22 Μαρ 2010

Από τα δώρα της ζωής μου ..




Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010 






Ήμουν στα 19 τότε,
σ αυτή τη μόνιμη άνοιξη που όλοι οι δρόμοι ανοίχτηκαν για να τους περπατήσεις , όλα τα χρώματα για τις δικές σου ζωγραφιές, όλοι οι έρωτες εσένα περιμένουν ..

Κι ας ήταν γενάρης.. παγωμένος, αγαπημένος
ντυμένη, στολισμένη, έτοιμη για το πάρτυ
"βρε κορίτσι μου.. έμπλεξα...πήγαινε εσύ, έχω ειδοποιήσει.....θα ΄ρθω αργότερα.."

Πήγα. Κάποιος άνοιξε την πόρτα
Δεν είδα - ένιωσα μόνο - την ματιά του να με περπατά, ξεκινώντας από τις δεκάποντες γόβες, ν΄ αγγίζει τη στενή μέχρι τα γόνατα φούστα , ν΄ανεβαίνει στη σμαραγδιά (που με τόσο..καμάρι είχα φορέσει..) μπλούζα, να κυλάει στα μέχρι τη μέση -τότε- ξανθά μαλλιά , να σταματά στους τεράστιους κρίκους που φορούσα σκουλαρίκια..

Κι όμως... δε χαμογέλασε

Η δική μου ματιά αγκάλιασε το χώρο πίσω του.. ή.. προσπάθησε να το κάνει , μέσα από τον καπνό των τσιγάρων, τα ατελείωτα μπουκάλια μπύρας παντού, κάποια καφάσια για καθίσματα.. όλοι στα μαύρα ή έτσι μου φάνηκαν ..το μόνο χρώμα που είδα.. στο μαλλί κάποιων..
και η...μουσική άιρον μέιντεν μου είπαν μετά.. για να μαθαίνω

(α ρε φιλενάδα...πάλι αλλού γι αλλού είσαι..)

κι όμως.. δε χαμογέλασε
"Η πιο ωραία φίλη του Βασίλη"  μουρμούρισε
"α. ρε Βασίλη ..ρεζίλι..." σκέφτηκα

Βρήκε ένα καφάσι κι έστρωσε πάνω του μια μπλούζα - για το καλσόν μου είπε - να μην πιαστεί, έφερε ένα μπουκάλι μπύρας ,μου πήρε τον αναπτήρα απ τα χέρια και μου δωσε ένα κουτάκι σπίρτα
"να την προσέχεις τη φλόγα που ανάβει το τσιγάρο σου"  ..

Αργότερα, ήρθε και μ΄ άγγιξε στον ώμο
"πάμε.. να σου δείξω κάτι
είναι η νύχτα σωστή"

δε ρώτησε, δεν αρνήθηκα

Σ ένα στενό δρομάκι της Κυψέλης, ανάμεσα σε δυο παλιά σπίτια κάτω από μια γυμνή λεύκα, μ΄έβαλε να καθίσω στο πεζοδρόμιο, να σηκώσω το βλέμμα ψηλά εκεί που λίγο φαινόταν ουρανός, και μου πε μια ιστορία.. για κάποιον 'Ιρανο, γιο ενός βασιλιά , μιας πολιτείας από μάρμαρο και βήρυλλο, Άιρα την έλεγαν..

Από κείνη τη νύχτα,
κάθε - μα κάθε βράδυ, όσο κράτησε ένας ταξίδι του φεγγαριού
ερχόταν και μ έπαιρνε την ώρα που έφευγα απ το μπαράκι που δούλευα και με σεργιάνιζε στα στενά της πόλης μου, αυτής που πίστευα ότι ξέρω, μου την μάθαινε απ την αρχή, να τη βλέπω με άλλο βλέμμα , να την ακούω πίσω απ τους γνωστούς της ήχους..
μια γωνία εδώ,
μια σκιά εκεί,
το παιχνίδισμα που κάνει το φως μιας βιτρίνας για μια στιγμή στο βρεγμένο δρόμο
κι ο ουρανός.  α... αυτός ο ουρανός ...

εκεί άκουσα πρώτη φορά λέξεις ..αστρόπλοια.. Ε.Φ. χωρόχρονος... ονειρότοποι...
ονόματα ..ουρσουλα λε γκεν.. θιοντορ στέρτζον.. τζέιμς μπαλλαρντ..
στίχους
"Ναι..ο έρωτας ζητάει το βαθύ διάστημα
της θύμησης ή της ελπίδας
Προτού μπορέσει να μετρήσει το εύρος του
Πολύ νωρίς, πολύ νωρίς έρχεται ο θάνατος και δείχνει
ό,τι αγαπάμε, πιο βαθιά απ όσο ξέρουμε ! "
Κοβεντρι Πατμορ είπε.. γεννηθείς το 1823..  τι κι αν περνούν οι αιώνες .. έρωτες και πόνοι πάντα ίδιοι μένουν .. 

άλλοι κόσμοι.. άλλα ταξίδια..

και κάθε νύχτα ,μαζί με την καληνύχτα του, έβγαζε απ την τσέπη του μπουφάν του μερικές διπλωμένες σελίδες, αντιγραμμένες στο χέρι
"γι απόψε" μου 'λεγε
"μέχρι το πρώτο φως.."

28 νύχτες
28 λέξεις δεν πρέπει να 'πα
μαζί με τις καληνύχτες

δε θυμάμαι το πρόσωπό του
δε θυμάμαι τη μυρωδιά του - παράξενο για μένα..
δε γνώρισα την αίσθηση των χεριών του

μια φιγούρα μαυροντυμένη μονάχα θυμάμαι
και τη φωνή του
να με στέλνει κάθε νύχτα και σ έναν αλλιώτικο κόσμο
και κείνη τη σιγουριά - της απειρίας ίσως - πως θα με γυρίσει στην εξώπορτά μου ολόκληρη..

αυτές τις σελίδες ξέθαψα πρόσφατα
τυλιγμένες προσεχτικά στη σμαραγδιά μου μπλούζα - που δεν ξανάβαλα πια
εκεί ήταν γραμμένη κι η ιστορία του Ίρανου, του βασιλιά της Άιρα, της πόλης από μάρμαρο και βήρυλλο..
που μου την έδωσε το τελευταίο βράδυ, κι ας μην ήξερα πως ειν΄το τελευταίο, και στο τέλος της σελίδας έγραφε
" κάποια στιγμή,
Ίσως..
στην Άιρα.."
εκεί κι άλλες εικοσιεπτά..

Χρόνια μου πήρε να καταλάβω
πόσα κομμάτια άφησα στους κόσμους του
κάθε νύχτα κι από ένα..

θοδωρής νομίζω τ' όνομά του ... δεν είμαι και σίγουρη


Ανιρέτα...




4 σχόλια:

  1. Δεν ξέρω ποια είσαι, ούτε αν ό,τι γράφεις είναι αληθινή σου ανάμνηση.
    Μολις σημερα σε ανακαλυψα. Και θα σε "περπατησω" όπως ο ήρωάς σου. Ολες τις ιστοριες σου .
    Ευχομαι να ειναι το ίδιο ομορφες με αυτην εδώ.

    Να εισαι καλα.
    Κωστας Μ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανιρέτα μου!!!
    Επιτέλους βρήκα το δρόμο...
    Δέσποινα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μου φερε στο νου τον τρόπο που είναι γραμμένο το "Ο ΚΟΣΜΟς ΤΗς ΣΟΦΙΑΣ"...(κάθε βράδυ ο Σοφός γέρος δίνει στο μικρό κορίτσι λίγες σελίδες με την ιστορία της φιλοσοφίας...)...Από κει και πέρα...Με άγγιξε η αμεσότητα της διήγησης..ή ίσως επειδή βρήκα ανάλογες εμπειρίες..." Πάμε να σου δείξω κάτι...Είναι η νύχτα σωστή"..Δε ρώτησε δεν αρνήθηκα....Θυμήθηκα τη Μαρία..πρωί οχτώ η ώρα στη δουλειά..είχε έρθει πριν δυό τρεις μέρες..Την έβλεπα..με έβλεπε..ούτε καλημέρα δεν είχαμε ανταλλάξει..έρχεται..."Σήκω μου λέει...Πάμε απέναντι στο κυλικείο για καφέ"...Δε ρώτησε..δεν αρνήθηκα..πήγαμε..ξεκίνησε να μου μιλάει φιλικά και οικεία..σαν να με ήξερε καιρό...τελικά η Τέχνη αυτό είναι...Να μπορεί ο αναγνωστης να βρει κάτι από τον εαυτό του εκεί μέσα..από την ψυχή του...ή όπως το λενε πιο επίσημα..." Η εξίψωση του προσωπικού, του καθημρινού και τυχαιου σε συλλογικό σύμβολο"...Εξαιρετικό κείμενο, σίγουρα με ρεαλιστική βάση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή