8 Ιουλ 2010

σκέψεις σκόρπιες..










Μ' αρέσουν τα παραμύθια.
Τόσο αυτά που ονειρεύονται,
όσο κι αυτά με το θλιμμένο σώπασμα..
μ αρέσει και το παράδοξο, το πολυδιάστατο
ο μόνος θαρρώ τρόπος να καταλάβουμε τη φύση μας,..

Απ όλα όμως τα  πλάσματα των μύθων,
πιότερο αγαπώ τους δράκους
κείνους που κατοικούσαν στις ψηλότερες των κόσμων κορφές
και διαφέντευαν τα σύννεφα
Κείνους που μία τους ανάσα
μπορούσε να κάψει τους κακούς..
να κάψει και τους ίδιους.
που ξέρανε να ζουν σ ένα μαζί
που ήταν και μοναχικοί
πολεμιστές θλιμμένοι, μιας μάχης απ το Χρόνο χαμένης
και ξεχασμένης πια από τις θύμησες των κόσμων.. 

Κείνους,
που απ τους χρόνους τους παλιούς σκαλίζανε με  περισσή φροντίδα 
στα περιθώρια των χειρογράφων τους 
αμίλητοι στα κελιά τους Μοναχοί Χριστού , Ταό και Βούδα 
 Ινδουιστές χαμογελαστοί και παθιασμένοι Μουσουλμάνοι 
στα χώματα τα ζεστά της Αραβίας γης 
και στα πετάγματα της φαντασίας μας  
τα παραμύθια της νυχτιάς..

Ίσως..
ίσως γιατί οι δράκοι είμαστε εμείς..
φίδια που έβγαλαν φτερούγες,
σκουλήκια που βρήκαν  δύναμη να υψωθούν ψηλά.. 
Εμείς..
που  κολλημένα ερπετά  στο έδαφος
βουλιάζουμε στη λάσπη προκαταλήψεων, στενομυαλιάς και φόβου..
Αλλά ξανά εμείς
που σαν πουλιά -ή άγγελοι-
μπορούμε να αξιώσουμε  ουρανούς
μπορούμε και να τους αξιωθούμε
'υπέρβαση'  το λένε οι λόγιοι 
 ζωή  μονάχα  χαμογελούνε  άλλοι..

Απλά τα παραμύθια
μα όχι απλοϊκά..

σαν τη ζωή  μπορείς να πεις ..  

2 σχόλια:

  1. Αυτή είναι η ζωή, ναι.....αδιάκοπη μάχη με τους έξω και τους μέσα δράκους......

    την καλημέρα μου ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. αρκεί να μην αποφεύγουμε τις μάχες Ειρήνη μου..
    καλημέρα και σε σένα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή