3 Αυγ 2016

Étienne..



Ξανά στη θάλασσα Ετιέν. Περνάω τις μέρες μου εδώ πια , ξυπόλητη, χαράζοντας περάσματα που κλείνουν πίσω μου γρήγορα, νωπά ακόμη, σαν για να κρύψουν αυτό που μόλις έδειξαν.
Ξυπόλητη κι εκτεθειμένη . Στην παρουσία και στην απουσία σου.

Με καλείς Ετιέν. Με καλείς κι αποκρίνομαι. Δε ρωτάω αν ακούς.
Ξέρω.

Πόσος καιρός πάει που γνωριστήκαμε Ετιέν; Και πόση απόσταση ακόμα; Τρεις νύχτες ιδρώτα, τριάντα αιώνες παράλληλων ονείρων ή τρεις χιλιάδες ωκεανοί αναμονής ;
Μου λείπεις Ετιέν.

Κάποτε θα μου πεις τι ήρθε πρώτο. Μια σκέψη, ένα σχέδιο κατάκτησης , ή ήταν τα σωθικά σου που ξεχείλισαν λαχτάρα για ουρανό; Πώς έφτασες να φανταστείς πως δένοντας φωτιά κι αέρα μαζί θα βρεις δρόμο για το πέταγμα; Υπάρχουν σωστές αναλογίες ή μόνιμα δοκιμάζουμε;

Σε σκέφτομαι Ετιέν. Και δε ρωτώ τι είναι αυτό που δε σου έδωσαν οι άνεμοι και μοιάζεις ορκισμένος να τους αλώνεις ως να το πάρεις πίσω…

Μου λείπεις Ετιέν. Πώς μετριέται ο καιρός στο μαζί και πώς στο χώρια;
 Και πώς όταν αυτά τα δύο είναι ένα;

Κάποτε θα μου πεις Ετιέν. Αν είμαι μονάχα εγώ που βλέπω να κοιτάζεις κάτω την ώρα που όλοι γύρω σου αναμερίζουν ή υποτάσσονται στα υψιπετή σου όνειρα. Αν μοναχά εγώ ξακρίνω μια νοσταλγία στο βλέμμα , σαν που αναρωτιέσαι πόσο σκληρό μπορεί να είναι το χώμα, πού βρίσκουν οι ρίζες τέτοια δύναμη και τι είδους αγάπη αφήνει τα δέντρα ακίνητα την ώρα που μόνο ο άνεμος ξέρει να ξυπνάει το τραγούδισμά τους
Κάποτε Ετιέν. Σ΄ένα δικό μας τώρα.
Θα λες το όνομά μου Ετιέν και θα σβήνεις από πάνω μου τη νύχτα.


Φοβούνται λες οι άνθρωποι τα ύψη. Κι ας ξέρουν πως, όπως και στον Έρωτα, κάθε πτήση είναι μια εν δυνάμει πτώση. Είτε για τον έναν είτε για τον άλλον. Κάποτε και για τους δυο .
Σπάνια όμως, πολύ σπάνια Ετιέν, δεν είναι για κανέναν τους. Κάποια ΄μαζί΄ αντέχουν .
Θρέφουν ο ένας τον άλλον, αέρας που ζωντανεύει τη φλόγα , φωτιά που γεννάει την άνωση . 

Αυτό ονειρεύτηκες Ετιέν, αυτοί είναι οι ουρανοί σου , αυτοί οι λίγοι, που φτάνουν πιο πέρα κι από εκεί που μπορούν.
Δεν ξέρω λες;
Γελάς. Γελάς βαθιά μες στο μυαλό μου..

Γελάω κι εγώ Ετιέν. Πάει καιρός που έμαθα πως αμαρτία δεν είναι του ύψους η λαχτάρα,
αλλά η λήθη του.
Είσαι η α-λήθεια μου Ετιέν; 



Σκοτείνιασε πια για τα καλά. Θάλασσα κι ουρανός μοιάζουν πια ένα. Έχει δικούς της δρόμους η ένωση όταν τ΄αποφασίσει. Μαγεία το λένε. Είναι αυτό που κάνει τον κόσμο αλλιώτικο. Πιο φωτεινό. Άνετο. Ασφαλή.
Κοίτα ψηλά Ετιέν!
Δεν έχει αστέρια το στερέωμα, εκατομμύρια αερόστατα φωτιάς έχει,
δέκα χιλιάδες ψίθυρους έχει
εκατοντάδες στεναγμούς.

Που σε καλούν.
Γίνε η αρμύρα μου Ετιέν.. 


----------




Σαν σήμερα λέει το αλμανιάκ, πέθανε ο Ζακ Ετιέν Μονγκολφιέ , εφευρέτης του αερόστατου. Καλή μας νύχτα με μία σκέψη σε κάθε Ετιέν που διασχίζει  αιώνες  προσμονής,
πάντοτε με τον ουρανό στα μάτια
και  άσβεστη της λαχτάρας τη φωτιά.. 





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου