16 Απρ 2015

Της ίριδας ..




Ούτε θυμάται πόσες νύχτες
κατέβαινε στην υγρασία της μνήμης
τ' ατέλειωτα σκαλιά του φόβου
γυρεύοντας μια απάντηση

Ούτε θυμάται αν τα θεριά
γυρνούν ακόμη εκεί στα βάθια
ή τα κατάπιε στοργικά
ο ίδιος καθρέφτης που τα γένναε

Τώρα γελάει στα παραμύθια
‘’σουσάμι άνοιξε!’’  προστάζει
Τώρα κρατάει στις χούφτες μίσχο.  Μιας ανεμώνας ή κάποιου κλέφτη.

Τώρα θυμάται.
Δεν είναι το ‘μακριά’   απόσταση οριζόντια.
Κάθετη είναι.   Καρφί που το σκουριάζει
η ίδια αγκαλιά που την πληγιάζει.

Α, ναι, μια ίριδα κρατά.   Ένα κομμάτι ουρανού.



















.                                             

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου