωχναν μακριά τα ίσως αν..
να σφυρίζει παγωνιά στην άδεια σάλα του 

Γιατί η γιορτή πάντα τέλειωνε.
Τώρα σειρά έπαιρνε το σύνηθες αλισβερίσι
οι κατηφόρες των συναλλαγών
Ποιος ξέρει ..
αν τηρούσε όλα τα πρέπει  , αν  κράταγε μακριά τους δαίμονες
ίσως έβρισκε δρόμο 
για το όρος των Ελαιών του
ή του ελέους του 


Μέχρις εκεί.
για αναστάσιμες ανηφόρες ούτε λόγος.






13 σχόλια:

  1. Δεν σε ρωτησα, ουτε θα σε ρωτησω...απλα ενημερωτικα σου λεω, πως οτι εγραψες το εβαλα στο βιντεο που εφτιαξα ....
    για αναστασιμες μερες? χαμογελω ...
    στα Ο νειρα μας λατρεμενη μου φιλεναδα!!
    http://youtu.be/MT5zub2q0Uw
    ΡΕΝΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το είδα..
      Πανέμορφο βίντεο. Και για μία ακόμη φορά με κατασυγκινείς..

      Διαγραφή
  2. Κάθε εξομολόγηση θα ήταν γι αυτόν , μία αενάως περιστρεφόμενη κυκλο-ομολογία, γύρω από, circum, την πρωταρχική σκηνή, το δίχως όνομα πράγμα, που προσπαθεί εξαντλητικά να κατονομάσει. Διότι η πιο ειλικρινής ομολογία γεννά κατ’ανάγκη το ομοίωμά της ή το φάντασμά της, όπως η πιο αναιδής επίδειξη, η πιο ναρκισσιστική φαινομενικά, μιμείται τον εαυτό της και συγκαλύπτεται αποσυρόμενη σε μία αιδώ ή σε μία μεταμφίεση χωρίς όρια. Όπως και ο ναρκισσισμός αποδομείται καθώς γενικεύεται. Νάρκισσος τυφλός, λέτε, αναγκαστικά τυφλός, που ούτε καν αναγνωρίζει τον εαυτό του στον καθρέφτη, στον καθρέφτη της λίμνης, και που εξαπατάται μέχρι θανάτου.γιατί πάντα η γιορτή τελειώνει...και ο σπάγκος σφίγγεται μόνος του ......................

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι καθρέφτες μας,
      αν δεν είναι από κείνους τους μαγικούς των παιδικών παραμυθιών,
      μπορούν να κόψουν άσχημα ..
      Στις λίμνες το πιο συχνά, δείχνει ασφαλέστερο να καθρεφτίζεσαι σε αντανακλάσεις , παρά να βουτήξεις..

      Καλημέρα George ..

      Διαγραφή
  3. Αυτός..άνδρας...ο κόσμος του η σάλα του...η μοναξιά του...Απόδραση η ψευδαίσθηση ...το όνειρο στο ξύπνιο του...Χαρές κι επιθυμίες ανείδωτες κι ανείπωτες....Ναυαγός...σανίδα η άδολη ψυχή του...Η παιδικότητα σαγήνη και παραίσθηση απόδρασης...Οι χαρές του αναίτιες κι εφήμερες συνάζονται ολόκληρο το χρόνο για να σκορπιστούν τη μια τη μέρα της γιορτής...( θυμάμαι μικρά παιδιά, με τι λαχτάρα αγοράζαμε μπαλόνια...και τα φουσκώναμε με πάθος...τόσο που σκάγανε..." του 'μεινε η χαρά στα δόντια"..έλεγαν κοροϊδευτικά τα μεγαλύτερα)...Εγκλωβισμένος και προσδεμένος στα "αν" του...χάρτινα..άμυνες και δικαιολογίες..παραδοχής...της κατάστασης του και ,κυρίως, παραίτησης...Γαντζωμένος πάνω τους, ακόμη κι όταν εκείνα τον απαρνούνται...χαρταετοί και φεύγουν.....για όσα αυτός ποτέ δεν θα αξιωθεί να ζήσει..Εκείνος μένει εκεί...μέχρι αίματος προσκολλημένος στις εμμονές του...στη φυλακή της συνήθειας του...κλειστές ματωμένες παλάμες, κλειστά δαγκωμένα, ματωμένα χείλια...Μη και φανούν επιθυμίες..λαχτάρες ξελογιάστρες... μη και νεράιδα πλανεύτρα μάγισσα τον σύρει στο χορό της...και στο χώρο της...Ο λόγος προς το τέλος γίνεται απαξιωτικός...ερμητικά κλειστός ο κόσμος του...Μόνο του "λαφυρο" ένα κομματι σπάγγος..ασήμαντο απομεινάρι της γιορτής να του θυμίζει την ίδια ασήμαντη και άδεια καθημερινότητά του...Μόνη ελπίδα διαφυγής..ένα "ίσως"..προϋπόθεση, όλα τα "πρέπει"...ποιός τα ξέρει...αλλά ο μόνος δρόμος για το όρος ρτων Ελαιών...το όρος της προσευχής, της αυτογνωσίας και της -τελικά- ανάληψης...ανάνιψης...Διαπιστωμένη κατάσταση..ο κατήφορος της καθημερινότητας...Εκτιμωμένη κατάσταση η ανυπαρξία διάθεσης για ανάσταση...

    Θαυμάσιο κείμενο...Για μια ακόμη φορά με εντυπωσιάζουν οι εικόνες και ο τρόπος που το όραμα γίνεται λόγια...Με τη μαγεία του σουρρεαλιστικού ρεαλισμού και τη λεπτολόγο - εντομολόγου - ματιά και ευαισθησία της Ανιρέτας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν έχω -ειλικρινά-να συμπληρώσω κάτι μετά από τέτοια ανάγνωση ..
      Μόνο τη δική μου ελπίδα
      για την "εκτιμώμενη" κατάσταση . "Προσδοκώμενη" , να ανατραπεί..

      Καλό μήνα Θοδωρή ..

      Διαγραφή
  4. Απαντήσεις
    1. Ξέροντας τις δικές σου Μαρία,
      μόνο ευχαριστώ λέω..
      Καλή μας ημέρα ..

      Διαγραφή
  5. Οι λέξεις σου φωτογραφία...σκηνές από ταινία; ίσως...ένας άνδρας πληγωμένος,προδομένος; ένας άνδρας εσωστρεφής; ή μήπως ένας άνδρας ονειροπόλος;με τα "αν" του να γίνονται βρόγχος; που θα ήθελε τα "αν" να ήταν "να"...που τα όνειρα και οι φαντασιώσεις του να ήταν αληθινές; πονάνε οι σκέψεις....ματώνουν τα δάχτυλα...ματώνουν την καρδιά...εκεί που σφίγγει τον "σπάγκο" ....εκεί που σφίγγει τις σκέψεις...μα και θυμάται να χαμογελάσει στραβά....μην δείξει τις αδυναμίες του...όμορφα γραμμένο κείμενο...με την δική σου πάντα διορατική ματιά...και την άνεση του λόγου...με το χέρι που γράφει όσα η καρδιά κατευθύνει...μου άρεσε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σκηνές απ τις ζωές όλων μας νομίζω ..
      Δρόμοι, διλήμματα και πόνοι που λίγο πολύ, όλοι μας κάποια στιγμή αντιμετωπίζουμε..

      Σ ευχαριστώ Γεωργία μου..

      Διαγραφή
  6. Ιωάννα πατέρα2 Μαρτίου 2012 - 6:41 μ.μ.

    Μαχαιριά η νοσταλγία της χαμένης παιδικής αθωότητας..Ο χαρταετός!Συχνά μπερδεύεται ο σπάγκος..Ο αετός πέφτει σε αγκαθωτούς θάμνους..Πέφτουμε και σηκωνόμαστε και πάλι πέφτουμε και πάλι σηκωνόμαστε.Ο Ελύτης στο "μικρό ναυτίλο"γράφει:Είδεςποτέ σου πολιτεία να σηκώνεται ψηλά δεμένη από χιλιάδες σπάγκοι ν'ανεβαίνει στα ουράνια;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ιωάννα πατέρα2 Μαρτίου 2012 - 7:11 μ.μ.

    http://youtu.be/pSujHbm-rG8

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Κάθε χρόνο η ίδια δουλειά η ίδια λαχτάρα ο ίδιος πόθος που δεν καταλαγιάζει ποτέ....... Να φταίξει πάλι τον καλύτερο χαρταετό να τον στείλει ψιλά να στείλει το μήνυμα με εκείνο το χαρτάκι της. Της το έταξε και φέτος ότι θα της στείλει το μήνυμα ψιλά .... τ’ ογραψε με τα δαχτυλα της .... δεν τον ένοιαζε η βροχή που έπεφτε εκείνη την χρονιά αρκεί να στείλει το μήνυμα..... το πέρασε στον σπάγκο το ένοιωσε να μουσκεύεται στα χέρια του δεν τον ένοιαξε, περίμενε να φύγει να πάει ψηλά αλλά φέτος δεν θα του έκανε την χάρη .... Κόλλησε πάνω στον σπάγκο .. τράβηξε τον σπάγκο και τον έσπρωχνε μέτρο μέτρο αλλά το χαρτάκι είχε γίνει μούσκεμα …άντε άλλη μια , άντε άλλη μια και ξαφνικά η λάμψη και το δυνατό κάψιμο στο αριστερό του χέρι εκεί που κράταγε την καλούμπα ...... Ο κεραυνός τον απάλλαξε για φέτος ..... Δεν πειράζει του χρόνου .. με περισσότερο πάθος σημασία έχει να της στείλει το μήνυμα …. Αλώστε της το υποσχέθηκε … όπως κάθε χρόνο … το μήνυμα της έχει σημασία .... Και δεν τον σταματούν ούτε βροντές ούτε βροχές ούτε κεραυνοί ούτε το δυνατό κάψιμο στο χέρι .... το μήνυμα να φύγει... να γυρίσει διαβασμένο ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή