3 Μαΐ 2011

"the thrill is gone..."










Το ποτό της το συνήθιζε σκέτο. Τον καφέ της επίσης . Και τη ζωή της φορές. Δίχως κορδελίτσες  χρωματιστές, δίχως φιογκάκια  δώρου, δίχως στολίσματα και φιοριτούρες. Πιστή των καθαρών. Ποτών, δρόμων, αποφάσεων.

Έλεγε.
Ήθελε.

Απόψε ζήτησε παγάκια. Μεγάλα, τετράγωνα, συμπαγή παγάκια, από κείνα που ‘κλειναν μέσα τους ωκεανούς ιριδισμών, παγόβουνων και τιτανικών.  Να  τα παρακολουθεί να ραγίζουν, να σπάνε σιγά σιγά , ν αλλάζουν σχήμα,  να λιώνουν, να χάνονται . .
Περισσότερο της άρεσε ο ήχος τους. Άκουγε τα αχνά κρακ πίσω απ΄ τη μουσική, πίσω κι απ΄τις λιγοστές κουβέντες των θαμώνων.
Της άρεσε και να τα νιώθει στα χείλη της .
Πάγος. Ίσως γιατί  το κενό μέσα της έκαιγε

Το βλέμμα της έπιασε ένα λεκέ στο μανίκι της . Κερί.  Μια σκούρα κίτρινη κρούστα  από ένα φως πένθιμο, που δεν το παίρνεις λένε μαζί φεύγοντας . Να όμως που εκείνη  πήρε το σημάδι του μαζί της. Θα καθάριζε ; Θα καθάριζε.  Με το σίδερο . Ό,τι αφήνει σημάδι από φωτιά , με φωτιά λένε καθαρίζει . Βέβαια υπάρχει ο φόβος να κάψεις όλο το ύφασμα κι όχι μονάχα το λεκέ , αλλά.. 
αχνογέλασε με το δρόμο που ‘παιρνε η σκέψη της ..
δε βαριέσαι ..
σαν κρύβεις στην  ψυχή  σου μασούρια δυναμίτη ..σιγά μη δεν την ανατινάξεις και μερικές φορές

Κοίταξε  αφηρημένα γύρω της. Ένα  ζευγάρι σε μια  άβολη σιωπή,  δυο φίλοι  χάζευαν φωτογραφίες, μια παρέα από νεαρά παιδιά έκαναν σχέδια για  κάποιο ταξίδι,   
ένας άντρας με ασημένια μαλλιά στην άλλη άκρη του πάγκου τυλιγμένος σε μια  γλυκιά μυρωδιά από κάποιο αρωματικό πούρο
-να μύριζαν έτσι και τα μαλλιά του άραγε ..-
δυο κοπέλες απορροφημένες με τα κινητά τους ..

''The thrill is gone''   παραπονέθηκε ένα δισκάκι
Gone…  gone…   gone…  μουρμούρισαν  και τα κομμάτια της στο ποτήρι ..


Νύχτα σταύρωσης απόψε. 

Μέσα από το τρεμουλιαστό φως ενός κεριού που επαναλαμβανόταν στο μεγάλο καθρέφτη πίσω απ΄το μπαρ την κοίταζε με τα δικά της μάτια μια γυναίκα ..
Μια γυναίκα που μιλούσε λιγότερο και χαμογελούσε ακόμη λιγότερο στο πέρασμα των χρόνων.
Μια γυναίκα που φορές  ξεχνιόταν, ονειρευόταν,  μια γυναίκα τόσο άγνωστη και συνάμα τόσο γνώριμη. Ασφυκτικά γνώριμη… είδωλο ενός άλλου ειδώλου που έμεινε να τρεμοπαίζει στις σκιές κοιτώντας την, ώσπου όλα τα χρόνια έφυγαν κι όλοι οι ήλιοι κάηκαν, και τίποτε δεν κερδήθηκε κι όλα χάθηκαν και τίποτε πραγματικά δε χάθηκε, μα ήταν που τούτη τη νύχτα  δεν είχε πουθενά να πάει, κι ούτε που ήθελε κάπου να πάει, και κανέναν τρόπο δεν είχε να πει τ΄ ανείπωτο, και τίποτε που να θέλει να μπορεί..
Τίποτε.. παρά  ν’ αναδεύει πάγους, που ίσως κάποτε έλιωναν, κι ίσως λευτέρωναν καράβια πρωτοτάξιδα ..  σ ένα σκαμπό, σε μια  αριστερή γωνία μιας μπάρας, σ΄ένα  ημιυπόγειο ενός άγνωστου δρόμου σε μια τεράστια πόλη, 
σ΄έναν υπερβολικά τεράστιο κόσμο ..

''You know I'm free, free now baby
I'm free from your spell      
I'm free, free now''  επέμενε μια κιθάρα σ έναν άλλον τόπο ..

Νύχτα επιταφίου απόψε .
Η εβδομάδα των παθών έφτανε σιγά σιγά στο τέλος της.  Τα πάθη όμως;
Πόσες μεγάλες εβδομάδες να χρειάζεται να ζήσει κανείς για να νιώσει  ανάσταση  αναρωτήθηκε. Πόσες φορές να πρέπει να επαναλάβει τις ίδιες διαδρομές, πόσες πανηγυρικές κυριακές να στρώνουν βάγια στα πόδια σου κι εσύ να πιστεύεις πως είσαι μοναδικός , πόσες φορές να καταραστείς μια άκαρπη συκιά μέχρις ότου να μπορέσεις να νιώσεις το πώς καρπίζει αυτή, πόσες φορές να φανείς χαιρέκακος με τη μωρία των παρθένων που στην ύστατη  στιγμή ζητιάνευαν μια πόρτα ανοιχτή  μέχρι να μάθεις πως η προετοιμασία είναι δική σου ευθύνη και δικός σου δρόμος .. με πόσους κρεμασμένους ιούδες θ ανακουφίσεις προδοσίες σου, σε πόσες γεσθημανές ν ακουμπήσεις ένα σπαραχτικά μοναχικό γιατί μέχρι ν αποδεχθείς το διότι
Πόσες .. πόσες … 
πόσες  ακόμη θα τραβάς το βλέμμα απ το Γολγοθά ..
Κι απ τα σημάδια των καρφιών ..   

''And now that it's over
All I can do is wish you well..''

Την  πλημμύρισε ξανά  κείνη η  γλυκιά μυρωδιά . Σήκωσε τα μάτια .
Ο άντρας με τα ασημένια μαλλιά.  Απαλά που έδειχναν..  σαν κυματάκια που στραφταλίζουν τη νύχτα, που θες να τ΄  αγγίξεις, ν΄αφήσεις το φεγγαρόδρομο να κυλήσει ανάμεσα στα δάχτυλά σου…
Έμεινε να τον κοιτά . Πρόωρα ασπρισμένος, παράταιρα μόνος .  Υπήρχε πάνω του .. κάτι , μια ομορφιά που μαρτυρούσε πόνο και μια παράξενη ήρεμη ειλικρίνεια . Ίσως οι δικές του μεγάλες βδομάδες ήταν αρκετές πια ..

Ξαναγύρισε στις σκέψεις της .. ίσως αυτό που ζητάν αυτές οι μεγάλες εβδομάδες κι έρχονται και ξανάρχονται , να ΄ναι να τις ζεις κάθε φορά ντυμένος άλλο ρόλο  ..
Μα έλα μου που θέλουμε  το δράμα στη ζωή μας αλλά  εκ του ασφαλούς  .. να ταυτιζόμαστε με τον ήρωα κάθε φορά , να πονάει αυτός ν ανακουφιζόμαστε εμείς 
Ποιος άραγε νιώθει ένα  με το στρατιώτη που κρατάει το βούρδουλα ;
Μ αυτόν που νίπτει τας χείρας του κι αφήνει στους άλλους το βάρος της απόφασης ;
Μ αυτόν που αγαπάει  μα για τα μέτρα των άλλων «πρόδωσε» ;
Με τον πιστό σύντροφο που όμως αρνείται τρις προτού αλέκτωρ λαλήσει;
Με τους εκατοντάδες κομπάρσους κάθε δράματος,
Με τους φύλακες  ξένων τάφων κι οικείων δεσμών;
Μ αυτόν που σταυρώνεται δίπλα σου  μα δε βρίσκει λόγο  να μετανοήσει
Λίγοι ; Κανείς ; ‘Ενας ; ‘Ολοι ;
Λάθος δρόμο πήραμε καρδιά μου που λέει και το λαϊκόν άσμα  .. να οδηγούν κάπου τέτοιες σκέψεις ; ναι .. σ ένα γερό μεθύσι ίσως ..ώρας περασμένης ..
Μα να που δεν ήξερε ούτε ποια ώρα της νύχτας , ούτε ποια ώρα της ζωής της ήταν
Τρεις μετά τα μεσάνυχτα   είπε σιγανά  το εκκρεμές  πίσω της ..
τρεις τη νύχτα .. λένε πως τέτοια ώρα είσαι πιο κοντά στο θάνατο από κάθε άλλη φορά εκτός απ τη στιγμή που πεθαίνεις
Τρεις τη νύχτα .. τα μεσάνυχτα της ψυχής ..


