24 Μαΐ 2011







Εγραφε κάπου ο Γκαίτε
πως ευτυχής είναι κείνος που μπορεί να σφίγγει τον σύντροφο της ζωής του στο στήθος του
και μαζί να χαίρονται ό,τι δεν ξέρουν μα ούτε καν υποπτεύονται οι άλλοι.
αυτό το .. κάτι , που νυχτοπερπατά τα δρομάκια της ψυχής ..

Ομως ..
έβλεπα μια ταινία χθες αργά , για " μια σύντομη συνάντηση "
για μια αγκαλιά που δε χόρτασε ,
για ένα φιλί που δεν κάηκε ,
για μια θλίψη που γαντζώθηκε σε κάποια βλέφαρα ..

κι αναλογιζόμουν ..
πως πέρα από κάθε τι γνωστό, έξω από κάθε τι που ξέρουμε ή θέλουμε να ξέρουμε ,
είναι και κάποιες συναντήσεις , αλλιώτικες...
έχουν μέσα τους κάτι κεφαλαίο, κάτι πολύ,
σα να διασχίζεις έναν ήλιο κατάμαυρο
σαν που η υπερβολή σε κάνει να βλέπεις εσύ μόνον σ΄εναν κόσμο σβηστό ,
σαν που κι οι στάχτες ακόμη
να γίνονται χόβολη που σου κρατάν ζεστασιά όσο και να χιονίσει η καρδιά σου ..
και που τίποτε πια δεν είναι όπως πριν ..
ό,τι κι αν γίνει ..
όπως κι αν γίνει ..

ένας ψίθυρος είναι
μια πλημμύρα είναι, που λέει
" Εδώ.
Εδώ είμαι
."

Το ν ανα-γνωρίσεις μια τέτοια στιγμή , μια τέτοια συνάντηση ..
ευτυχία θαρρώ πως είναι ..
και αυτό..

3 σχόλια:

  1. τετοιες στιγμες ειναι η φωτια που καιει τις νυχτες του σημερα και ζεσταινει τις παγωμενες και αγωνες νυχτες στα χρονια που θα ερθουν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κυρια μου, καλημερα σας...

    Παντα ημουν ενας συλλεκτης στιγμων. Τα "συμβολαια της αεναης ευφοριας" δεν μου λενε τιποτα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. οποιος την γνωρισε, την αναγνωριζει...
    κι οποιος δεν την βρηκε, την ποθεί...
    μα τι ειρωνια θεε μου αυτος που την γνωρισε να ζησει και τον ρεαλισμο της Ανιρε μου!!!δεν ξερω αν καταλαβαινεις τι εννοω αλλα μπορω να στο πω κι αλλιως: Ξερετε γιατι δεν αναγνωριζουμε ποτε παρα στιγμες ευτυχια?? γιατι οταν αυτη γινει διαρκεια τοτε την ονοματιζουμε αλλιως!! Ας πούμε ρουτίνα ή συνηθεια../Από το Άγραφο Βιβλίο.
    Τα παντα ρει Ανιρε μου...ΤΑ ΠΑΝΤΑ
    φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή