13 Αυγ 2016

If i don't get home ..


Παλιά αγάπη τα νυχτερινά ταξίδια. Να λαγοκοιμάμαι σε κάποιο πίσω κάθισμα, 
να νανουρίζομαι με λόγια υπόκωφα που το νόημά τους σκορπιζόταν στο αεράκι που έμπαινε δροσερό απ το παράθυρο,
ν΄ ανοίγω τα μάτια στις στροφές χαζεύοντας τα αστέρια που ήμουν βέβαιη πως έστριβαν μαζί μου για να κρατάν το δρόμο μου καθαρό
και να χαρίζομαι στις άσπρες διαχωριστικές γραμμές που προσπερνούσαμε, σημάδι πως όλα κυλούσαν κατά πώς έπρεπε.
Τότε που η ανάγκη είχε το χρώμα της ασφάλειας.


Αργότερα οι δρόμοι πλάτυναν. Γεννιόνταν και ξαναχαράζονταν με το τιμόνι να φωλιάζει στα δικά μου δάχτυλα. 
Σε σχήμα απολαυστικών λεωφόρων, σε ανάσες κομμένες και σε κοντέρ σπασμένα. 
Σε πρωτοχάραγων μονοπατιών σκιρτήματα και σε προκλητικές ανηφόρες -εγγύηση κατοπινών ιλίγγων .
Τότε που η ανάγκη αγνοούσε όρους και όρια .




Ο χρόνος λένε τιθασεύει.
Μα ό,τι ορίζει την ίδια στιγμή περιορίζει.
So meny roads baby .. παίζει ακόμη το ραδιόφωνο τις νύχτες κι ας μοιάζει φορές να χουν κυλήσει όλοι οι δρόμοι στην ακινησία
So meny.. so meny... so meny ...σπινάρει φορές η μνήμη αναζητώντας κόσμους μελλοντικούς ακόμη και σε ξεθωριασμένα παρελθόντα.

Και σαν τα γκέμια παρασφίξουν, οι παλιές μερωμένες λαχτάρες αφηνιάζουν. Και η αγάπη γεννάει καινούρια ανάγκη. Για δρόμο και παράθυρα ανοιχτά, για γκάζι και ήχο στα όριά τους, για μιαν απεραντοσύνη δίχως χάρτη, για έναν ορίζοντα πέρα από κάθε ορισμό.

Τέτοιον, που να πιστέψεις ξανά πως κάπου υπάρχει η φωλιά με τη χρυσαφένια της αναγέννησης στάχτη.


Και τόσον, που να ουρλιάξεις την πιο βαθιά κραυγή σου
κι ας μη βρεθεί κανείς να την ακούσει.



Καλή μας νύχτα 


με John Mayall  και   Gary Moore  στο    If i don't  get home 





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου