10 Ιουλ 2010

ένα μήνυμα..κι ένα χαμόγελο ...






"...είμαι κυνηγός κι ονειρευτής.."

ώρες τώρα σιγομουρμουρίζω αυτό το στιχάκι..
αυτό όμως.. μόνο
απ΄όλο το τραγούδι , αυτό έμεινε να στροβιλίζεται εκεί, ανάμεσα στο ακούω και στο βλέπω..
"..είμαι κυνηγός κι ονειρευτής.."
στέκω ξυπόλητη στο ίδιο σημείο ξανά
εδώ που έχω σταθεί δεκάδες φορές
κι άλλες τόσες έχω αφήσει λίγο απ το χρώμα του είναι μου, στα βράχια που κάποτε με κόβουν ..
ένα ακόμη μήνυμα...

Κρατώ το βλέμμα μου σταθερό στον ορίζοντα
Δεν ονειρεύομαι ταξίδια μακρινά, ούτε καράβια γι άλλα μέρη
Δε ζητώ απ τις θάλασσες να με πάρουν , ούτε λαχταρώ να φύγω
Να σε γυρίσουν ζητώ..
και περιμένω...

Δε μιλώ , δε ζωγραφίζω λέξεις
Είναι που ξέρω. Γι αυτό και σιωπώ.
Ξέρω πως είναι χρέος σου το ταξίδι
Γι αυτό κι εγώ μπορώ.
Κίκονες θα χει η ζήση σου πολλούς, που θα σε πολεμήσουν ... να γλυτώσεις παρακαλώ
Της λησμονιάς τα φρούτα είναι γλυκά ..τα ξέρω ... μη με λησμόνει ..
Τη φήμη και τη δύναμη αν την περιγελάσεις , η οργή της θα σε κυνηγήσει..
κι αν τη ρότα σου σ΄ αλλωνών τα χέρια εμπιστευτείς, ξανά μακριά θε να σε στείλουν οι άνεμοι..

Πατώ τα πλήκτρα κι ακούω τον ήχο απ τις πετρούλες στα νερά..
Χαζεύω τη σκέψη μου ν απλώνεται σε κύκλους .. να σε φτάσει λογίζω...
κι άλλο κομμάτι μου θα κλείσω σ ένα μπουκάλι που δε θα ναι από γυαλί....
στον ωκεανό του διαδικτύου θα ριχτεί κι αυτό , και ίσως..
Ίσως οι γοργόνες σε φυλάξουν και δεν αφεθείς στα βίαια πάθη των Λαιστρυγόνων ..
κι όταν σε πλανεύτρας την αγκαλιά βρεθείς , ίσως σου ψιθυρίσουν το μυστικό.. για να ΄σαι εσύ που θα τη γητέψεις .. κι όχι αυτή εσένα..

Πλημμυρίζω την οθόνη θάλασσα και γεμίζω τις φούχτες μου αρμύρα,
σπονδή κάνω στης Νύχτας το γιο .. ένα χάδι να σου φέρει .. ένα άγγιγμα θύμησης..
ικέτιδα πέφτω στην Παλλαδα να σταματά το χρόνο σαν έρχομαι στα όνειρά σου
φάρος να γίνεται το φως της σαν θα πρέπει στα Τάρταρα της σιωπής σου να κατέβεις, για να ζυγιάσεις τα πρώτα και τα ύστερα..

Ανάβω τσιγάρο και φυσώ δαχτυλίδια καπνού
"..κυνηγός κι ονειρευτής.." τριβελίζει ακόμη το μυαλό μου
παρακαλώ να ΄ν το κατάρτι σου γερό, μακρυά να σε κρατήσει απ των σειρήνων τη γλυκιά λαλιά ..
Το δικό μου είναι.
Γιατί ξέρω.
Ξέρω πως κείνο το ανάμεσα στις σκύλες και τις χάρυβδες είναι κρίματα που πρέπει να πληρωθούν..
Ξέρω πως πίσω για να ρθεις , πρέπει να σε προδώσουν σύντροφοι και φίλοι και μόνος ν απομείνεις στη μάχη που όμως ακόμη δεν τελειώνει..
ξέρω πως πέπλα λησμονιάς θα σου ταχτούν.. τα θέλω σου και τα όνειρά σου να καλύψουν
κι αν δε σε ξεβράσουν τα κύματα απογυμνωμένο κι απαλλαγμένο από αλυσίδες σκουριασμένες..δε θα τον βρεις το δρόμο..

Μα ξέρω και να περιμένω
Τις μέρες υφαίνω προσμονή κι ελπίδα
τις νύχτες ξηλώνω θλίψη κι αβεβαιότητα
κρύβω πίσω από πέπλα πυκνοπλεγμένα
την άρνηση να δω ό,τι δεν είναι εσύ..

"..κυνηγός κι ονειρευτής.."

Χαμογελώ στις λέξεις.. τώρα το βλέπω
δεν είναι ένα πράγμα αυτό το στιχάκι..
είναι δυο
τα δυο μισά που θα συναντηθούν στο Χρόνο για να γίνουν το ένα
το ολόκληρο..
γιατί δε γίνεται να μη βρεθούν..
Αυτό είναι που ξέρω..
εγώ ο ονειρευτής..



4 σχόλια:

  1. Πριν λίγες μέρες Γιαπωνέζοι δώσανε σ έλληνα ναυτικό το μήνυμα που είχε ρίξει ο ίδιος σε μπουκάλι πριν 2-3 δεκαετίες... Το άκουσες;
    Καλοτάξιδο και τ' όμορφο δικό σου... Θέλω να σου πω να 'ναι σύντομο, μα θέλεις;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. δεν το άκουσα.. μα χαίρομαι που μου το είπες..
    όσο για το αν θέλω ;
    δεν ξέρω αλήθεια..
    αυτά τα πράγματα έχουν το δικό τους χρόνο νομίζω..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό κι αν είναι ταξίδι Ρήγα..
    4,000 μίλια , στη λάθος κατεύθυνση
    και όμως..
    .."μια σταγόνα σ΄έναν ωκεανό πιθανοτήτων.."
    στάθηκε όμως αρκετή..

    ευχαριστώ
    καλά λένε λοιπόν για την ελπίδα.
    καλή σου μέρα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή