15 Αυγ 2016

Αχερουσία.. ένας ''επίμονος σφυγμός .. ''



Είχα σκοπό απόψε να σας διηγηθώ μια ιστορία. Για έναν Αύγουστο, για έναν χορό, για τον παυσίπονο σπαραγμό ενός κλαρίνου.
Για μεράκια, για λεβεντιά, για μιαν αλήθεια.
Για μια συνάντηση σ΄ένα απ τα περάσματα του Αχέροντα. Για το ανέμελο μοναχικό οδοιπορικό μιας γυναίκας στα πάτρια εδάφη, για τη σπονδή ενός άνδρα στα ιερά των ελπίδων του πριν το ταξίδι σε μιαν άλλη ήπειρο. Για το γλίστρημά της στα παγωμένα –παρά το κατακαλόκαιρο- νερά , για την εμφάνισή του απ το πουθενά απλώνοντάς της το χέρι κι ένα χαμόγελο.

Είχα σκοπό να σας πάρω εκεί που του έδωσε το χέρι της, του έδωσε και το γέλιο της.
Εκεί που της έδωσε ιστορίες για κόσμους άλλους και τη μπλεγμένη στα μαλλιά της αναπνοή του. 

Να σας αφήσω να δείτε πόσο μαλακά άνοιξε κάτω απ το βάρος του, να βρουν απάγκιο όλοι οι φόβοι του και πόσο γενναιόδωρα εκείνος της χάρισε όνομα για κάθε αστέρι που θα την πρόσεχε σ΄όλα της τα μετά.
Και πώς ξημέρωσαν και νύχτωσαν ξανά και ξανά ανασκαλεύοντας πόνους παλιούς και πόνους άφταστους ακόμα, απολαμβάνοντας να γελάνε μαζί με μυστικά που μόλις δημιουργούσαν και καταστρώνοντας σχέδια να κάνουν τον Αχέροντα χαρούμενο.




Ήθελα να ακούσετε πώς η ανάσα του γένναγε κάτω απ τα δάχτυλα του το βαθύ μοιρολόι με το οποίο στον τόπο του αρχίζουν όλες οι γιορτές. Και πώς της εξηγούσε ότι ζωή υπάρχει μόνο πλάι στο θάνατο, τη χαρά τη μαθαίνεις απ τη θλίψη και την αγάπη απ το φόβο.

Ήθελα και να τον δείτε μπροστάρη στο χορό του. Σ΄εκείνον τον περήφανο, λεβέντικο χορό στα τρία βήματα.
Τρία όπως οι Μοίρες, όπως κι οι Ερινύες. Τρία όπως τα άγια των προγόνων του, όπως και τα κεφάλια του Κέρβερου .
Όπως αρχή, μέση και τέλος.
Σ ένα χορό που ξέρεις πως για τα πετάγματά σου έχεις ανάγκη τους άλλους, κανείς όμως άλλος δε μπορεί να σε κάνει να πετάξεις αν δεν το κάνεις μόνος.

Και να σας περάσω στο βλέμμα της ήθελα . Στη γλύκα που την πλημμύριζε κοιτάζοντάς τον να χορεύει ακροπατώντας στο ποτήρι όπως έλεγαν οι παλιοί. Ανάλαφρα, σαν που στα βήματα χάιδευε το χώμα την ίδια ώρα που του μίλαγε. Σταθερά κι αποφασιστικά. Περήφανα, με πίσω γερμένο το κεφάλι, σεβαστικά σκύβοντας μπροστά ως το χώμα. Δείχνοντας του πως ξέρει ότι η δύναμή του τον κυβερνά, ξέρει όμως και να στέκει πάνω του.

Ήθελα να σας μιλήσω για τη νύχτα που με τα μάτια της καρφωμένα πάνω του, ο άντρας χόρεψε όπως ποτέ πριν και ποτέ πια μετά.
Για εκείνη και για κείνον.
Για την αθωότητα και για την ενοχή. 

Για όλα τα ναι που δε θα προλάβαιναν και όλα τα όχι που θα τους πλήγωναν.
Για το δίκιο και για το πεπρωμένο. Για το φόβο να πεθάνεις αλλά και για το φόβο να ζεις.

 Για το Διγενή και για το Χάρο.
Για τη λαχτάρα.

Να σας μιλήσω για τη νύχτα που η νέα γυναίκα έμαθε πόσο αυθόρμητα γονατίζεις μπροστά στο πολύ όταν το συναντήσεις. 

Μ΄όλα σου μέσα ολόρθα, γονατίζεις.
 Για να δώσεις το χώρο που του πρέπει. Για να αφήσεις το βλέμμα του λεύτερο να απλωθεί. Για να προσφέρεις και να προσφερθείς.
Γιατί ο σεβασμός ούτε εκβιάζεται ούτε αξιώνεται a priori. Εμπνέεται. Κερδίζεται. Και πως όλο αυτό δώρο είναι . Όχι στον άλλον, μα σε σένα τον ίδιο. Στην πιο βαθιά σου ανάγκη. Εκεί που ολόκληρος, ανοίγεσαι να συναντήσεις τον άλλον ολόκληρον.


Δε βρίσκω τις λέξεις όμως. Ίσως το μπορέσω μιαν άλλη φορά, όταν ο Αύγουστος θα χει χορτάσει τα φεγγάρια του, κι όταν η Αχερουσία που χρόνια κουβαλάω μέσα μου, στεγνώσει .

Απόψε θ αρκεστώ στη μουσική. Στην λιτή της αυστηρότητα και στον καθάριο της καημό.
Και σ’ αυτόν τον ΄επίμονο σφυγμό΄ της που φέρνει στο νου τα λόγια ενός παλιού δασκάλου μου.
‘’Ποτέ μην αμελήσετε την ηδονή της μέθεξης’’ έλεγε. ‘’Ποτέ μην πείτε πως ο άλλος είναι ξένος’’

Και ποτέ μη θεωρήσετε πως υπάρχουν ιστορίες που δε σας αφορούν ..



Καλή μας νύχτα ..




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου