17 Μαΐ 2010

'Αλφα . Άλφα όπως ..





Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010


Η βροχή δε λέει να δυναμώσει

κρατά αυτό το σταθερό της ρυθμό δυο ώρες τώρα, απ' την ώρα που ξεκίνησα και σ' όλη τη διαδρομή το ίδιο τέμπο.. ψιλή βροχούλα , ήσυχη, οι στάλες της καθώς χτυπούν στο αυτοκίνητο, οι υαλοκαθαριστήρες με το ρυθμικό τους βουητό...είναι κι εκείνο το λάστιχο το κομμένο του ενός, σε κάθε γύρισμα ακούγεται κι ένα γρατσούνισμα .. .

συνειδητοποιώ πως ούτε ραδιόφωνο δεν έχω ανοίξει τόσες ώρες.. εγώ !

Η Εθνική χωρίς κίνηση , μια ευθεία προς το παρόν, ταχύτητα σταθερή, ουρανός βαρύς, χαμηλός , μυρωδιά νοτισμένου χώματος , ποτισμένης ασφάλτου , ένα μονότονο, επαναλαμβανόμενο, ανακουφιστικό θα λεγα μοτίβο στο δρόμο μου .. ταξίδι δίχως εκπλήξεις . ακόμη..
με ξεκουράζει έτσι.. μπορώ να οδηγώ ώρες..
Κι όμως..  μέσα μου , θα θελα τούτη  η βροχή να δυναμώσει

Αυτή η ανάγκη μου κάθε φορά..  κι ας ξέρω πως δεν ορίζω εγώ τα ΄κάτι΄ .. κι ας ξέρω πως δεν περνά απ το χέρι μου.. μα είναι τόσο πιεστική ώρες ώρες.. λαχτάρα είναι.. . δυνατότερη κι από ανάγκη...

κοιτώ τον ουρανό..
ίσως αργότερα . . ίσως ψηλότερα, ανεβαίνοντας το βουνό , κει που τα σύννεφα κατεβαίνουν για τα συναντήσω εγώ.. χαμογελώ μονάχη μου μα μ' αρέσει να τα σκέφτομαι έτσι.. για μένα κατεβαίνουν.. αφού δεν πάω εγώ.. ..
ίσως τότε. .,
παρηγοριά η σκέψη.. να περιμένω, να έχω να προσμένω

Μετά τη μεγάλη διασταύρωση αρχίζει η ανηφόρα κι οι στροφές.. κι εγώ ξυπνώ απ το λήθαργο ..δε ζωντανεύω, μα ξυπνώ.. εδώ θέλει και λίγο προσοχή.. μπορεί να είμαι "οδηγάρα" .. μα.. σκάω το πρώτο μου χαμόγελο - όχι , το δεύτερο είναι. . το πρώτο ήταν σαν ανανέωνα το ραντεβού μου με τα σύννεφα..-
ναι οδηγάρα.. το δεύτερό μου όνομα είναι μαμάχερ (μαμά-σουμάχερ δηλαδή ) και γελώ ξανά.. μα τη μαμάχερ δεν την περιμένουν στα πιτς να της αλλάξουν λάστιχα κι εκείνη δεν προνόησε .. οπότε..
προσοχή φιλενάδα.. όχι μαγκιές σήμερα.. ξαναγελώ.. πόσες βλακειούλες θα σκεφτείς κοπέλα μου για ν απασχολήσεις τη σκέψη σου..




Εχουν φτιάξει πια καινούριο δρόμο , στην άνοδο τουλάχιστον έτσι λέει ο χάρτης .. θα βρω άραγε το σημείο.. θα δούμε.. ίσως. . ίσως και όχι.. μα δεν ξέρω κι αν έχει σημασία.. ένα πλάτωμα ψηλά ήτανε, άκρη άκρη με θέα το γκρεμό και ένα σπασμένο κιγκλίδωμα .. ας μην είναι και το ίδιο . . ας είναι κι αλλιώτικο.. ούτως ή άλλως όλα αλλιώτικα είναι.. τι ψάχνω..

Δεν ψάχνω. Ξέρω . είναι κάτι σαν το θεό μέσα μου κατά πώς συνηθίζω να λέω.. .. δε χρειάζεσαι εκκλησία για να τον σκεφτείς να του μιλήσεις.. όχι αυτός ο θεός που πιστεύω εγώ.. αυτός χρειάζεται μονάχα ειλικρίνεια .. ούτε καν την πίστη μου δεν έχει ανάγκη... ολιγαρκής ο θεός μου.. δικός μου κι αυτός.. στα μέτρα μου..
πώς τα πάω, πώς τα φέρνω...
Η βροχή δε μου κάνει τη χάρη.. επιμένει να πέφτει σαν σε ρομαντική ταινία.. σαν πάχνη. . σαν απλά να σε τυλίγει ένα κύμα υγρό.. δεν πειράζει.. ξαναγελώ με τη μεγαλοσύνη μου . .. τη συγχωρώ ..

Τι αίσθηση σήμερα.. σα μόνη μου είμαι στο δρόμο.. δυο νταλίκες άφησα πίσω μου εδώ και ώρα... και κανα δυο τρια αυτοκίνητα που είδα στο αντίθετο ρεύμα...

Σταματώ σ ένα σημείο που μου μοιάζει με τότε ..
Θα ΄ναι που ο ένοχος πάντα γυρνά  στον τόπο του εγκλήματος
γυρνώ λοιπόν κι εγώ..
χρόνια βέβαια μετά.. μα ήρθα.. να δώσω ένα τέλος μέσα μου .. έτσι συμβολικά . . όπως γίνεται και στις ταινίες.. στον τόπο του εγκλήματος.. ενός εγκλήματος που δεν έκανα. . ή μήπως έκανα

Να σου πω τώρα πως έχω βγάλει πόρισμα. . . ; Θα σε γελάσω..
Πως έμαθα πια τι είναι σωστό και λάθος . . .; Tι πρέπει και τι δεν πρέπει. . ; Δε θα στο πω . .
αν υπάρχει τέτοιο πράγμα, τέτοιος σαφής και ξεκάθαρος διαχωρισμός,
τέτοια ευκολοκαθόριστα όρια . .
λυπάμαι,
δεν τα χω βρει..

Βγαίνω απ τ αυτοκίνητο και προχωρώ προς την άκρη
ανάβω τσιγάρο,
βγάζω τα παπούτσια  και γελώ μέσα μου .. αν ήσουν εδώ θα φώναζες... , λάθος έκφραση - εδώ είσαι - αν μπορούσες, θα φώναζες - πάλι λάθος – ακούω ήδη τη φωνή σου μ αυτόν τον τόνο της μομφής και της υποτιθέμενης απογοήτευσης που είχες κάθε φορά που μ έβλεπες ξυπόλυτη.. τι θα γίνει με σένα πια..
φωνή δυνατή ..
καθαρή..
όχι σαν τότε που ήμασταν εδώ μαζί.. όχι κείνη την ξέψυχη, κουρασμένη απ τον πόνο βραχνή φωνή που έβγαινε με κόπο απ' τα πνευμόνια σου..

όχι...τις περισσότερες φορές στη σκέψη μου γυρνάς γεμάτος ζωντάνια, πάντα έτοιμος να παρατηρήσεις κάτι, να πεις το δικό σου , να γελάς, να φωνάζεις, να χορεύεις που τόσο σ΄άρεσε και τόσο μ άρεσε να σε βλέπω.. μεράκια ... μεράκια που δεν πρόλαβες , δε χόρτασες, καημός που δεν είχες πού να τον χωρέσεις...
Έτσι κρατώ τη θύμησή σου

Σήμερα όμως εδώ , βλέπω πλάι μου ξανά τα μάτια σου να προσπαθούν να κρύψουν από μένα τον πόνο..
μη και πονέσω εγώ..
να κρύψουν την πίκρα ..  μην πικραθώ εγώ..
πάντα στους άλλους ήταν η σκέψη σου τι να κάνεις , τι να μην κάνεις , πώς να τους προστατέψεις..

Βλέπω ξανά την απορία ζωγραφισμένη με κάτι σαν ..παράπονο.. γιατί άραγε , τι πληρώνω , γιατί πρέπει μαζί μ εμένα να παιδεύονται κι οι άλλοι..
σ αγκάλιαζα και φοβόμουν πια μη σε πονέσω τόσο που είχες αδυνατίσει , τίποτε δεν είχε μείνει απ΄τον άντρα που είχα συνηθίσει ν αντικρύζω , το βράχο της ζωής μου..
Χάιδευα τα άλλοτε πυκνά μαλλιά σου και σε φιλούσα κι ας μην ήθελες πια.. φύγε έλεγες.. βρωμάν πάνω μου τα φάρμακα.. κι εγώ σε πείραζα.. όχι καλέ.. old spice μυρίζεις. . σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να χαμογελάσεις..

Ήξερα τι ήθελες κείνη τη μέρα.. μεταξύ μας άλλωστε δε χρειάζονταν και ποτέ πολλά πολλά λόγια..
Ήξερα και που πίστευες πως  μονάχα μαζί μου έχεις μια ελπίδα.. μονάχα εγώ θα μπορούσα.. μονάχα εγώ θα καταλάβαινα αυτή σου την ανάγκη χωρίς να σε κρίνω χωρίς περιττά τσαλιμάκια του πρέπει και δεν κάνει..

Δεν μπόρεσα όμως.. δεν το κανα .. όλα τα κατάλαβα.. κάθε σου σκέψη ήταν για μένα σα γραμμένη με τεράστια χρωματιστά γράμματα στα σύννεφα απέναντι, δεν υπήρχε περίπτωση να μη τα δω να μην τα καταλάβω ..να κάνω τάχα μου πως δεν πήρα χαμπάρι.. κι όμως.. σ απογοήτευσα άραγε ;

δεν κούνησα ρούπι από δίπλα σου.. είχα παγώσει ολάκερη . . κι όχι απ το κρύο. . μέσα μου ήταν που είχα κοκκαλώσει.. είχα τα χέρια μου στο καροτσάκι που ήσουν καθισμένος τάχα μου για ν΄ακουμπώ , μα είδα τα μάτια σου να κοιτούν τις κλειδώσεις μου που είχαν πανιάσει απ τη δύναμη που το ' σφιγγα

Πόσο απέχει η θεωρία από την πράξη.. . δεκάδες φορές μες στα επόμενα χρόνια έφερα τη σκηνή ξανά και ξανά στο μυαλό μου..την ώρα που με κοίταξες χαμογελώντας και μου 'πες.. πήγαινε τώρα κορίτσι μου στ αυτοκίνητο.. έχουμε κι οι δυο δρόμο μπροστά μας..

κι αντί να φύγω κατά πως ζήτησες .. τα πόδια μου  άπλωσαν  ρίζες κει που στεκόμουν , να με κρατήσουν ακίνητη.. αλυσίδες να δέσουν κι εμένα κι εσένα.. να μη φύγεις.. έμεινα κει ακίνητη..  κριτής και  δήμιός σου.. αποφάσισα εγώ για σένα κείνη την ώρα πως δε θα φευγες έτσι όπως θέλησες, όπως ήλπισες . .προτού τα πράγματα χειροτερέψουν κι άλλο, προτού οι πόνοι γενούν αφόρητοι, προτού φτάσεις στο σημείο να ντρέπεσαι για την αδυναμία σου. .

Δεν στο επέτρεψα. . ποια εγώ.. με ποιο δικαίωμα με ρωτούσα κάθε ώρα τα επόμενα χρόνια.. πώς διανοήθηκα ότι έχω λόγο στη ζωή ή στο θάνατο άλλου ανθρώπου.. πώς κατάφερα έτσι να προδώσω την τελευταία ελπίδα αξιοπρέπειας κάποιου που ορκιζόμουν πως αγαπώ όσο τη ζωή μου την ίδια..
Πόσο απέχει η θεωρία από την πράξη. .
Πες που ήμουν πολύ νέα.. πες που δεν είχα ζήσει τόσο πόνο από κοντά, πες που δεν είχα συνειδητοποιήσει το μέγεθος της ανημπόριας μπροστά στο δεδομένα αναπόφευκτο . .

πόσα να πεις , πόσα να πω , τι δικαιολογεί, τι αιτιολογεί.. και ποια σημασία έχει τελικά..

απλά ..δεν έφυγα.. δε γύρισα στο αυτοκίνητο.. δε γύρισα μόνη

κι από κείνη τη στιγμή δεν σε ξανάφησα λεπτό μονάχο.. όχι από φόβο όχι.. ήξερα πως δεν θα κανες τίποτε έτσι , κρυφά.. κι ούτε επειδή με ήθελες.. δε με ήθελες κοντά σου τις τελευταίες μέρες..
το ξερα . . δεν ήθελες να χω τόσο πόνο να θυμάμαι, τόση στενοχώρια να στοιχειώνει τις αναμνήσεις μου από σένα , τόση πίκρα . .

ήταν οι ενοχές μου μεγαλύτερες κι απ την αγάπη που σου χα.. χρόνια μετά που έφυγες έζησα νύχτες και μέρες ατέλειωτες μ΄ αυτές.. θα μπορούσα άραγε να με συγχωρέσω.. άξιζα άραγε να με συγχωρέσω...

Και να μαι σήμερα εδώ.. σε μια επιστροφή και σ ένα αντίο
Ένας ακόμη κύκλος κλείνει σήμερα..
μη με ρωτήσεις.. ακόμη δεν ξέρω αν έκανα σωστά ή λάθος.. δεν ξέρω καν  κι αν υπήρξε τέτοιο δίλημμα..
ξέρω μονάχα πως έκανα ό,τι ένιωσα κείνη την ώρα πως έπρεπε να κάνω.. χωρίς τύψεις πια.. χωρίς άλλες ενοχές..
Σκέφτομαι πως κείνη η μέρα είχε το δικό της λόγο και βάρος και για σένα, και για μένα..
το δικό της λόγο που ήρθε η ζωή μας έτσι. κάτι όφειλες να μάθεις εσύ.. κάτι όφειλα να μάθω εγώ..

Χρόνια μετά, γύρισα για να σου πω πως δε χρειάζεται άλλη στενοχώρια.. δε με φόρτωσες με κάτι που δεν άντεχα.. ξέρω πως το φοβήθηκες αυτό κι ένιωθες και συ αντίστοιχα..
μα τέλειωσε πια..

Παίρνω μια βαθιά ανάσα.. και κοιτώ κάτω τον κάμπο.. όλα έχουν ένα λόγο που συμβαίνουν.. όλα όμως..
ας μην τα χαραμίζουμε σκέφτομαι.. όχι άλλο..

Βάζω τα χέρια στο λαιμό μου και ξεκουμπώνω το λεπτό αλυσιδάκι που μου χες φορέσει ένα απόγευμα.. .. κείνο το λεπτοδουλεμένο Αλφα της Ανιρέτας, της αγάπης, της αποδοχής, και της αλήθειας μου πες..

της ανάγκης της απελπισίας της αναποδιάς και της άρνησης .. σε είχα πειράξει .. και γέλασα, μα συ όχι..

Το κρατώ σφιχτά στη χούφτα μου και χαμογελώ.. όλα αυτά τα άλφα μαζί είναι.. όλα δικά μας.. όλα .. Α-ναφαίρετα δικαιώματα στα συναισθήματά μας ..

Σηκώνω το πρόσωπο ψηλά .. έχει αρχίσει η βροχή μου και δυναμώνει.. ήρθε η ώρα επιτέλους .. για δώρο τη λογίζω ..

Κάνω ένα βήμα μπροστά.. αφήνω την αλυσιδίτσα να πέσει, την παρασύρει κι ο αέρας . .. και το άλφα μαζί.. της αλλαγής..
σκύβω, μαζεύω τα παπούτσια μου μούσκεμα κι αυτά..
και γυρνώ στο αυτοκίνητο..
έχω δρόμο μπροστά μου..

Αντίο..

ένα άλφα ακόμη..

από μένα αυτή τη φορά..




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου