Ούτε θυμάται πόσες νύχτες
κατέβαινε στην υγρασία της μνήμης
τ' ατέλειωτα σκαλιά του φόβου
γυρεύοντας μια απάντηση
Ούτε θυμάται αν τα θεριά
γυρνούν ακόμη εκεί στα βάθια
ή τα κατάπιε στοργικά
ο ίδιος καθρέφτης που τα γένναε
Τώρα γελάει στα παραμύθια
‘’σουσάμι άνοιξε!’’ προστάζει
Τώρα κρατάει στις χούφτες μίσχο. Μιας ανεμώνας ή κάποιου κλέφτη.
Τώρα θυμάται.
Δεν είναι το ‘μακριά’ απόσταση οριζόντια.
Κάθετη είναι. Καρφί που το σκουριάζει
η ίδια αγκαλιά που την πληγιάζει.
Α, ναι, μια ίριδα κρατά.
Ένα κομμάτι ουρανού.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου