11 Φεβ 2011

Συνειρμοί Σιωπής ..



" Εχω την περίεργη συνήθεια
να ξεχωρίζω τους ανθρώπους που έρχονται από τα 'Ονειρά τους.
Κατά τη γνώμη μου,
τα 'Ονειρά τους , τους κάνουν πιο ξεχωριστούς από οποιοδήποτε όνομα.
.."



Τα λόγια , της Σύλβια Πλαθ ..
η περίεργη συνήθεια πάλι , όχι μόνο ..

Τ όνομά της σήμερα στο αλμανιάκ .. τέτοια μέρα ήταν,  το '63,  που μετά από ένα σχεδόν παραληρηματικό εξάμηνο γραφής και μανιοκατάθλιψης, αποφάσισε να περάσει στη δική της σιωπή

Συνειρμοί κι απόψε ..
για Ονειρα , για Δρόμους , για Φωνές , για Σιωπές ..


Σιωπές απρόσμενες .
Σιωπές που διστάζουν .
Που δε ρωτούν Που στέκουν αμήχανες , απορούν .
Αναρωτιούνται . Σηκώνουν το φρύδι δύσπιστα
Που εκνευρίζουν . Εκνευρίζονται .
Και συννεφιάζουν . Γεννούν κεραυνούς . Και κατακλύζουν .
Και Πνίγουν .
Πνίγονται .


Και Σιωπές που σκύβουν το κεφάλι . Και γονατίζουν . Κι υπομένουν .
Κι αρρωσταίνουν. Κι αναφλέγουν εαυτούς . Πάνε κι οι χάρτες, παν'  κι οι πορείες μάτια μου .. Παρασύρονται .
Βυθίζουν . Βυθίζονται ..
Ναυαγούν ..
Και σε ναυαγούν ..


Είναι κι εκείνες των ερώτων . Οι μαγικές . Φεγγάρια καταστρόγγυλα.
Ολόκληρα . Πλήρη. Λάμψεις . Φευγαλέες , μα τόσο αστραφτερές . . 
Φως  .  Μεταλαβιά . 

Κι είναι κι οι άλλες ,
που εγκυμονούν. Και θρέφουν . Δυναμώνουν . Γιγαντώνονται.
Και στο χρόνο τους γεννούν.
Φορές εκδίκηση .
Φορές Λύτρωση . 


Μα..
όσο κι αν ταξιδεύεις , δεν είν αυτό που σε κάνει ναυτικό . .
εκείνη η μελαγχολία , η νοσταλγία για κάτι που δεν ξέρεις, αλλά που νοιώθεις ότι κάπου υπάρχει -  δεν μπορεί,
σε μαθαίνει κάποτε,
πως δεν είν΄ όλα τα κύματα για να τα παλεύεις ..
ανώφελα χτυπιέσαι
αναλώνεσαι , εξαντλείσαι μονάχα ..

Πως δε χρειάζεσαι πια διαρκώς να μιλάς και να σ ακούνε .
Μπορείς απλά ν ακούς εσύ .
Ν ακούς .
Δίχως σκέψεις . Δίχως κρίσεις .
Απλά .. ν΄ ακούς .

Ίσως έτσι, φτάνεις κάποτε και σ εκείνο το είμαι ..
Το ολάκερο ..
'Ισως ..


Κοιτώ τι γράφω και χαμογελώ ..
οξύμωρο
Τόσα λόγια ..

                                    Να μιλάς     . . .     για τη Σιωπή . 

                                                       Σχεδόν παράλογο



1 σχόλιο:

  1. "-Εδώ είμαστε, μου είπε. Αυτή η θητεία δεν έχει τέλος. Θα φύγουμε όταν ξεχάσουμε. Μα δεν ξέρω αν πρέπει να ξεχάσουμε. Δεν φαντάζομαι χειρότερο θάνατο απ’ το λευκό χαρτί.
    Κάποιος μου μίλησε για την σιωπή, συνέχισε. Όμως, τη σιωπή την περικλείουν λέξεις, την στολίζουν αισθήματα, σε συντροφεύει με ήχους. Δεν υπάρχει στο θάνατο σιωπή. Κοίτα! Τη βλέπεις αυτή την πεδιάδα; Την έκαψαν παράξενοι κεραυνοί. Γύρευα νερό να σώσω έστω ένα στάχυ, μα είχε λοξοδρομήσει το ποτάμι και δεν είχα σταγόνα μήτε τα χείλη μου να δροσίσω. Δες όμως, πάλι πρασίνισε. Υπάρχει όσο υπάρχουμε."

    Συνειρμοί συνειρμών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή