14 Ιουλ 2011








Δρόμοι, ζωές καράβια ,
σε θάλασσες στιγμών, αιώνων . . κι άλλοτε  ταξιδιών αιώνιων ,
πότε πας με τον καιρό και πότε κόντρα ,
κάποτε αντίκρυ στο φόβο, καλείσαι  να στρίψεις στο άγνωστο
κι εμένα για κάποιο λόγο πάντα μ άρεσαν οι κάβοι και τ ακρωτήρια ..

Κάποτε, κάποιοι, μ ένα όνομα
ευχήθηκαν και ξόρκισαν ό,τι τους περίμενε πιο πέρα ,
μπροστά σ έναν  άγνωστο ωκεανό , ντυμένο  μεγάλες φουρτούνες , στην άκρη του κόσμου τους
Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας το ΄πανε κείνους τους καιρούς,
έτσι το λέμε ακόμη ..

θυμάμαι που διάβαζα ένα βράδυ .. αφού αυτό δεν άλλαξε όνομα ,
πα να πει πως πέρα εκεί στ΄ αγριεμένα νερά
τα καράβια με τις ελπίδες βρίσκουν ακόμη το δρόμο τους ..
κι οι ταξιδιώτες ακόμη τα κουράγια τους ..

Καληνύχτα λοιπόν απόψε ,
σε θάλασσες άγνωστες .. και σ ακρωτήρια .. 




σε φουρτούνες 
..και σε Καλές Ελπίδες .. 



 ~ 

1 σχόλιο:

  1. έχω την αίσθηση πως "γεννήθηκε" από μια αδέσποτη σκέψη...από 'κείνες που ανάβουν μέσα μας και μας πάνε...για όσο κρατάει η μοναξιά μας κρατάει η σιωπηλή πορεία τους..."κάποτε αντίκρυ στο φόβο, καλείσαι να στρίψεις στο άγνωστο
    κι εμένα για κάποιο λόγο πάντα μ άρεσαν οι κάβοι και τ ακρωτήρια .."..κι από 'κεί την άκρη του κάβου μαντεύεις, μαντεύουμε την απεραντοσύνη...άπειρες οι υποθέσεις..άπειροι οι δρόμοι του νου..." αφού δεν άλλαξε όνομα."...δεν άλλαξαν δρομο τα καράβια...ευέλπιδοι οι δρόμοι παραμένουν...και η φυγή μια διέξοδος..μια προοπτική που μας αποτρέπει από την τρέλλα..όσο μας αποτρέπει....Πανέμορφο κείμενο..έτσι που εγώ το είδα... σαν νύξεις για σκέψεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή