Μοναχικά πλεούμενα ήμαστε.
Δέντρα κομμένα, πισσαρισμένα μ΄Όνειρο,
δεμένα ελπίδα
-κι ας ήταν ματαιώσεις τα καρφιά.
Μοναχικά πλεούμενα,
ισορροπώντας σε μια κόψη.
Με την ψυχή στον ουρανό
-κι ας ξέραμε πως είναι απλά κενό.
Με το κορμί στα κύματα ριγμένο
-κι ας ξέραμε των ναυαγίων τη μοίρα.
Σ΄έναν ορίζοντα ταμένοι
- τι κι αν στα μάτια μόνο ζει.
Μοναχικά πλεούμενα ήμαστε.
Κι όμως για λίγο – μα πόσο λίγο-
λιμάνι μας η ευτυχία.
Καλή μας νύχτα
 |
| Joan Miro |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου