18 Ιουν 2010

Μπορώ..








Μη με κοιτάς. Μπορώ.
με μια υποψία ουρανού
ανάμεσ΄ απ΄ τις στέγες
να στήσω νέους κόσμους

με μια φετούλα από φεγγάρι
πανσέληνους να τους κρεμάσω..

μισή ανάσα είν΄αρκετή
ανεμοστρόβιλους να φέρω

μια στάλα ιδρώτα, μου αρκεί
μ΄ωκεανούς να πλημμυρίσω

Μη με κοιτάς..
είν΄τέτοια απόψε η λαχτάρα
που ξέρω πώς γεννιέται το πολύ

1 σχόλιο:

  1. Σε ανακάλυψα κι εδώ. Γιατί τόση μοναξιά όμως; Πέρασε από το Λιβάδι μου να κάνουμε παρέα.

    Ωραίο ποίημα. Μου θυμίζει το «Εγώ» από τα Αναρχικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή