8 Σεπ 2012

Play it, Sam..




Υπάρχει κάτι που κάθε γυναίκα ξέρει . Aπό ένστικτο. Από μια εσώτερη ανάγκη εξισορρόπησης.  
Το χαμηλό ηθικό θέλει ψηλά τακούνια . Για να σταθεί . Για να σηκώσει ανάστημα . 
Να δείξει . Να δειχτεί. 
Να πείσει. 
Και να πειστεί .

Αφήνεται να γλιστρήσει στις σκούρες γόβες -μπλε νουάρ είχε διορθώσει μ ένα χαμόγελο ο πωλητής .. της νύχτας , σας ταιριάζει.. 
Ναι .. μου ταιριάζει  κάγχασε σιωπηλά . Και bleu και noir.  Άλλωστε τις νύχτες της, πάντα στο μπλε τις θέλησε.  Σ΄ένα βαθύ , ζεστό μπλε . Κι ας επιμένεις πως είναι μαύρες ..  εγώ σ΄αυτό το μπλε τους ζω.  Χρόνια τώρα τυλίγεται γύρω μου , μ αγκαλιάζει μεθυστικά , μου μιλά . Μου ψιθυρίζει. Για τον πόνο. Για την υπόσχεση. Τις απουσίες.  Για τις ρωγμές. 
Κάποτε, και για το πρώτο φως. Για μιαν ανάσα γαλάζιου.  Κάποτε ..  
όχι απόψε.

Στον καθρέφτη, μια τελευταία ματιά.  Έτοιμη.  Μονάχα να προσέξει .  
Μη και σκαλώσει . 
Και πέσει. 
Στην πόλη των σπασμένων πεζοδρομίων . 
Και των σπασμένων ονείρων.

Βυθισμένη στο βουητό του μυαλού της , αδιαφορεί στη βουή της πόλης.  Οδηγεί προσεκτικά, μα γρήγορα.  Σαν που βιάζεται ν απομακρυνθεί . Από τους δρόμους που ξέρει, από τις σκέψεις που δε θέλει να ξέρει, απ την ασφάλεια, την ανασφάλεια 
απ τη ζωή της.  
Όλα σ αυτή την πόλη τρέχουν . Όλα.  Μονάχα εγώ  ξεχάστηκα ακίνητη. 
Θα μπορούσε και να σκοτωθεί απόψε έτσι που τρέχει. 
Αιτία θανάτου, υπερβολική δόση. Ονείρου. 
Υψηλής καθαρότητας. 
Θα μπορούσε ..

Οι μυρουδιές και το δροσερό αεράκι της βραδιάς ούτε που την αγγίζουν.  Τούτη η γλύκα του φθινοπώρου μάλλον εκνευρισμό της προκαλεί. Ούτε τη συμμερίζεται ούτε τη θέλει.  Τώρα, βαδίζει αργά.  Σαν κάποια που προσέχει . Σαν που γνωρίζει τις συνέπειες ενός παραπατήματος.  "Σαν "  Γιατί στην πραγματικότητα, περπατά αδιάφορα. Άκαμπτα.  Και άδεια. 
Σαν.  Στοιχειό. 
Όμως τις ζωές μας εμείς και μόνο τις στοιχειώνουμε..  Και μάλιστα το διαλέγουμε. Να στοιχειωθούμε.  Το κενό, πάντα κάτι θα ρθει  να το γεμίσει.  Εμείς προσκαλούμε, εκείνο έρχεται. Πρόθυμα. Κι εγώ κάλεσα το δικό μου φάντασμα.  Να ζω μαζί του .. να το σέρνω στα βήματά μου .. να σύρομαι στα δικά του. 
Ίσως που θαρρώ, δε σε σκοτώνουν τα στοιχειά  
Το που θ΄ απομυζεί όμως σιγά σιγά τις ανάσες σου ως που να μείνεις κέλυφος άδειο να αντηχούν των αβίωτων οι  θλίψεις, ούτε που το μετράς κορίτσι μου, ναι ;

Ναι .  Γιατί κουράστηκα να μετράω . Να υπολογίζω. Να προσέχω. Ίσως γιατί μια άνοιξη να χρειάζομαι τελικά .  Αυτήν που ανοίγει τα παράθυρα σ΄αγέρηδες νέους,  που σηκώνει τα στρωμένα -τι κι αν σε ζέσταναν το χειμώνα όλον ..  πάντα από κάτω τ΄αφανέρωτα θέλουν ένα γερό σάρωμα . Αυτήν που ζητά αλλαγή στις κουρτίνες. που κόβουν το φως . ή  κόβουν εσένα στο φως τους ..  ένα ξεσκαρτάρισμα τέλος πάντων . Τι να κρατήσεις, τι ν αφήσεις. 
Πρόβλεψη 
ή παρηγοριά
Για την επόμενη χειμωνιά . Για την παγωνιά. 
Που ξέρεις ότι θα ρθει.. 

'Για πού το βαλες καρδιά μου .. ' άσμα, λαϊκόν κι ερωτηματικόν , απ τ ανοιχτό παράθυρο διερχόμενου ευτυχή με ηχοσύστημα στη διαπασών
Δεν ξέρω καρδιά σου . Το μόνο που ξέρω είναι πως κι αν δεν τολμήσεις εσύ το ραντεβού με την αλήθεια σου, θα ρθει εκείνη  να  σε βρει. Θα σε καθίσει απέναντι, θα σου σκάσει της σφίγγας το ζεστό χαμόγελο, κι ένα ποτήρι ερωτηματικά στα χέρια σου . Κι εσύ  θα  πιεις. Ό,τι αυτή  κερνάει. Απ τη δική της κάβα . 
Δική της .. δική σου .. 
Απ  αυτό το πηγάδι, που υπάρχει μες στον καθένα μας.  Το σκοτεινό .  Το βαθύ .  Απόθεμα πόνου, θλίψης και θυμού απ όπου τραβάμε ό,τι χρειαζόμαστε σαν γεννηθεί η ανάγκη.  Οι περισσότεροι σπάνια αναγκαζόμαστε να το κατεβούμε. Κι αν είμαστε τυχεροί, ποτέ.  Η ελπίδα σου, να σωθείς..   Γιατί κάθε που τραβάς απ το νερό του, χάνεις κι ένα κομμάτι απ τον εαυτό σου.  Απ ό,τι καλό έχει αυτός.. αξιοπρέπεια, τιμή, αυτοεκτίμηση .. ψυχή ..  Κάθε που γυρεύεις ξεδίψασμα εκεί, πρέπει να βουτάς όλο και πιο βαθιά ..  πιο χαμηλά στο σκοτάδι.  Κι ας  ξέρεις . πως κάποια μέρα μπορεί να φτάσεις τόσο βαθιά, που να μη μπορείς να ξαναβγείς. 
Και τότε απλά.. θ' αφεθείς. 
Και θα χαθείς.
Γιατί τα σκέφτομαι αυτά ;
Γιατί  δεν ξέρω με ποια πρόθεση πήρα τους δρόμους απόψε. 
αλλά μπορεί και να ξέρω ..
Με πρόθεση, ν αφήσω  προθέσεις και σχέδια πίσω . Πότε άλλωστε φάνηκαν αρκετές οι προθέσεις ..  
πόσο πια να δαγκώνεις μισή ελπίδα για να χορτάσεις ένα ολόκληρο κενό..

-Τι θα θέλατε ; 
Η ερώτηση ζεστή, φιλική . Η φωνή αδιάφορη. Τυπική.  Μόνο τα αδιάφορα θέλω ενδιαφέρουν εδώ. Τα ευκόλως χειρίσιμα. Τα κοστολογημένου κόστους. 
Τι  θα ήθελα.. 
Να μπορώ να γελάω ήθελα, να μη με πονάει το φως ήθελα, να ξεδιψάω ρίζες κι όχι να γεμίζει το στόμα μου χώμα ήθελα,  να μη θάβω μυστικά ήθελα,  δυο μάτια να κοιτάζω και να  με βλέπουν ήθελα, να μην κρύβομαι,  μιαν αγκαλιά να κουρνιάζω την κούραση ήθελα .. 
να μ αγαπάς 

-Μια βότκα θα ήθελα.  Ευχαριστώ.  Χωρίς λεμόνι.  Με τα παγάκια χωριστά.  Ίσως γι αργότερα. Την πρώτη όμως την προτιμώ σκέτη.  Να την κρατήσω στο στόμα . Να νιώσω το κάψιμο -να ελπίσω στο μούδιασμα - πριν την αφήσω να κυλήσει αργά στα μέσα μου. Να περάσω τη γλώσσα στα χείλη,  να γευτώ τις γεύσεις μου πρώτη,  βότκα σε κραγιόν κεράσι- για δυνατούς πότες φιλενάδα –
επίφαση δροσιάς σε φό-ντο faux φω-τιάς .  
Που καίει στο διάφανο..

Μάλιστα . Η χαρά του Φι . ή του Φο . ίσα που συγκράτησε ένα πνιχτό γελάκι -ήταν να  πάρω φόρα φαίνεται, για να περάσω στο επόμενο γράμμα. 
.. Και να ποιητή μου που φτάσαμε στο Φι. 
Χωρίς φουρτούνες
Χωρίς φινάλε 
και μ ένα τόσο φτωχό  φεγγάρι
κι εκείνο το γελάκι έμοιαζε τώρα να φλερτάρει με μια σταλαματιά  υστερίας που χόρευε μόνη στο βάθος του γυαλιού 
κι εγώ που ονειρεύτηκα 
φεγγάρια κόκκινα 
κι έναν κατάδικό μας κόσμο  

Κάποτε μου πες, πως θα ρθουν νύχτες μ' επτά φεγγάρια ..

και τα  φο  τελειωμό να μην έχουν ..
φτηνή παράφραση φαιδρών ονείρων 
αστεία που μοιάζει η ζωή φορές .. 

-Να φέρω μία ακόμη ;
Φυσικά . Οπωσδήποτε μία ακόμη.  Βότκα.  Ζωή . Πιθανότητα.  Μια δοκιμή, έστω.. 
Το είδωλό σου σε μάτια θολωμένα , δάχτυλα  άγνωστα να βηματίζουν κορμί που αφήνεις αδιάβατο ..   Μιαν ανάσα στο στόμα μου που δε θα είναι η δικιά σου . Ιδρώτα ανεπιθύμητο και ταγκισμένο αέρα, λόγια  νοτισμένα που κολλάνε πάνω σου σαν αράχνης ιστός, τσιρότα λήθης σε γδαρμένες αλήθειες, αγγίγματα  επιστρώσεις φτηνές  σε χαρακιές βαθιές, που ζητούν.. 
που δε θα βρουν.. 
κι είναι αυτό παρηγοριά ; 
Όχι . Τεχνική είναι . Αναισθητοποίησης. Σα φάρμακο. Φαρμακερό.  Φορμόλη .  Που διαλύει τα σωθικά σου, διατηρεί όμως τ΄απ έξω σου ανέπαφα.  Με τα τακούνια σου να σε κρατούν ακόμα όρθια.  Με το μπλε σου φουστάνι να διεκδικεί το μόνο σου σκίσιμο . Και το χαμόγελο ατσαλάκωτο. 
Μα τα ουσιαστικά σου άκλιτα.  
Και τα ερωτηματικά  σου  ά-πορα.  Άνευ πορείας. Και άνευ περασμάτων. Απορίες. 
στα σαράντα πέντε σπας πιο εύκολα απ ό,τι στα εικοσιπέντε ;

-Μία ακόμη παρακαλώ. 
Η κάθε 'μία ακόμη'  άλλωστε, κυλά όλο και πιο άνετα, το πλανάσθαι είναι ανθρώπινον, το νερό κυλάει πάντα  προς τα κάτω , κι οι άνθρωποι  διαλέγουν να κυλούν στα εύκολα
Για σήμερα, τσιτάτα.  Τα σπουδαία ες αύριον. 
Αύριο. 
Αύριο, που θα στείλω το φόρεμα καθαριστήριο.  Τις σκέψεις μου στο καθαρτήριο.  Ίσως αρχίσω μαθήματα διαχείρισης δυσμενών συνθηκών . Ίσως σκεφτώ  σοβαρά να κόψω το τσιγάρο.  
Ίσως και να ζήσω.  
Αύριο.

Κι εδώ φιλενάδα είναι η ώρα που θα μπορούσαν να πέσουν πανηγυρικά οι τίτλοι του τέλους
η ηρωίδα να χαμογελά μακάρια στο αύριο 
η σκάρλετ να της κλείνει παιχνιδιάρικα το μάτι  μέσα απ τα λιωμένα παγάκια που τίποτε δε νέρωσαν και τίποτε δεν αραίωσαν
ο play it again Sam να της σιγοτραγουδά μέσ από ένα δυνατό καφέ πως τα σημαντικά, μπορούν και παραμένουν αναλλοίωτα  as time goes by..
ο ίσκιος από το διπλανό σκαμπό να καλεί ιπποτικά την άμαξα για το όνειρο της κολοκύθας όπου κανένα γοβάκι δε σπάει σε θρυμματισμένους πρίγκιπες
τα λέλουδα να κελαηδούν και νέα όνειρα  ν ανθίζουν χαρωπά 
ίσως κι ο ήλιος να ξεκινήσει απ τη δύση αύριο
δε θα μπορούσαν ;

Μπορεί και να μπορούσαν ..
Αν.
Αν το αύριο δεν το ξημέρωναν τα τώρα μας . 
Αν  η  καταχνιά μπορούσε να ξεγελαστεί  σε αγκαλιές που μόνο σκοτάδι αφήνουν στα σωθικά σου
Αν τα γιατί  δεν πέτρωναν τραβώντας σε,  σε πνιγμούς ανυποψίαστους  
Αν ό,τι είμαστε δεν είναι ό,τι θελήσαμε μα ό,τι διαλέξαμε να είμαστε
Αν ..
πόσα 'αν '  αν προσθέσεις κορίτσι μου θα σου δώσουν άθροισμα μια επιλογή που δε βρήκε τόπο να γεννηθεί ;
πόσες ρωγμές έπρεπε ακόμα να μου ανοίξω για να μπεις..

Κι εκείνο το γελάκι που έπνιξε ώρα πριν, απείλησε τώρα να ξεχυθεί ασυγκράτητο . Έγειρε  το ποτήρι, χαζεύοντας τα απομεινάρια μιας ζάλης που  κρατήθηκε πεισματικά  μακριά, να κυλούν μέχρι την άκρη του πάγκου  αγγίζοντας το σπιρτόκουτο -εγγύηση για ανάμματα ασφαλή -  με πάνω του τη γέφυρα των στεναγμών σε φόντο κόκκινο , και μια λάμψη τρεμόπαιξε κοροϊδευτικά κάπου στο βάθος των ματιών της  κοίτα που και μια φλόγα φο μπορεί τελικά και να αρκεί για να κάψει και γέφυρες
και στεναγμούς .. κι ας περνιούται για τσιμεντένιοι ..
Και γέλασε.
Μ ένα γέλιο δυνατό , γάργαρο , κατάδικό της 
Που ξεπήδησε απ τα σωθικά της, πέρασε μέσα από καπνούς, ήχους θολούς, φεγγάρια πνιγμένα κι άδειες μποτίλιες , κι άνοιξε την πόρτα, κάπου η νύχτα είναι καθαρή..  κι ανασαίνει   
Έλα κορίτσι μου.. πάμε .
Δε χρειάζονται άλλες ερωτήσεις. Ούτε απορίες , απαιτήσεις, εξηγήσεις
Ούτε χρόνος να περπατηθεί ξανά μήπως και κάτι σωθεί
Ούτε ελπίδα ν αναζητηθεί στα αν .. 
Τι κι αν θα μπορούσε να κρατήσει για πάντα ..
Θα μπορούσε να μην έχει αρχίσει και ποτέ .. 
όπως και να χει .. 
απλά,  θα μπορούσε...

Ναι Sam, σ ακούω .. 
μπορεί .. The fundamental things apply
As time goes by..
αλλά .. και ;
Play it  εσύ  αν θες .. 
Εγώ , 
καληνύχτα ..








3 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Δεν το ξέρω αυτό..
      μα σ ευχαριστώ Λύκε.
      Καλό σου βράδυ

      Διαγραφή
  2. Το έχω ξαναπεί...Με θαμπώνει ο γυναικείος τρόπος που έχει να γράφει η Ανιρέτα...και εννοώ την επίμονα λεπτολόγα, ακριβή, λεπτομερή, όλο γυρίσματα και κεντήματα γλώσα. Με τις συνεχείς σχεδόν σδιόρατες, ανεπάισθητες διορθώσεις. Οι ιδέες, τα νοήματα έρχονται και ξανάρχονται μέχρι να εξαντληθούν τα περιθώρεια , μέχρι που να μην μείνει τίποτα ανείπωτο, καμιά πτυχή στην αμφιβολία. Στις άκρες απ' τις φράσεις της κρέμονται σκέψεις, συνειρμοί που εξωθούν τις σημασίες στα ακρότατα όρια.

    Κύκλους κάνουν οι σκέψεις, οι συλλογισμοί, οι εξομολογήσεις...κύκλους παράκεντρους που προχωράνε...τα κέντρα τους σε νοητή γραμμή συνθέτουν και απεικονίζουν την πορεία της ζωής της ηρωίδας...
    Διαβάζοντας παρακολουθώ, κατά πόδας, την ηρωίδα στην έξοδό της....τους σταθμούς...τα λόγια...τις αναπολήσεις...μια διαδρομή παράλληλη με την πραγματική μας
    αποκαλύπτεται να αιωρείται ανάμεσα στα που έζησε, στα που θυμάται, στα που ήθελε να ζήσει στα που θέλει να ζήσει...

    Η στιγμή ορόσημο...Κάπου στη μέση της ζωής της ηρωίδας...Ορόσημο κι ελευθερο σημείο...Θέλει πάει από δώ..θέλει στρίβει από κείθε..." Θέλει"...αρκεί αυτό το θέλει;...και είναι ελεύθερη;...Τόσα χρόνια , τόσες σχέσεις, τόσα αυτονόητα βαραίνουν στην κάθε δυνατή απόφαση....

    Η στιγμή να αποφασίσει...τι να κρατήσει, τι να πετάξει...Πονάνε οι επιλογές....πάντα πονάνε...και τα ζυγιάσματα...αν είναι της οκάς...ή γερακίσια...

    Είναι ίσως το πιο αληθινό κείμενο της Ανιρέτας που έχω εγώ διαβάσει...Μεστός λόγος, που εκφράζει αγωνία...αλλά με αξιοπρέπεια και ψυχική λεβεντιά....

    ΑπάντησηΔιαγραφή