18 Δεκ 2010

νύχτας .. διαδρομές και μαθητείες









Φωνές σε μια υψίσυχνη κραυγή
ράγισαν την ακοή.
' Ακουσα την επί του όρους ομιλία των παλμών.
Παρέδωσαν τις δέκα εντολές στο αχανές.


Νύχτα ξανά ..  Μ αρέσουν οι νύχτες , οι ώρες που οι περισσότεροι κοιμούνται, που ο γνωστός μας κόσμος μοιάζει αλλιώτικος,  οι μορφές είναι συγκεχυμένες, τα γνώριμα ηχούν διαφορετικά .. , οι  ώρες που ακούς όσα τη μέρα χάνονται στο βουητό , όσα δε βρίσκουν δρόμο να περάσουν.. όσα δε βλέπουν προορισμό .. 

Φορές γυρνώ σε μέρη κατάφωτα , χαζεύω τους περαστικούς - ακόμη βιαστικοί, ίδια γι αυτούς η κάθε ώρα ,  ακόμη τρέχουν να προλάβουν , 
πόσο θλιβερό να χάνεις τη νύχτα με μια ψευδαίσθηση συνεχόμενης μέρας ..


΄Ακουσα την ηχώ απ' τη σιωπή μου
να με ζητά μέσα μου βαθιά
εκεί που πάνε τα όνειρα σαν σβήσουν.

Με τα μάτια του πλάστη εννόησα
πως κάποτε τα ποιήματα των λιβαδιών
ήτανε το όνειρο ενός ελάχιστου στήμονα.


Αλλες , σεργιανίζω  σε μικρότερες και πιο ήσυχες γειτονιές , σε μισοφωτισμένα δρομάκια ,  μετράω τ ακόμη αναμμένα φώτα, 
αφουγκράζομαι ανάσες, γελάκια, σκόρπιες κουβέντες, μια προσευχή, 
δάκρυα, αναστεναγμούς , 
κι όμως ο κόσμος μ όλη του την πίκρα , μ όλα του τα προβλήματα και τις αναποδιές , δεν παύει να μου φαίνεται ένα μέρος μαγευτικό , αρκεί να τον ιδείς .. 
να σταθείς μια στιγμούλα ν ακούσεις τι έχει να σου πει , να σου δείξει .. 



Την ακολούθησα. Με οδήγησε μπροστά του.
Το αντίκρισα.
Πρωτόπλασμα ζωής.
Υπόσταση ανθρώπου δίχως δέρμα.
Μου μίλησε.
"Στάχτες μου διδάξανε τη γλώσσα της ψυχής σου.
  Τούτο εστί το σώμα μου.
  Πλάστηκα απ' το χυμένο αίμα σου
  που στάλαζε απ' τα βάθη των πληγών.
  Ζητάω το δίκιο μου.
  Το δίκαιο της γέννας"

Βρήκα το νόημα χαμένων λέξεων σαρκωμένο
στις μικρές πράξεις των πουλιών.
  
 Περπατώ αργά, την ξεγελάσαμε κι απόψε την Απώλεια  
- ποιος ξέρει για πόσο ακόμη -  
δεν ξέρω κι αν έχει σημασία  
ίσως απλά δεν ήταν η δική μας σειρά τούτη τη νύχτα ...  
Σηκώνω τα μάτια και κοιτώ τα σύννεφα, πόσο ταξίδι κάνουν, τα σχήματα που αλλάζουν προσαρμοσμένα στο κάθε φύσημα του αγέρα, πότε πυκνώνουν άλλοτε γίνονται ανάρια .. διάφανα, πάντα όμως σύννεφα , ξέρουν αυτά .. δε μάχονται το δρόμο τους , μονάχα εμείς πασχίζουμε να σταθούμε ακίνητοι κι αμετακίνητοι  - θα ναι που σπάνια κοιτάμε ψηλά, 
 σιγοτρώει ο φόβος ό,τι θαρρούμε για θεμέλιο ..  


΄Ακουσα στα μάτια του
 το αίμα των φονικών μου

Οι πληγές των βράχων μου δίδαξαν
τη δύναμη της σταγόνας


Σκέψεις ασύνδετες, φτερουγίζουν απ το ένα στο άλλο , δε φυσά και λιγάκι ν΄αναμερίσει τα πέπλα τ ουρανού να φανούν τ αστέρια πίσω τους , μα δε με νοιάζει  .. ξέρω πως είν εκεί κι ας  μην τα βλεπω πάντα  .. 
σε κάποιον άλλον τόπο κάποιος θα κάνει τις ίδιες σκέψεις κοιτώντας τα .. να συναντώνται λέει κάπου αυτές οι κοινές σκέψεις , να πλέκουν μια ιστορία απ αυτές που ταξιδεύουν με τον άνεμο .. 
συλλογίζομαι πως ο άνεμος έχει κι άλλο όνομα πια , διαδίκτυο τονε λένε, κει που σκέψεις , φόβοι, ελπίδες, παράπονα, εφιάλτες και όνειρα , κρεμιούνται σε λεπτά καλώδια κι αφήνονται να κυλήσουν 
συστημένα μηνύματα αγνώστου παραλήπτου . ..


 Είδα όνειρα θυμάτων σαρκωμένα
 να σκιρτούνε στους μυώνες.
΄Ενιωσα την καρδιά του αιμοδιψή
 γυμνή λεπίδα αδίστακτη.
Με του φωτός τα συμφραζόμενα
κατανόησα τη δημιουργία
απ' τα βιβλία των δέντρων.


Με μάγευαν από μικρή οι ριγμένες σ΄άγνωστες θάλασσες    μποτίλιες , ελπίδα δίχως ακρογιάλι  ,
με γοητεύανε τα κάστρα στην άμμο, η αντανάκλαση μιας αχτίδας στα λασπόνερα, τα σχέδια που καναν τα πεσμένα φύλλα, όσα κρατούσαν λίγες στιγμές μονάχα μα κάποιος προλαβαίνει να τα δει, κάτι να νιώσει, μια τόση δα πινελιά στην ψυχή που ούτε και που το ξέρουμε τις περισσότερες φορές , μα .. απλά κάτι μέσα μας αλλάζει .. χρόνια αργότερα διάβασα για μια γιορτή κάπου στην ανατολή, οι πιστοί περνούν μέρες γονατιστοί φτιάχνοντας απίστευτες και λεπτομερείς παραστάσεις με χρωματιστή άμμο στις εισόδους των ναών τους  για να τις σκορπίσουν με το πέρας των εκδηλώσεων .. μικρή υπενθύμιση μιας ζωής που περνά γρήγορα κι αφήνει πίσω της ό,τι μονάχα νιώσαμε .. 
η μαγεία της στιγμής ... 


  ΄Οταν πλάθεσαι από αθώο αίμα ονείρων
   δεν μπορείς να φτιάξεις δέρμα.
   Το λιώνει η καυτή αλήθεια του αίματος.
Ο μόχθος της ρίζας
χρίζει αιωνιότητα το ύψος
δίχως να γνωρίσει τη μεταμόρφωση.


Γυρνά το μυαλό μου στο ποίημα που έγραψες,  χαμογελώ που άλλη μια φορά μιλώ σ ένα εσύ , μ΄ αρέσει το εσύ , χρόνια τώρα εγώ απευθύνω τις σκέψεις μου  σ ένα εσύ,  πότε με πρόσωπο, όνομα , συχνά όμως  χωρίς , δε μου είναι κι απαραίτητο ,
με συγκινεί το άγνωστο, το φευγαλέο , τα σταυροδρόμια ,
απόψε το εσύ έχει ένα όνομα δίχως σημασία  και μιλά με τις λέξεις ενός αγνώστου  ,  
κι εγώ παντρεύω ποιήματα , 
κι αναρωτιέμαι,
είναι και κείνη η αυθόρμητη τάση να κάνω το αντίβαρο σε ό,τι ακούω, διαβάζω, βλέπω ..
  μα  αυτό είναι αισιόδοξο κι εγώ δε θέλω απόψε άλλη μελαγχολία  
- no more drama in my life που τραγουδά κι η Mary J ..
και ξάφνου συνειδητοποιώ το γνώριμο στις λέξεις σου ..  



   Μου είναι όμως απαραίτητο
   για τη γέννα μου στο ψέμα σου.
Με σπούδασε πραγματισμό
η εποποιία του άνθους
που βλαστάνει ανάμεσα σε πέτρες.

έρχομαι και στήνω το παλιό πλάι στο καινούριο , 
αγγίζω πέτρες κοφτερές που κάτι τις λείανε ,τις στρογγύλεψε , 
απλώνω κομματάκια ενός παζλ αναζητώντας αυτό που φυτρώνει  ανάμεσα ...   
  


Θέλω να γδάρεις
 το δέρμα του τελευταίου σου ήλιου
 να το ράψω στις σάρκες μου.
 Να γεννηθώ λυκαυγές.
Αλλά να ξέρεις πως αν το κάνεις
θα γίνω εγώ τα μάτια σου.
Διδάχτηκα στη μητρική μου γλώσσα
τρόπους να υπάρχω άνθρωπος: 
οπός που θρέφει φυλλοκάρδια.
Στάλα στο σπέρμα της βροχής.


Sphinx Deilephila Elpenor ...  
Δύσκολα πια θα ξεχάσω τούτο το όνομα .. 
θυμάμαι σαν το πρωτοσυνάντησα, την προτροπή του συγγραφέα να μην το προσπεράσω εγώ η αναγνώστρια .. μα να το συλλαβίσω αργά, ν ακούσω τον ήχο του .. 
 .. 
σφινξ....  νεηλεφίλα   ελπίνωρ 




  Κι όταν σου μάθω ναγαπάς το γυμνωμένο αίμα
  θα σε σκοτώσωνα πάρω τη θέση σου.
Υφασμένος σε αρχέγονα τραγούδια
μια πνοή στα άπαντα της μουσικής.


" σφινξ " θυμάμαι έγραφε ,  ένα απ τα ονόματα της αόρατης νεράιδας των πανάρχαιων μύθων  .. κείνη που βάζει γρίφους , κείνη και που τους απαντά ... Deilephila, φίλος του δειλινού, που φιλά  τ απόβραδο .. Elpenor , ελπιδοφόρος, αυτός που φέρνει - φέρει την ελπίδα .. 

Μ αρέσει να σκέφτομαι πως ένα τέτοιο μικρό πλασματάκι πετά φορές γύρω μας δίχως να νοιάζεται ποιος το βλέπει, αν το βλέπει κανείς μας , απλά για τη χαρά να κάνει αυτό που ξέρει , αυτό για το οποίο είναι πλασμένο , πνοή ανεπαίσθητη, 
- αυτό δε σημαίνει κι η έμπνευση ; πνοή εντός μας, κι εμείς να πετάμε μαζί της ..  




  Ως πότε θα ζεις μέσα στην ασφυξία
  δίχως ναπλώσεις τα χέρια σου να την στραγγαλίσεις;"

Σφυγμός λαμπρότητας 
στη γιορτή της νίκης 
κάθε μικρού πετάλου.



χαμογελώ ξανά μόνη , 
σενάρια νυχτερινά .. 
μια τέτοια μικρή πεταλούδα λέω θα χτύπησε αχνά τα φτερά της  κι εσύ θα την άκουσες , ίσως έτσι ανεπαίσθητα  στήνονται και τα περάσματα  απ το σκοτάδι στο χάραμα.. 
κι έρχεται η στιγμή  
που αντικρύζουμε την Ιθάκη μας ..

  Επέστρεφα
  στάζοντας ιαχές απ' τις πληγές μου
  και μέσα μου λαμπύρισα
 απ' το ξεγύμνωμα της λεπίδας.
Από έκσταση σε έκσταση
επέστρεψα στα μάτια μου
και την αυγή που χάραξε στο νου
έδειξα στο βλέμμα την πορεία
προς την Ιθάκη της κραυγής.


 Κάπου θυμάμαι είχες γράψει ..
" μονάχα τ Ονειρο 
όλες οι καταφάσεις .."


  αυτό κρατώ για τελευταία μου σκέψη ... βάρυναν τα βλέφαρα  πια .. 




Καλό ξημέρωμα άγνωστε ..


10 σχόλια:

  1. Να ανθίζεις κι εσύ ανάμεσα στις πέτρες. Να είναι αυτή η μεγαλύτερη γιορτή, η αποθέωση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "...στον ίσκιο εκείνα ενός μαντρότοιχου
    κρύβουν προσεχτικά τους σπόρους τους
    κι ανέμελα στον άνεμο τους παραδίδουν..
    ....
    με σκόρπιες πινελιές
    στα φύλλα τους χορεύει το αύριο..."


    Δικά σου λόγια Τόλη ..
    απ την αγαπημένη μου συλλογή :)

    Σ ευχαριστώ ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Θεε μου τωρα που το ΞΑΝΑδιαβαζω...
    πού μπηκα εγω η φτωχη η τοσοδουλα????
    ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ???? οχι οχι...
    ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ της καλης μου νεραιδας!!!!!!!!
    Παρακαλω, κλειστε τα κινητα σας η παρασταση αρχιζει...
    πρωταγωνιστουν Ανιρετα, Αγνωστος..
    ΤΙΤΛΟΣ: ΘΕΙΑ ΕΝΩΣΗ!!!
    Υ-ΠΟ-ΚΛΙ-ΝΟ-ΜΑΙ
    Σας ευχαριστω...ΡΕΝΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. συγκλονιστικό........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. άργησα πολύ να περάσω από δω ..

    ahinoula, ο "άγνωστος" είναι ο διαδικτυακός φίλος
    Ιωακειμ Παπαχρόνης , που κι άλλη φορά μου επέτρεψε να χρησιμοποιήσω δικά του ποιήματα
    Μεγάλη μου παράλειψη , τώρα συνειδητοποίησα πως δεν το ανέφερα...
    σ΄ ευχαριστώ πολύ

    και η δ/νση του στο face. http://www.facebook.com/profile.php?id=100001227013135&sk=wall

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανώνυμε ;;
    σ ευχαριστώ ..

    ένιωσα το ίδιο διαβάζοντας τα δύο ποιήματα μαζί..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Υπάρχει ομοιότητα στο υπερβατικό ύφος που χαρακτηρίζει τον ποιητικό λόγο , δεξιά κι αριστερά . που πλαισιώνει τον τρίτο ενδιάμεσο λόγο...είναι θεμα οπτικής του καθενός αν θα δεί δυο ποιήματα με εξαιρετικές συγγένειες θεματικές και γλωσσικές ή ένα πιο γήινο και ρεαλιστικό λόγο να συνέχει ως πέτρινο γιοφύρι τις δυο όχθες...Είναι δηλαδή εμφανής η ανατροφοδότηση της έμπνευσης,αν και στον μη γνωρίζοντα την χρονολογική σειρά γραφής είναι δύσκολη η αποκωδικοποίηση του ποιό το αίτιο και ποιό το αιτιατό...Προσωπικά με εντυπωσίασε ο τρόπος που γίνεται η τελική σύνθεση των τριων με τη χρήση των τριων μύθων...Σύνθεση που προϋποθέτει μυθολογικές γνώσεις και κυρίως βαθειά αγάπη και μεράκι της γράφουσας στις λογοτεχνικές ...υφάνσεις....Δύσκολο εγχείρημα που το λιγότερο που μπορω να εκφράσω είναι ανυποκριτος θαυμασμός....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με μαγεύουν οι γέφυρες ..
      Ίσως γι αυτό χτίστηκε και τούτο το 'γιοφύρι' που λες
      Με εντελώς καταχραστικό φοβάμαι τρόπο,
      αγνοώντας εντελώς τις προθέσεις του ποιητή,
      αφέθηκα απλά στη δική μου ανάγνωση.. αναζητώντας το πέρασμα απ το ένα ποίημα στο άλλο
      απ το σκοτάδι στο φως ..
      έτσι τουλάχιστον το είδα εγώ
      ή έτσι θέλησα να το διαβάσω..

      Σ ευχαριστώ . εκείνο το 'πέτρινο' του δίνει μια σταθερότητα, που δεν ένιωθα ..

      Διαγραφή