Στους δρόμους της στολισμένης μελαγχολίας με τα ανήλιαγα αύριο και τα σαρακοφαγωμένα χθες, μια χαμηλή ομίχλη τρέχει στα πεζοδρόμια, τρυπώνει κάτω απ τα παλτά, φουσκώνει στο κορμί δαγκώνοντας, ξεδοντιασμένο σκυλί που όλο το διώχνεις μακριά και όλο γυρνάει ζητώντας.
Κι εμείς, πολύχρωμα λαμπιόνια δεμένα στα καλώδιά μας, ακροβατούμε στο αναβόσβημμα μιας προσμονής και μιας ματαίωσης, μήπως και κρύψουμε κάτω απ τη λάμψη λαβωματιές και λάβες και ψηλαφίζουμε το αναποφάσιστο μήπως και κρατηθούν μακριά νάρκες και αϋπνίες
‘’κι είμαστε ακόμα ζωντανοί..’’
Μα άκου, σ΄όλους τους τόπους η θλίψη των ανθρώπων είναι πάντα η ίδια και είναι πάντα μόνη,
και σ΄όλους τους καιρούς ικέτες γονατίζουμε μπρος στη φωτιά που μας κατακαίει για μια βροχή που θα ξεβγάλει πόνους και όρκους ανεμοχαμένους, για την αχτίδα που θα κάνει τη λάσπη στέριωμα μιας νέας αρχής.
Αιώνες τώρα, στα πιο βαθιά σκοτάδια μας, ξεπλένουμε στα δάκρυα τα αταξίδευτά μας όνειρα, παρηγοριόμαστε στη χόβολη ενός βλέμματος, ενός χαμόγελου, προσμένουμε γέννες,
φοβόμαστε μικρούς και μεγάλους χαμούς
και πάντα, μα πάντα, σηκώνουμε τα μάτια αναζητώντας εκείνο, το ένα άστρο που θα μας οδηγήσει στην- κάπου- αχάραγη χαρά και στη δικαιωμένη μας λαχτάρα.
Ακόμα ζωντανοί, φωνάζει ο στίχος, κι ας αποκάμαμε διασχίζοντας λύπησες δύσβατες κι απόκρημνες απώλειες, και ας δοθήκαμε παράφορα σε αδιέξοδα , κι ας προδοθήκαμε σε μάχες ξένες και στημένες .
Ακόμα ζωντανοί κραυγάζει κι η ανάγκη μας να βρει στην απουσία φωλιά η νέα παρουσία, η πιο βαθιά μας εκπνοή να γίνει νέα ανάσα και στο βασίλεμα του κόσμου μιαν άλλη αυγή να γεννηθεί.
Γι αυτό σου λέω. Όσο ανασαίνουμε, θα συνεχίζουμε. Και να δινόμαστε σ΄ελπίδες ηλιοστάλαχτες και σύννεφα αδάκρυτα και να ξαπλώνουμε σε αρχαία παραμύθια προσμένοντας το απρόσμενο, αναζητώντας χαμένα δισκοπότηρα, Γιουκάλια, και κάποτε.. την όγδοη νότα του ουράνιου τόξου
Είναι που η ψυχή , στο Ανέλπιστο και στ΄ Όνειρο υφαίνει τον καμβά της.
Είμαστε ακόμα ζωντανοί, μ ακούς; art by Pascal Campion
art by Pascal Campion
