30 Οκτ 2016

Οι Κυριακές μας ..


Μετέωρες οι Κυριακές μας ακροβατούν στην κόψη μια προσμονής και μιας μελαγχολίας. 
Τρυπώνουν πίσω απ τα μάτια ράθυμα, καθυστερούν να ζωντανέψουν, ταλαντεύονται στις συμπληγάδες ανάγκες της κούρασης και της ευκαιρίας. 
Μετέωρες, έρχονται φορτωμένες αρχαίες λιακάδες, σχέδια, 
γέλια απρόσβλητα ακόμη απ’ τη σκουριά του χρόνου, μια μυρουδιά ευτυχίας και ψημένης δάφνης, 
τη ζάλη από κρασί παλιό κι από φιλί αγαπημένου, 
μη μαρτυρώντας μας ποτέ αν φεύγοντας θα χουν ακόμη το πειραχτικό χαμόγελο μιας πιθανότητας ή αν θ΄αφήσουν πίσω τους μικρές ομίχλες κι υγρές ραγισματιές σε στεγανά, πέρασμα σε φόβους παλιούς που κρύβονται στου σούρουπου τη θλίψη.





Μετέωρες φορές οι ζωές μας
ακροβατούν ανάμεσα στη μνήμη και τη λησμονιά,
στο χρόνο που βιάζει και παρασέρνει σαν κύμα ανταριασμένο και στον χρόνο-Κρόνο -το μάτι μιας παγωμένης δίνης, που κάθε χθες μας διαρκεί αιώνια, αγνοώντας πως γύρω του άπειρα αύριο κατακρημνίζονται στα βάθια της ακινησίας.
Μετέωρες, ανοίγονται σε χειμώνες προτού τελειώσει το καλοκαίρι και εκβιάζουν πεταλούδες σε άγουρα κουκούλια, παίζουν αέναα το τραγικό τους μονόπρακτο σε αναχωρήσεις τραίνων και τρικάταρτων πόθων, λοιδωρούν μα και θρηνούν βουβά αυτά που χάθηκαν κι αυτά που δε θα γεννηθούν ποτέ.

Μετέωροι κι εμείς, δυσκολεμένοι να ξαγγιστρωθούμε από το χώμα, αδύναμοι να οραματιστούμε αιθέρες, λιγόπιστοι στο θαύμα το κρυμμένο ενός μπορώ, ούτε πατάμε, ούτε πετάμε,
κι όμως την ίδια ώρα , νοσταλγοί μιας μέθης από αρχαίες λαχτάρες, στέλνουμε αμίλητοι τις προσευχές μας σε μακρινούς ουρανούς, αρνούμενοι τη σιωπή τους και αποκαμωμένοι κυλάμε στα Όνειρα, εκεί που υφαίνονται οι άλλες μας αλήθειες, εκεί που καμία λέξη δε γίνεται μοίρα, καμιά ελπίδα στάχτη, καμία απουσία φυλακή.

Ίσως γιατί βαθιά στα σπλάχνα μας, κάτι,
παλεύει για μια χαμένη πίστη..





Τony Tycker - Wait for the night to turn blue 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου