Μη με κοιτάς. Μπορώ.
με μια υποψία ουρανού
ανάμεσ΄ απ΄ τις στέγες
να στήσω νέους κόσμους
με μια φετούλα από φεγγάρι
πανσέληνους να τους κρεμάσω..
μισή ανάσα είν΄αρκετή
ανεμοστρόβιλους να φέρω
μια στάλα ιδρώτα, μου αρκεί
μ΄ωκεανούς να πλημμυρίσω
Μη με κοιτάς..
είν΄τέτοια απόψε η λαχτάρα
που ξέρω πώς γεννιέται το πολύ
Σε ανακάλυψα κι εδώ. Γιατί τόση μοναξιά όμως; Πέρασε από το Λιβάδι μου να κάνουμε παρέα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΩραίο ποίημα. Μου θυμίζει το «Εγώ» από τα Αναρχικά.