21 Ιουλ 2010

Σκέψεις.. νυχτερινές







περπατώ αυτές τις νύχτες
πλανιέμαι και περι-πλανιέμαι σε πολύβουες λεωφόρους και σιωπηλά μονοπάτια

παρατηρώ
ακούω
ανθρώπους , σκέψεις
λέξεις κενές ... και σιωπές έτοιμες να εκραγούν..

κι όλοι έχουν κάτι να πουν για τον κόσμο μας.. για τον κόσμο τους..
Ποιον κόσμο άραγε;
αυτόν τον τάχα μου πραγματικό μικρόκοσμό μας
που μάθαμε να βλέπουμε με τις επιλεκτικά και αφαιρετικά διαλεγμένες εικόνες
ενός νου που κρατά ό,τι έχει εκπαιδευτεί να καταλαβαίνει
κι αγνοεί όλα τα υπόλοιπα..;

Διάβαζα σ ένα περιοδικό , το strange αν θυμάμαι σωστά,
ένα αρθράκι που έλεγε πως αν ο κόσμος ήταν εικόνες,
εμείς βλέπουμε μία..
ένα τόσο δα κομματάκι της συνολικής σύνθεσης..
και το τραγικό του παραμυθιού..
νομίζουμε πως αυτό το τόσο δα κομματάκι.. είναι και η εικόνα του Κόσμου..
μικρή, όσο μικροί είμαστε
λίγη, όσο λίγοι είμαστε
γιατί έτσι τον προτιμούμε και τον θέλουμε..
για να τον ελέγχουμε.. να ζούμε μέσα του με ασφάλεια..

Μα, πείτε μου .. είναι έτσι όμως..;
"όταν υπάρχει κάτι που δεν το ξέρεις..
πώς ξέρεις ότι δεν υπάρχει ;"
που ρωτά κι ο συγγραφέας..

ακόμη κι αν υψώσουμε τα μάτια μας στον ουρανό
και κοιτάξουμε όλα τ΄αστέρια μαζεμένα,
είναι μονάχα αυτά που μπορούμε να δούμε..

Κάπου υπάρχει σίγουρα, κάπου πέρα, μακριά απ τις γραμμές των οριζόντων,
στ' απάτητα σημεία της καρδιάς μας και στου μυαλού τα βάθη..
κι ένας άλλος κόσμος...
που κάτι απ τη μελωδία του
μας φέρνει τ΄αεράκι τις νυχτιές..
σαν ξεχασμένη ανάμνηση..
που κάτι..κάτι την ξυπνά
σα νοσταλγία μοιάζει..
ενός τόπου που ξέρουμε μέσα μας καλά την ύπαρξή του..

ίσως αυτό να εξηγεί
τις ώρες κείνες που λέμε
σκιρτά η ψυχή.. κι ας μη θυμάται γιατί..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου