29 Μαρ 2010

Συκιά Ναι.. αυτό ειναι το όνομά μου..




Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010 




Συκιά . Μάλιστα, αυτό ειν΄τ΄όνομά μου
και σήμερα έχω την τιμητική μου..

Μεγάλη Δευτέρα βλέπετε.  Μέρα της "καταραθείσης και ξηρανθείσης συκής..".

Α..  πόσο οι σκέψεις σας μου είναι φανερές 
που δεν απλώνονται
δεν αγκαλιάζουν
εκσφενδονίζονται με δύναμη μονάχα . 
Λιθοβολείτε.. 
Μα ξέρετε; 
Γέλιο πικρό μου προκαλείτε
και λύπηση συνάμα
για όσα αρνείστε, φοβάστε, κρύβετε..

Κι όμως. Διόλου δε με νοιάζει.
Γιατί , ναι . Συκιά ειν΄ το όνομά μου.

Θέλετε μήπως να σας το συλλαβίσω;

Σίγμα . Κατά πώς λέμε Σωτηρία.  Αυτή που ελπίζετε, μα δε θ αξιωθείτε όσο  κρατάτε μυαλό φυλακισμένο.
Και Ύψιλον. Όπως Υπέρβαση. Αυτή που δεν θα τολμήσετε , παρά στα λόγια μοναχά.
Κι ύστερα Κάπα.  Όπως ο Κήπος.  Σαν  της Εδέμ που τάχα έξω του με κλείσατε κι ας ήταν δικό μου το φύλλο που πήρατε για να καλύψετε τη γύμνια σας . Και τη ντροπή της.
Και Ιώτα. Όπως στον  'Ιμερο .  Σ΄αυτή η λαχτάρα που μ΄επιμέλεια τόση κρύβετε.  Στον πόθο να γευθείτε όσα φοβόσαστε..
-γλυκός ο καρπός μου, το ξέρω βλέπετε - 
και  Άλφα.  Όπως Απόλαυση..

Ναι.  Συκιά ειν΄τ΄όνομά μου
κι είν΄τούτο τ΄όνομα πολύ παλιό
παλιότερο κι απ τις προλήψεις σας, απ τις μισές αλήθειες σας  κι από  τις επιλεκτικές τις μνήμες σας..


Δώρο το φέρω απ τον παππού μου, τον Τιτάνα το Συκέα
τον χθόνιο αυτόν θεό,  που κι αν νικήθηκε  απ το Δία του ήλιου και του κεραυνού
βγήκε ξανά στην επιφάνεια, μόνος πολεμιστής
τα ανέβηκε τα Τάρταρα..
και ρίζωσε στα βράχια..
και μου δωσε το χρώμα τους  το γκρι της πέτρας
και μου δωσε και το κορμί του, π' αντέχει στις φωτιές σας..

Α... οι σκέψεις σας
πόσο καθάρια ακούγονται
Στις αυλές σας δε χωρώ.. τάχα μου  σας θυμίζω  τον Ιούδα .  Μα  πως με το δικό μου το ανθεκτικό κορμί φτιάχνατε τα κρεβάτια που πάνω τους ξαποσταίνατε, είν βολικό να το ξεχνάτε.

Κι ειν που θα θέλατε να ΄χω ρετσίνι όπως όλα τα "ευγενή" δεντράκια..
να μη διαφέρω
γιατί τούτο το γαλακτερό, σας φαγουρίζει
άλλα ειν αυτά που σας θυμίζει  -αυτά τ΄ανείπωτα-
μα παραβλέπετε πως αυτά τα άλλα είναι η πηγή ζωής... σαν το μητρικό το γάλα..

δεν έχω μπουμπούκια ν΄ανθίζουν και λούλουδα με χρώματα κι αρώματα να μοσχοβολάν για να ευφραίνονται οι καρδούλες σας..

'Εχω  δικό μου τρόπο..
'Εχω  δικό μου δρόμο
Ειν΄η δική μου η ψυχή εδώ, μοιρασμένη σε δεκάδες σακουλίτσες δώρου.. γεμάτες στήμονες, χυμούς και σπόρους
που  ωριμάζουν αργά
και προκαλούν

Δεν ανοίγω και Δεν προσφέρομαι . Δεν εκτίθεμαι.  Δεν κυκλοφορώ στο παζάρι της ομορφιάς σας
μεστώνω μέσα μου..
και περιμένω
τη μέλισσα που θα μ΄ανοίξει.. να πιει από μένα .. να μεταφέρει...

Δικός μου ο δρόμος..

Ναι.. Συκιά ειν΄το όνομά μου

κι έτσι ανθίζω εγώ
προς τα μέσα..


Ανιρέτα ..


6 σχόλια:

  1. Ποσο αμορφο...
    Θεε μου.... οταν πεθανει ο πατερας μου... θα το βαλω σε ενα καδρο και θα το κρεμασω κατω απο μια συκια απο τις δεκαδες πουχει φυτεψει εδω στη γειτονια ...γιατι ειναι η τρελλα του..κι ας τον δουλευουν ολοι!!!!!!!!!!
    σε ευχαριστω ψυχη μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. καλησπέρα ahinoula..

    σ ευχαριστώ.
    μα,
    γιατί να περιμένεις να πεθάνει ο πατέρας σου
    για να του πεις πόσο πολύ αγαπάς την τρέλλα του;
    Μήπως τώρα το χρειάζεται ;
    όχι το κάδρο ..
    τα λόγια σου ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. παλι τα δαχτυλα κοιτω..τι να πω;; οταν κατι ειναι τοσο..ετσι ωραιο ..τα χερια κοιτω....η λινα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. "Δεν ανοίγω Δεν προσφέρομαι Δεν εκτίθεμαι
    Δεν κυκλοφορώ στο παζάρι της ομορφιάς σας.."

    Θέλει ψυχή για να το πεις
    κι ακόμη περισσότερο για να το κάνεις .
    Τυχεροί όσοι ικανοί αναγνωρίζουν και δε φοβούνται το διαφορετικό.
    Μου άρεσε.
    Κωστας Μ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ...Το γκρι της πέτρας..το άκαφτο του κορμιού...Μεγάλη Δευτέρα...και ο Ιησούς κατηράσθη!!!και έκτοτε οι σκέψεις λίθοι "κατ' εναντίον δωρούμενοι"...Τόσο απεχθής τόσο ταπεινή και τόσο ελκυστική συνάμα..και οι ανθοί κρυφοί...και η ετυμολογία να παίρνει όποιος δρομο θέλει ο ποιητής..η ποιήτρια...Σ...της ησυχίας...της γαλήνης..Υ του ύδατος..του κορμιού π' αντέχει τη φωτιά το Κ ή της κραυγής που η θηλειά έπνιξε;..Ι...της λεπτότητας των πολλων στημόνων...της ιριδας...των ίων...Α...των άνω θρωσκόντων και οψομένων...της αρχής του άπαντος...Δέντρο της γλύκας και της πέτρας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "κι η ετυμολογία να παίρνει όποιο δρόμο θέλει ο ποιητής.."
      Πειράζει που με μάγεψε τούτο το σχόλιο ;
      Σε μια κατάθεση θυμού,
      πόσο γαλήνια έρχεται μια άλλη ετυμολογία, της ματιάς τούτου του ποιητή να σταθεί απέναντι
      και να θυμίσει πως το μόνο Α που τιμά την Αρχή και τους Ανω θρώσκοντες
      είναι της Αποδοχής..

      Σ ευχαριστώ Θοδωρή ..
      υπέροχη απάντηση ..

      Διαγραφή