Νύχτα αποκαθήλωσης απόψε .

Μια νύχτα ντυμένη με μεγάλες σιωπές
Και μπόλικα παγάκια . Και σκιές . Και κάθε σκιά ν αναζητά  αντανακλάσεις ελπίδας , ν΄αναδυθούν τα πνιγμένα  φεγγάρια
 κι ας αναδύονται συνήθως λασπόνερα .
Πενθώντας κάτι που έσβησε, χάθηκε, τάφηκε,  αναζητώντας κάτι που δε μπορούσε να βρεθεί, ένα χαμένο κάπου εαυτό τη μια στιγμή , ένα σπασμένο εμείς , έπειτα ξανά το χαμένο εαυτό.. κομμάτια που στριφογύρναγαν σαν τα παγάκια στο ποτήρι της  να βρουν ένα παρόν, να δικαιώσουν ένα παρελθόν…
Αναρωτήθηκε ξανά αν έχουν και καμία σημασία όλα αυτά ..
‘Εχουν .. πάντα έχουν .  Απλά , απόψε δε με νοιάζει ..
Γιατί τα πράγματα που ήθελε περισσότερο , ήταν κρυμμένα στο σκοτάδι
Ρίγησε ξάφνου .. κι όλα τα καδραρισμένα όνειρα, τα κρεμασμένα στους τοίχους, ρίγησαν  μαζί της

Σηκώθηκε. Αν αγαπούσε κάτι πολύ σ αυτό το μικρό σκοτεινό μαγαζί ήταν το τζουκ-μποξ στη γωνία με τα υπέροχα σαρανταπεντάρια δισκάκια
Απομεινάρια μιας άλλης εποχής για  απομεινάρια μιας άλλης ζωής ..
Έμεινε ώρα εκεί ν΄ακραγγίζει πλήκτρα , να χαζεύει τα χρωματιστά λαμπάκια να διαβάζει τίτλους  και να ζωντανεύει στο νου της  τις  μουσικές ..
 θρηνώντας μέσα της ένα εκατομμύριο κόσμους  μακριά ..
μέχρι που η μάρκα βρήκε το δρόμο της
Something deep down in my soul said, 'Cry, girl'
Μα το κορίτσι δε θυμόταν πια τη γεύση που χουν τα δάκρυα

 I was just Sitting here
thinking of your kiss and your warm embrace
Έκλεισε τα μάτια … έκλεισε και τα χέρια γύρω της σαν που ν΄αγκάλιαζε κείνη την  άγνωστη μέσα της  κι αφέθηκε σ ένα λίκνισμα υπακούοντας στο ρυθμό,  ίσως του τραγουδιού,  ίσως βαθύτερου , μιας ανάγκης που πήγαζε από τα τρίσβαθα του είναι της , να κινηθεί, μην την προλάβει το κενό ..
Κείνο το κενό .. Το τόσο αόριστο .. το τόσο απέραντο .. το τόσο γνώριμο

Τέσσερεις το πρωί είπε ο νυσταγμένος χτύπος  ενός άλλου ρολογιού, πέρα σε μια άλλη γη ..
Κι η μουσική χαμήλωσε κι άλλο ..
Και τα κεράκια έσβησαν ένα ένα ..
Και τα καδραρισμένα όνειρα  σιώπησαν κι εκείνα
Και δυο χέρια πλησίασαν πίσω της κι ακουμπώντας τρυφερά στα δικά της  σταμάτησαν απαλά το μοναχικό χορό της …
Κι η  μυρωδιά της βανίλιας τυλίχτηκε γύρω της σαν πέπλο..
Έλα ..  είπε ο άντρας 
που  η  φωνή του ταίριαζε τόσο πολύ με τα μαλλιά του ..

''Most of all, I just don't, I just don't want to be free now  ''
ομολόγησε η  νύχτα μιας σταύρωσης, μιας  αποκαθήλωσης και μιας περιφοράς που δεν έβρισκε ξημέρωμα  ..
Κάποτε θα ρχόταν κι η ώρα της ανάστασης
Μα όχι απόψε
όχι ακόμη..

Γύρισε προς το μέρος του 
Κι εκεί, σε ζωές που ακροβατούν ανάμεσα σε μια εισπνοή και μια εκπνοή 
Έλα…  διάβασε και στα μάτια του. δυο σκούρες θάλασσες  που κανένα ξημέρωμα δεν τις ένοιαζε  
just stay with me now

Έλιωσαν πια τα παγάκια
έσβησε κι η φωνή της Etta ..

just stay...




14 σχόλια:

  1. The thrill is strong...

    Mέσα μας πεθαίνουμε και αναστηνόμαστε χίλιες φορές. Κάθε φορά προσμένουμε πως όλα θ’ αλλάξουν. Κάθε φορά διαπιστώνουμε πως τίποτα δεν άλλαξε. Στην πραγματικότητα, αλλάζουμε. Μόνο που είμαστε πολύ «μέσα» στη δίνη των αλλαγών για να το νιώσουμε…

    Aποστασιοποιείσαι, Ανιρέτα. Τόσο, όσο χρειάζεται για να γίνει πιό γλαφυρή και λιγότερο άναρχη η γραφή σου. Συναισθάνεσαι την ηρωίδα σου, αλλά δεν ταυτίζεσαι. Κι αυτό σου δίνει μιά καθαρότητα, μιά ευρύτερη οπτική. Δίνεις μεγαλύτερο βάρος στην αφήγηση από οτι παλαιότερα. Η ατμόσφαιρα του κειμένου είναι πιό γήινη, υποβάλλοντας τον αναγνώστη, ενώ παράλληλα είναι πιό καθαρός ο λόγος σου και εντοπισμένος στα σχήματα που θίγεις, αναδεικνύοντάς τα καλύτερα (μεταφορές, αντιμεταθέσεις...).

    Αυτά ως προς η φόρμα. Για το περιεχόμενο τι να πω. Οταν καταθέτεις την ψυχή σου, πάντα βγαίνει κάτι αληθινό, που ενώ συμβαίνει στην ηρωίδα σου, βλέπουμε όλοι ένα κομμάτι απο τον εαυτό μας εκεί. Πάντα κινείσαι ανάμεσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα , όπως την «πιάνουν» οι ευαίσθητες κεραίες σου. Ένα σφουγγάρι αισθαντικότητας, που ρουφάει τις κοσμικές δονήσεις και τις αναμιγνύει με τις εσωτερικές φωνές. Μια υπερβατική συνειδητότητα, τόσο αιχμηρή που σε πληγώνει, μα και τόσο οικεία που σε απελευθερώνει. Ενα εκκρεμές που κινείται αριστοτεχνικά ανάμεσα στο αδηφάγο σκοτάδι και το λυτρωτικό φως. Ένα καράβι που παραδέρνει σε θάλασσες παθών, μα στην κρίσιμη στιγμή πέφτει σε νηνεμία. Μόνο που ποτέ δεν ξεκαθαρίζεις αν πρόκειται για λιμάνι ή για το μάτι του κυκλώνα…

    Χρήστος Κιούσης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "...Πόσες μεγάλες εβδομάδες να χρειάζεται να ζήσει κανείς για να νιώσει ανάσταση αναρωτήθηκε...."
    "δε βαριέσαι ..
    σαν κρύβεις στην ψυχή σου μασούρια δυναμίτη ..σιγά μη δεν την ανατινάξεις και μερικές φορές..."

    κάθε σου νέο κείμενο αποκαλύπτει και μια καινούργια σου συναρπαστική εκδοχή !!!!!

    υπέροχο Ανιρέτα .....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ατμοσφαιρικο...βαθυ..αμεσο και ονειρικο μαζι...φιλοσοφημενο μα και συναισθηματικο...βαρυ αλλα παραδοξως δεν μου αφησε πικρη γευση...μονο μια ματια σε κατι ευρυτερο...σε κατι που ο καθενας μπορει να δει κατι απο τον εαυτο του...the thrill is not gone κατα τη γνωμη μου..οχι οσο αναρωτιεται και αναζητει κανεις...οσο για μενα...φευγω παντα πιο σοφος και πιο..αναστατωμενος απο τα κειμενα σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ο άντρας. Με τα ασημένια μαλλιά.
    Που σε κράτησε στην αγκαλιά του,που ανέπνευσε το λυγμό σου, που μύρισε τα δικά σου μαλλιά,
    εύχομαι να κατάλαβε πόσο τυχερός είναι.

    Έχει δίκιο ο φίλος παραπάνω. Κάθε φορά και πιο συναρπαστική.
    Κώστας Μ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. επιτελους, Ε Γ Ρ Α Ψ Ε Σ παλιιιιιι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Νεραιδουλα μου, μια με την Πρωτομαγια ΣΟΥ, μια με την Μεγαλη Παρασκευη ΣΟΥ με στελνεις..
    Ποσο ατμοσφαιρικο...
    τα παγακια νομιζω πως τ ακουω...
    οση ωρα το διαβαζα ειχα ανοιξει και τη μουσ...ικη...θαρρω πως ζουσα το ΟΛΟ σκηνικο...
    η ψυχρα και η θλιψη για κεινα που θελησαμε...δεν ηταν αυτα που περιμεναμε...δεν ανθισαν δεν ανοιξαν ....
    και για κεινα τ αλλα, που ειχαν κουραστει μεσ τη συνηθεια του χρονου και εμειναν στην πληρη ακινησια και σκουριασαν...στο χρονο,κι απο την πολυ βροχη..
    απιστευτα ΕΡΩΤΙΚΟ...μηπως η μελαγχολια δεν ειναι ΕΡΩΤΑΣ???
    η περιγραφη με το τζουκ μποξ το ενοιωσα το ειδα....
    Η σκηνη του "θεατρικου σου "με την πρωταγωνιστρια να αυτογκαλιαζεται και να λικνιζεται στο ρυθμο της μουσικης...με μεθυσε στα αληθεια....
    Πανετοιμη σ εκεινη τη στιγμη,να περιμενει να φυγει η Μεγαλη Παρσακευη να ερθει ...." το αγιο πασχα"....η δικια της η ΑΝΑΣΤΑΣΗ....
    Δεν με ενδιαφερει τι εκανε στο τελος...
    Τωρα πια ξερει ΤΙ ΖΗΤΑ....!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απλα....ΥΠΕΡΟΧΟ αισθησιακη μου νεραιδουλα!!!!!!!!!! Ειναι και απο αυτο οι νεραιδες??? Να..κατι που εμαθα, μολις αποψε..
    Ευχαριστω....ΣΥΝΕΧΙΖΕ να γραφεις γιατι θα σε μεταμορφωσω σε ....
    οτι θελωωωωωωωωωωωωωωωωωωω
    Ανιρετα δεν κανω πλακα...μ ακουμπισε σαν και κεινο της "Δημητρας" που ειχες γραψει...

    ΥΓ Αμαν ρε Χρηστο που θελεις ναχει εξηγηση στο τελος....:)
    Τα φιλιαααααααααααααααα μου♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ΜΟΝΑΞΙΑ...αληθεια ρε νεραιδα μου...μονη σου ησουν την Μ.Παρασκευη??? α ρε τι δημιουργει ο ανθρωπος σαν ακουει τη θλιμμενη του καμπανα...
    και να σου πω , για... πες μου, μη μας ακουσει αυτος ο Χρηστος...ελα πιο κοντα στα αυτι.....αυτο το ΕΣY, τι ρολο παιζει που προλογιζεις πανω απ το ομορφο το κειμενο σου??? "σαν άβυσσος προς άβυσσο .." Βρηκες την "αβυσσο " ΣΟΥ???? χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
    (Οχι τιποτ αλλο αλλα γινεται Ρενα διχως χαχαχα??? ..κι ημουν τοσο θλιμμενη...νασαι καλα νεραιδουλα μου!!!!!!!):)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Είναι το γ΄ πρόσωπο.. που κάνει τη διαφορά! Είναι η ηρωϊδα που καταγράφει τη στάση «του φιλοσοφείν» της Ανιρέτας! Και αυτό από μόνο του είναι το μέσο για το ταξίδι στη χώρα της αβύσσου! Κάθε σχήμα αβύσσου, κάθε μουσική που την αποτυπώνει σε αίσθηση, το σύνολο των γραμμάτων που συνθέτουν τη λέξη “άβυσσος” , κατέχει από μόνο του ένα δυαδικό συναρπαστικό νόημα. Από το ένα μέρος συμβολίζει το βάθος. Από το άλλο, το.. κάτω από τη γη.. τα έγκατα του βάθους.

    Κάποιοι λαοί τη θέλουν να βρίσκεται στο εσωτερικό των βουνών.
    Κάποιοι άλλοι την ονοματίζουν γαλαξία..! Μα οι λεγεώνες της αβύσσου ταυτίζονται συνήθως με τη χώρα των νεκρών..., με το βάθος της θάλασσας ή των λιμνών , απ όπου τελικώς και αναδύονται οι υπάρξεις των αβυσσαλέων εγκάτων της ύπαρξης του καθενός μας.

    Η ματιά της ηρωϊδας...εστιάζει στη Στιγμή και ταυτόχρονα απλώνεται στο νόημα της ζωής. Ζυγίζει τη σταύρωση με την ανάσταση , την αποκαθήλωση με τη ..βαθιά συνείδηση. Παρατηρώντας , ηχεί μέσα της το.. «φτάσε όπου μπορείς» και σπάει με μιας τα όρια του εαυτού, της απώλειας, των φόβων που δημιουργεί ο νους και μέσα της κραδάζει το …”φτάσε όπου δεν μπορείς”… και κει αντιλαμβάνεται τους εκατομμύρια κόσμους που ζουν μαζί της, τους βλέπει σαν αστερισμούς που πέφτουν μές στο δικό της γαλαξία. Εχει ήδη αποδεχθεί το ρυθμό, τον τρόπο, την αλληλουχία, την αδυσώπητη ιεραρχία στα των παθών, στα του πόνου και αγωνιά για τη λύτρωση. Πιο γνώριμα τα πρώτα.. , πιο αβέβαιη η λήξη τους ,μα πιο απροσδιόριστη η ανά-σ-ταση.

    Εχει μέσα της τη ρήση του μεγάλου ποιητή που λέει.. “πως είναι χαμένος όποιος πιάνεται από τα άπιαστα”.. όμως εκείνη ταξιδεύει και μαθαίνει από τα άπιαστα. , και αυτή είναι η επίγνωσή της. Η παύση της αντίδρασης και η αποδοχή ..της αβύσσου. Αναγνωρίζει την πορεία αυτή .. μέσα στα μαλλιά του τ΄ ασημί! Και κείνος με ένα άγγιγμα ψυχής ,της βεβαιώνει …”πως σε κάνει πιο δυνατό .. ότι δεν σε σκοτώνει” .

    Της βεβαιώνει ;; Θέλει να της βεβαιώσει;;
    Μήπως βρίσκει στο πρόσωπό της τη γέφυρα που τους ενώνει;;;
    Θα μάθουμε Ανιρέτα;

    Υψιπύλη Αρτεμις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Είναι αλήθεια πως πολλές φορές γράφουμε γιατί η εσωτερική ανάγκη μας οδηγεί να βγάλουμε από μέσα μας ό,τι, συμπιεσμένο, μας πνίγει την ανάσα ή μας φορτώνει με βάρος θεόρατο το στέρνο. Είναι μια τελετουργία κι αυτή, εξαγνισμού, που αλαφρώνει την ύπαρξη, ησυχάζει τους δαίμονες, γαληνεύει την ψυχή, έστω για λίγο. Αξίζει όμως, στη ζωή το λίγο.
    Συμβαίνει όμως, αυτό που βγαίνει από τα μέσα, που περνάει απ' το μυαλό κι ύστερα από τα πλήκτρα, συμβαίνει να είναι ένα απαύγασμα, ομορφιάς, ένα δημιούργημα τέχνης. Σ' αυτούς που έχουν το ταλέντο, αυτή η λειτουργία που οδηγεί στη λογοτεχνική παραγωγή, είναι πιο λυτρωτική από όλες τις άλλες. Γιατί στη τέχνη το προσωπικό πρέπει να πάρει τη διάσταση του γενικού κι αυτή, τελικά, είναι η μεγάλη ανάγκη κάθε ανθρώπου που πάσχουσα η ύπαρξή του πάλλεται. Η κοινωνικοποίηση του πόνου βοηθάει στη λύτρωση. Ο σπαραγμένος άνθρωπος δεν έχει ανάγκη να τον λυπηθούν οι άλλοι, αλλά να τον νιώσουν.
    Έκανα αυτή τη μεγάλη εισαγωγή για να τονίσω την πολύπλευρη αξία του παρόντος λογοτεχνικού κειμένου. Και να ενθαρρύνω τον προσανατολισμό μιας προικισμένης δημιουργού προς τη λογοτεχνική παραγωγή. Εξάλλου δεν είναι πρώτη φορά που συναντάμε τέτοια ποιοτικά κείμενα. Εδώ, υπάρχουν αρκετά ποιητικά και αφηγηματικά.
    Για το παρόν διήγημα έχω να πω ότι αγγίζει τα όρια της αρτιότητας και ως περιεχόμενο και ως μορφή. Ο λόγος ρέει χαμηλόφωνα, ακόμα και εκεί που η οξύτητα ευνοεί τις κραυγές, με την αίσθηση πως το μεγάλο και το βαθύ, βουβά εκφράζεται καλύτερα. Κι ακόμα αυτός ο λόγος δημιουργεί πληθώρα εικόνων, όπου το δραματικό τυλίγεται με το διάφανο πέπλο της ευαισθησίας και αφήνει σε κάθε στιγμή χαραμάδες ελπίδας, ωσάν ρωγμές άσπρου μέσα στο μαύρο.
    Ξέρεις Ανιρέττα; Ήμουν κι εγώ εκεί. Στην άκρη του καθρέφτη. Κι άκουγα το πάγο που ηχούσε στη μετάλλαξη του. Κι ένιωθα τη ζεστή ανάσα που ανέβαινε από το μέσα ηφαίστειο. Ήμουν εκεί! Τώρα, αυτό «έγραψε» κι είναι δικό σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ενα ευχαριστώ μονάχα μπορώ να πω .
    Σε όλους σας .
    Είναι αλήθεια παράξενη η αίσθηση να διαβάζω τα λόγια σας. Τον τρόπο που σας αγγίζει και με τη σειρά σας αγγίζετε όσα γράφω, όσα σκέφτομαι, όσα νιώθω...
    Γαληνεύει το μοίρασμα, ναι..

    Σας ευχαριστώ ξανά..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Κορίτσι μου καλημέρα. Διάβασα το θαυμάσιο κείμενό σου. Ισχυροί συμβολισμοί το διαπερνούν και μας αγγίζουν. Ταυτίσεις πέρα από προσωπικές διαδρομές και εμπειρίες αλλά και βαθύτατοι προβληματισμοί ζωής. Επειδή μου ζήτησες μια παραπάνω γνώμη και επειδή η αλήθεια είναι το ζητούμενο στην επικοινωνία μας, θα ήθελα να σου πω ότι σε κάποια σημεία πρέπει να το ξαναδείς. Υπάρχουν μια δυο γενικεύσεις (όπως εκεί με την φωτιά) που είναι γοητευτικές στην διατύπωση αλλά βγάζουν το κείμενο εκτός πραγματικότητας και του χαλούν το σπουδαίο του προσόν, την κοινή αλήθεια που κουβαλά. Ωραία γλώσσα απλή και καθαρή χωρίς φιοριτούρες. Το εύρημα της συνομιλίας με στίχους τραγουδιών είναι ωραίο και το αξιοποιείς καλά. Αυτό που μου φαίνεται λειψό είναι το τέλος... δυσανάλογο της δύναμης του κειμένου ή τουλάχιστον εγώ δεν το εισέπραξα όπως θες να το πεις. Με κοινοτοπίες (σκούρες θάλασσες μάτια). Ενώ έχεις πολύ καλό ποιητικό κύτταρο Ανιρέτα, υπάρχουν σημεία που επαναλαμβάνεις ξαναειπωμένα πράγματα. Θα μου πεις αυτό μπορεί να το αποφύγει κανείς; Όχι, δεν μπορεί. Αυτός αν το θες είναι και ο μόνιμος εφιάλτης όσων γράφουν, ότι όλα έχουν ήδη ειπωθεί. Όμως ζητούμενο είναι η άλλη θέαση. Η ποίηση κυρίως αλλά και η γραφή συνολικά πρέπει, για να αρθεί πάνω από το προσωπικό, να αποκαλύπτει αλήθειες που είναι μπροστά στα μάτια μας μεν αλλά έρχεται ο ποιητής να μας δείξει έναν άλλον τρόπο για να τις δούμε. Θα σου πρότεινα λοιπόν, όταν το κείμενο δεν θα είναι ζεστό μέσα σου, να το ξανακοιτάξεις σαν ξένη και να του αφαιρέσεις ότι προεξέχει με την έννοια ότι χτυπάει στο μάτι ως παλιό και μεταχειρισμένο. Δεν είναι πολλά τα σημεία αυτά αλλά, κατά την άποψή μου πάντα, θα δώσεις έτσι μια νέα πνοή αλλά και ανεκτίμητη αξία σε ένα πολύ καλό ήδη κείμενο.

    Σ' ευχαριστώ για την πολύ ωραία συντροφιά και χαίρομαι που μου έδωσες την ευκαιρία να σε συναντήσω και σε αυτό σου το γραπτό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ ευχαριστώ ξανά Ελένη.
      για τις παρατηρήσεις και την ειλικρίνεια που διαβάζω σ αυτές. Φυσικά και όλα έχουν ήδη ειπωθεί.. Κάποτε αναζητάμε την "άλλη θέαση" , κάποτε απλά καταγράφουμε την υπάρχουσα.. και δε μιλώ ως καμιά ειδική της γραφής - κάθε άλλο. Ίσως σ εμένα, συμβαίνει αυτό που λες. Γράφω όταν όλα είναι ακόμη πολύ ζεστά .. πολύ νωπά.. κι αυτό θα πρέπει να του δίνω χρόνο ν ανασαίνει..

      Τι να πω άλλο..ένα ακόμη ευχαριστώ για το χρόνο σου και τη βοήθειά σου..

      Διαγραφή
  11. Μετά από τόσα όμορφα σχόλια τί να πω;...Αλήθεια ξέρεις πως οι "άκαρπες συκιές" είναι οι αρσενικές;.Πως μέσα στα χειμωνιάτικα μπρίσκαλά της διαχειμάζει ένα μικροσκοπικό μυιγάκι που κάνει την επικονίαση της θηλυκής συκιάς;Πως το σύκο καρπός στην πραγματικότητα είναι το άνθος της συκιάς;...Συναρπαστική γραφή...Οι έξω εικόνες..αφορμές για ταξίδια του νου...για μονολογήματα..η μέσα φωνή...οι μέσα σκέψεις...ένας κόσμος που αναδύεται από τη μοναξιά...ένας κόσμος που διαρκώς αυτοαναιρείται...αναδύεται...καταδύεται με κάθε απόρριψη σκέψεων...μου άρσε το τέλος πολύ...Βυθισμένη και αφημένη..παραδομένη στο πάει της...σαν που ακολουθούν προδιαγεγραμένη ρότα...το ριζικό τους..ή που νομίζουν..."χωρίς πλοίο χωρίς αιδώ"...χωρίς αμφιβιλία...και αδιάφορο αν πηγε ή δεν πηγε τελικά...αν ακολούθησε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν το ξερα .. για τις άκαρπες συκιές.
      Χαμογελάω. Κι αναρωτιέμαι. Όταν έγραψα τη δική μου συκιά άραγε,ποιο κομμάτι μου έγραφε ..

      Όσο για το τέλος..
      ναι, είναι φορές που είναι παντελώς αδιάφορο ..

      Διαγραφή