21 Αυγ 2010

νυχτερινά.. κι ασύνδετα










Τραβάει  ο Αύγουστος  κατά τη  χάση του
Πώς το λέει κείνο το τραγούδι που σ άρεσε τόσο;
«αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ..»
Ήτανε. 
Δε θαρρώ.
Θυμάμαι.
Αύγουστος . Ζεστός. Υγρός.  Από κείνους που κυλούν αργά και βασανιστικά
Και Νοτιάς. Σιχαίνομαι το Νοτιά. Ποτέ δεν τον συμπάθησα.
Μου φερνε πάντα πονοκέφαλο .
Πόνο.

Και μελτέμια . Κείνον τον Αύγουστο φύσαγε λυσσασμένα. Ούρλιαζε ο αγέρας τις νύχτες στη θάλασσα.  Για μένα το κανε. Το ξέρω. Για να καλύψει τα δικά μου ουρλιαχτά. Της απόγνωσης. Του πόνου. Ενός ακόμη γιατί που ρώταγα δίχως να θέλω να μάθω την απάντηση.
Δε μ ένοιαζαν οι απαντήσεις.
Ρητορικές κι οι ερωτήσεις.

Ζυγώνει και το φεγγάρι του Αυγούστου.  Το μεγάλο κείνο κατακόκκινο φεγγάρι. Τότε έλεγα πως πονά κι εκείνο. Το βλέπεις ; πονά και ματώνει..  Κι εσύ γελούσες.
Αχ αυτό σου το γέλιο ..
Να ξερες μοναχα πόσο μου χει λείψει..
Να ξερες..

Εντάξει .. έχεις δίκιο. Υποσχέθηκα. Να γελώ. Να γελώ πάντα , όπως και να χει. Είναι ο  μόνος δρόμος  έλεγες  που μας πάει σωστά. Τίποτε δεν αξίζει το δάκρυ μας παρά μονάχα η χαρά.  Θα γελώ λοιπόν. Όπως εσύ . μέχρι τέλους.
Κι ας μην είναι τέλος έλεγες.. δρόμος αλλιώτικος είναι..
Σε πίστεψα.
Σε πιστεύω.

Ξανά ασύνδετη απόψε.  Το γνωστό γλυκό σου ασύνδετο κοριτσάκι. Κι ας μην είμαι πια κοριτσάκι. Μεγάλωσα, μα μου μεινε το ασύνδετο.. που ψάχνει να ενώσει , να γεφυρώσει ..
Είναι φορές ξέρεις..
Θέλω να βγω και να πω σ όλον τον κόσμο για σένα.
Για όσα μου μαθες
Για όσα μου δειξες
Για όσα ήσουν .
Τα πάντα ήσουν .

Είναι που έφυγες τη νύχτα με κείνο το φεγγάρι.. 
Είναι που για το ταξίδι κίνησες  μονάχος..
Δε μπορούσες είπες να με πάρεις…
Δε μπορούσα είπες να σε κρατήσω..

Φεύγω το πρωί.  Χαράματα.  Όπως κάθε χρόνο από κείνον τον Αύγουστο και μετά.  Γεμάτος ο κόσμος μας ανθρώπους που πονούν.  Που κάθε λεπτό χάνονται.  Κι όλοι σχεδόν ..φεύγουν φοβισμένοι.  Θυμάσαι ; που σε ρωτούσα τι φοβούνται ..  όταν δεν ξέρεις πού πας.. τι θα βρεις εκεί πέρα..  όπου είναι αυτό το πέρα. .  τι μπορεί να φοβάσαι ;
Γελούσες ξανά..  οι άνθρωποι φοβούνται το άγνωστο έλεγες..  φοβούνται ν΄απομακρυνθούν απ το οικείο και το γνωστό τους, κι ας μην είναι όπως θα θελαν..  απλά.. φοβούνται.
Συ δε φοβόσουν  όμως..   Ίσως γιατί πονούσες πολύ .. παραπάνω απ όσο αντέχεται..  και  ποιος  ξέρει πόσο είναι  αυτό το αντέχεται ..;
Ίσως πάλι γιατί είχες βρει κείνη  τη  γαλήνη που όλοι ψάχνουν ..  σε λάθος μεριές βέβαια.. μα ψάχνουν.

Σ ευχαριστώ. Ξανά. Και ξανά. Και δε  θα πάψω να στο λέω.  Κι ας λεν  πως δεν ακούς. Ακούς . το ξέρω.

Την Τρίτη τη νύχτα θα είμαι στο ποτάμι . και  σε κείνο το φεγγάρι σου
Το κόκκινο
Το ολόγιομο
Το ολόκληρο
Που ξέρει από μισά..
Θ αφήσω να κυλήσουν από πάνω μου ρούχα, θλίψεις , παπούτσια,  σκέψεις, θέλω,  αν  και ίσως,  θ αφήσω να κυλήσω κι εγώ..
Το νερό όλα τα ξεπλένει
Όλα τα παίρνει μαζί
Κι όλα τα φέρνει πίσω αλλιώτικα
Ίδια.. μα κι αλλιώτικα
Εκεί θα μείνω τη νύχτα
Με τα μάτια ψηλά
Να το κοιτώ
Και θα του πω ένα παραμύθι.. σαν κι αυτά που μου μαθες ν  αγαπώ τόσο..
Για έναν άνθρωπο που πέρασε κάποτε από δω θα του πω..
Για το γέλιο του θα του πω
Για τον τρόπο που ερωτευόταν θα του πω
Και που ζούσε
Και που χαιρόταν την κάθε του στιγμή
Και πάλευε για ένα καλό μεγαλύτερο απ το δικό του
Που πλάι του έμαθα τα σημαντικά της ζήσης
Που  στα μάτια του έμαθα τον Έρωτα
Στο φιλί του τ΄αστέρια
Στην αγκαλιά του τη στοργή
Στο γέλιο του  τη λαχτάρα του κόσμου
Στον πόνο του την ανθρωπιά
Στο χωρισμό του  την  ελπίδα

Και θα του πω, να μην το κρατήσει μυστικό
Τόσα ταξίδια κάνει.. τόσα όνειρα χαρίζει.. 
Παντού να το πει
Πως σε τούτον τον κόσμο , που όλοι γκρινιάζουν , που όλοι βουλιάζουν σε μια μιζέρια και σε μια τάχα μου θλίψη έτσι .. γενική και γενικόλογη .. , που κανείς ίσως δεν τους έμαθε απ τα μικράτα τους ν αναγνωρίζουν τα δώρα..
Πως σε τούτο τον κόσμο , περνούν κι άλλα φεγγάρια..
Κατάφωτα  .
Ολόγιομα.
Πλήρη..
Για να χαρίσουν φως ..  για να φωτίσουν δρόμους .. ν απαλύνουν σκιές..
Να μοιραστούν το φως που κι αυτά από αλλού  δώρο το πήραν..

Παραμιλώ..
Μα θα μαι εκεί.
Πλάι σε κάποιους άλλους  που πονούν..
Για να τους πω ..  για να μην είναι μόνοι .. έστω για λίγο.. 
Ξέρεις τι θα τους πω..

Ένα παραμύθι..
Ναι ..
Ένα παραμύθι ..






Ανιρέτας νυχτερινά
..κι ασύνδετα.



4 σχόλια:

  1. Ροζαλία !
    τι έκπληξη ..

    σ ευχαριστώ ..

    (θυμάσαι την πρωτομαγιά μου ;
    αυτό ήταν το τέλος της ..)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανιρέτα μου,
    ίδιος πόνος, ίδια απώλεια...σε βροχερό σκηνικό και σένα στο τιμόνι, με έφερε κοντά σου!
    Σε ευχαριστώ, καλή μου φίλη!
    Δέσποινα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εγώ ευχαριστώ για το πέρασμά σου Δέσποινα ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή