Όχι φιλενάδα μου , δε συμφωνώ.
Ουτοπίες υπάρχουν .

Όπως υπάρχουν και αστέρια πέρα απ όσα βλέπουμε, όπως υπάρχουν κι οι νεράιδες των ευχών,  το χάδι που σε γλυκαίνει δίχως χέρι να σ αγγίζει,  η μαγεία,  το τραγούδι του φεγγαριού, 

η ευχή στα φτερά  μιας νυχτοπεταλούδας

η αγάπη που δε ζητά .. 

Και η αλήθεια είναι στα μάτια μας .

Μη σε γελούν όσοι  ποτέ δε μπόρεσαν  ν ακούσουν έναν άνεμο.
Όσοι τη ζωή τους την περνούν αποφεύγοντας τους αέρηδες , όσοι, και που ψηλά κι αν τους ανεβάσεις,  αυτοί πάλι χαμηλά κοιτούν ,  

πτήσεις σε συνεχή πτώση , 

μέχρι που ακουμπούν ξανά στη γη , ονοματίζονται προσγειωμένοι ,  κι ύστερα μένουν πια εκεί. Ριζωμένοι. Πετρωμένοι . Ακίνητοι . 

Φτερά  κι ουρανοί ξεχασμένοι.

Άγγελοι παραιτημένοι .

΄Εκπτωτοι.

Και ναι, η καρδιά αριστερά είναι , μα το χέρι που απλώνεις φορές να την αγγίξεις, είναι το δεξί . 

Τα σταυροδρόμια είναι δυνατότητες.  Κι οι αλήθειες πολλές.  

Υπάρχει μια όμορφη ιστορία για δυο φίλους από διαφορετικούς κόσμους .. τα βράδια  καθισμένοι καθένας στο λόφο του δικού του κόσμου , σκεφτόταν τον άλλον .. στο λόφο του κόσμου που έβλεπε για  «φεγγάρι» .. 

πού είναι η αλήθεια ; αναρωτήθηκαν  μια νύχτα .. 

Στο λόφο που τυχαίνει να κάθεται αυτός που μιλάει .. απάντησαν μαζί ..

Οι δρόμοι μας έχουν στροφές ..

Αν είναι πάντα οι ίδιες, ο κύκλος μας γίνεται φυλακή .. μην το ξεχνάς

Μα  πάνω απ΄όλα , θυμήσου.

Υπάρχουν και τη νύχτα πουλιά που κελαηδούν.
τα αηδόνια . 

Οι αοιδοί αυτοί του δειλινού  που όταν όλα τα άλλα σιωπούν , 

τραγουδούν τα καλέσματα και τις χαμένες αναμνήσεις .. 

για κόσμους που λες πως δεν υπάρχουν .. 

Ουτοπίες .. 

Αλλά υπάρχουν .