3 Ιαν 2011

Ενα ρόδι , κι ένα "μη με λησμόνει" ..












Σ ονειρεύτηκα στις απαρχές των καιρών
Σε τόπο δίχως ονόματα
μαργαριτάρι γέννημα της αγκαλιάς σου
Αργότερα , κάποιος θεός θα μου 'δινε ζωή απ τη ζωή σου
Εύα μ΄ ονόμασες ..


Αιώνες μετά μάγεψες τα βήματά μου με  νάρκισσους
Περσεφόνη με κάλεσες 
Σ΄ακολούθησα
Θα σαι το φως μου ,αχτίδα στα βάθη μου , είπες
Κι εσύ το σκοτάδι μου,  φύλακας και προστάτης μου , είπα
σπάσαμε γελώντας το ρόδι
χίλιων μελλούμενων μαζί
δεν ξέραμε ..

Σ' είδα να φεύγεις μια παγωμένη χαραυγή
σελώνοντας  μια ομίχλη,  ξίφος στα χέρια σου το μισοφέγγαρο
ν΄αναστήσεις  όλους τους ήλιους  κίνησες  
τρεις σπόρους μνημοσύνης έραψα στην καρδιά σου 
΄μη με λησμόνει' 
και στ΄ άλλο μισό του φεγγαριού
σύναξα τ άστρα φυλαχτό σου
Πηνελόπη μ΄αποχαιρέτησες ..



Λεπίδες ,κάμες ,πολυβόλα 
σκόρπισαν αποξένωση 
κι ακρωτηριασμένα όνειρα
πότισαν την ανάσα σου απόγνωση 
Γέμισαν τα μάτια σου θάνατο 
κι οι βυθοί  σου ναυάγια
απέκαμα μήνυσε ο άνεμος  
λύγισα ..
Ελιζαμπέτα καθρεφτίστηκα στο μαύρο ..

Χίλια σ αναζητώ  μετά
σε βρήκα να σβήνεις στερνή αναλαμπή
σ' ένα λευκό τραπέζι
κάτω από
"νέον φώτα 
χέρια να κλείνουν στα μάτια την τομή 
της υστερεκτομής του ονείρου "
Λήθη με θέλησες ,
σπάραξα ..


Με μια ύστατη πνοή

βαφτίστηκα Μίνα 
στάθηκα στην κορυφή  βράχων απόκρημνων
να λευτερώσω  τα πουλιά του  Ονείρου μας

έλυσα τη θηλειά της υπόσχεσης
και μιαν ανάσα να σ ανταμώσει έστειλα . 
'Εμεινα εκεί, χειμώνες αμέτρητους 
μέχρι που έμαθα ν΄αγναντεύω ελπίδα 
να σε φτάσει η φωνή μου .. 




"Κάτω από φέγγος απέθαντων ματιών
στον καμβά χτισμένου παραθύρου
ζωγραφίζω ένα άλλο
ορθάνοιχτο στο μέλλον.


Για να αποσπάσω το λευκό
τη φωτεινή να αποδώσω 
γόμωση του ορίζοντα
έλιωσα μέσα μου όνειρα πουλιών
σπέρμα ηλιαχτίδας
κορφές από τοπία ουτοπίας
΄Αλιωτα κόκαλα λευκασμένα στη μνήμη.

Βούτηξα στο γέλιο των παιδιών
και με το χρώμα των φτερών τους
έστησα λουλούδια στο περβάζι
στη σειρά σαν πολυβόλα
με κάλυκες φωτός
να πολεμήσουμε το γκρίζο.

Και μες στα σωθικά του παραθύρου
με κόκκινο φωτιάς
απ' το πηγμένο αίμα στις καρδιές
ζωντάνεψα
το σπασμένο ρόδι του χρόνου...."



Σ ένα Κάποτε αναρωτήθηκα ..

πώς απαντιέται μια προσευχή ;


Τώρα ξέρω.  
Με μια εικόνα , 
μια ζωγραφιά ..
με τη δύναμη που όσα απέμειναν 
ξαναγεννούν έναν κόσμο απ την αρχή ..




υγ. το ποίημα με τίτλο "Ζωγραφιά φτιαγμένη με το πόδι"

     είναι ένα ακόμη δώρο του διαδικτυακού φίλου Ι. Παπαχρόνη.
     Τον ευχαριστώ και από εδώ  
     τόσο για τα λόγια του , 
     όσο και για τη διάθεση να με κάνει συμμέτοχο (και συνένοχο :)
     σ΄ αυτό το απολαυστικό παιχνίδι  των συνειρμικών "απαντήσεων" 


     Ιωακείμ.. σ΄ευχαριστώ ξανά .







10 σχόλια:

  1. Νικόλα .. χαίρομαι που σε βρίσκω κι εδώ ..
    κι ευχαριστώ για τα λόγια σου
    είχα καλή αφορμή :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ναι,το βιωμα με τεχνη και μυθο! ωραιοτατο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η θηλυκή δυναμη και παρουσια της στο Α της Αιωνιοτητας, με ροη αισθηματων συμπληρωσης του συντροφου ανδρα... με προικα υπομονη και πιστη στον ατελειωτο ερωτα ουτοπια... στην μεταβαση απο την μια ζωη στην αλλη για χαρη του μικρου σκληρου αγγελου τοξοτη...να κανει κυκλους αεναους, να στροβιλίζεται με φτερα αγγελου προστατευοντας μια σπιθα ελπιδας... την υπερτατη, του Ερωτα ενωση, μ'αυτον...την στγμη που θα μαζεψουνε μαζι, τους ματωμενους σπορους απ το ροδι της μιας καρδιας τους, π'ανοιξε και σκορπισε στα μυχια των σωματων....

    Υπεροχο Α-νιρετα απαυγασμα της Α-ιωνιας γυναικειας ευαισθησιας στημενη απεναντι στον καταιγισμο του ερωτα... ανειπωτη ελπιδα και προσμονη λειωνουν τα οπλα του ερωτευμενου "πολεμιστη"... φευγει απο την γκριζα εναποθεση πολεμων,προς το απλετο φως του σκοτεινου και αδολου ποθου, για την αιωνια ενωση....ο Α-ρης κατεθεσε τα οπλα Ιωακειμ εμπρος στην Α-φροδιτη......αυτα ΑΑΑΑ σου ανηκουν Ιωακειμ
    Σας ευχαριστω.....αμφοτερους
    Υ.Γ εν τελει στις διασταυρωσεις του διαδικτυου προκυπτουν συναπαντηματα απιστευτης λογοτεχνικης δυναμης...περιμενουμε και συνεχεια οπως λεει με τον δικο της πηγαιο τροπο η φιλη μας η Ρενα......
    ΡΟΔΟΠΗ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ολη η δυναμη βρισκεται στο τελος!!ανιρε μου δεν ξερω αν το τελος ειναι δικο σου ομως εκει υποκλεινομαι!!γιατι περικλειει ΟΛΗ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ...
    ''σ'ενα καποτε αναρωτηθηκα πως απαντιεται μια προσευχη
    Τώρα ξέρω.
    Με μια εικόνα
    μια ζωγραφιά ..
    με τη δύναμη που όσα απέμειναν
    ξαναγεννούν έναν κόσμο απ την αρχή ..
    ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΠΕΡΙΚΛΕΙΟΝΤΑΙ ΟΛΑ!
    το χαρτινο του χρονου που ζει μετα θανατον
    η αναδομηση απ το ελαχιστο...
    αυτοι οι τελευταιοι στιχοι εμενα μου τα λενε ολα!
    ολο το ποιημα ειναι ομορφο, ευηχο, με καλοζυγιασμενο λογο και πολυ συναισθημα...μπραβο στον Ι. Παπαχρονη. το πιο απλο ειναι κ το λιγοτερο στολισμενο κι αυτο που δεν επιδεχεται αναιρεσεις. γιαυτο και το ''τελος'' αυτο μ'αρεσει πιοτερο.
    φιλί καληνυχτας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ήρθα απ΄ το μέλλον σου, για να σου πω μια ιστορία. Άκου: Μου την ψιθύρισε κι εμένα ο άνεμος, μια νύχτα που τον ράπιζε η πέτρα:

    Μ’ έφερε εδώ, μια διαίσθηση που μ’ άγγιξε εκεί, στης Ροζαλίας. Και σ΄ακολούθησα σ’ όλες τις νύχτες σου, σαράντα πέντε. Σ΄ακολούθησα, εκεί που ονειρευόσουν όνειρα, εκεί που οι νεράιδες σου ερωτεύονταν, εκεί που η Δήμητρα φορούσε τη μορφή σου, εκεί που χύνονταν ο πόνος ο βαθύς της απώλειας, εκεί που πόθος ορμητικός γύρευε τη θέση που του ταιριάζει στη ζωή, εκεί που η μάνα κοινωνία έβλεπε πως δεν της αξίζει η λύτρωση, εκεί που η γυναίκα σπαραγμένη ορθώνεται δίνοντας αυτή το στίγμα της νέας ελπίδας, εκεί που ο θρήνος ακουγόταν ψιθύρισμα, η κραυγή σαρκασμός κι όλα αυτά , άσμα ευαισθησίας, εκεί που ο άνεμος, εκεί που η απουσία, εκεί που οι στίχοι, τα παραμύθια, τα ταξίδια. Όσο πλησίαζα προς τις μέρες του Μάρτη, τόσο δυνάμωνε η ένταση των παλμών , γιατί τα κείμενα γινόταν πιο δυνατά και εγκατέλειπα τη σκέψη να γράψω ένα φιλολογικού χαρακτήρα σχόλιο. Στο τέλος είπα, θα περιοριστώ σε τούτο: Συγκινήθηκα. Με τον τρόπο που η τέχνη συγκινεί. Και προς το παρόν δεν θα προσθέσω άλλο.

    Ήρθα απ' το παρελθόν σου για να σου πω μια καληνύχτα.

    Με τιμή
    Βαγγέλης Φίλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Από δικό μου λάθος εμφανίστηκα ως ανώνυμος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ... ενα υπεροχο κειμενο - πινακας...ολα τα χρωματα τα μετρα ..οι ρυθμοι..σουρεαλιστικος και διαχρονικος ανταμα....
    το αιωνιο θυληκο..μανα , αδελφη , συντροφισσα και ερωμενη..... η μητρα που αναπαραγει τον σπορο της αιωνιότητας..η Αρτεμις της Εδεσσου ...ολο μαστους ..διαρκως γενναει και διαρκως παρθενα κι ανεξερευνητη..

    ευχαριστω...καρδια μου
    ειναι ενα ποιημα ..ολο το κειμενο...!!!!!
    μια παρουσιαση .πως πλητονται τα φρουρια και πεφτουν..καιπως αναγεννουνται,,,,
    μπραβο Ανι..αλλη μια φορα μας .. εξέπληξες ομορφα..μεσα απο την δυναμη της ψυχης σου..και μεσα απο αυτην την εντονη μυρουδια ..που αναδίδει η νεοτητα της ψυχης σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αισθάνομαι τυχερός που σε ανακάλυψα.....
    το θαυμασμό μου και την εκτίμησή μου!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Σ ευχαριστώ Αριστοκλή
    και για τα λόγια σου,
    και για το πέρασμά σου από τους Τόπους μου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή