18 Ιουλ 2016

"Φορτία"..



 "...γλιστρούσε πάνω στη θλίψη του σαξοφώνου.
Η μελωδία ήταν τόσο αργή, τόσο τραβηγμένη, που μπορούσε και η ίδια να καταλάβει ότι ο συνθέτης της δεν ήθελε να βγει από το μικρό σαλόνι της εισαγωγής και να περάσει στο τραγούδι,
θα προτιμούσε να μείνει εκεί,
στο σημείο που δεν είχε αρχίσει ακόμα η ιστορία..

Ο Άγγλος μουρμούρισε, ότι κάτι τέτοιες εισαγωγές σε τραγούδια  ονομάζονταν «φορτία» .."  
                                                                                  "Άγγλος Ασθενής" του Michael Ondaatje

 
Angela Bacon- Kidwell



Το βιβλίο κλείνει, γλιστράει  αθόρυβα στην αμμουδιά της μνήμης, κύμα απαλό η νύχτα λειαίνει για λίγο τις χαρακιές της σκέψης
κι ύστερα σβήνει αδιάφορα λόγια, παράπονα και πιθανότητες,
ένα ρολόι περιμένει να έρθει η ώρα για το ακριβώς
και σε μια μακρινή γωνιά της ερημιάς γεννιέται ένα θρόισμα που ονειρεύεται κάποτε να γίνει ανεμοστρόβιλος.

Σ΄αυτό το σκοτάδι, η Χάνα –που δεν τη λένε Χάνα- έχει μαλλιά μακριά και τη ζεστασιά που αναδίνουν τα στάχυα τον καιρό του θερισμού, κι ο Άγγλος -που αναζητώντας μια όαση χόρτασε έρημο, δεν είναι  Άγγλος, ούτε πια ασθενής, 
κι ούτε ακόμη ξέρει πως κάποτε τα κλεμμένα ξεδιψάσματα,
εξαργυρώνονται σε μια κόλαση μοναξιάς.

Σ΄αυτό το σκοτάδι μένει μονάχα η μελωδία, αργή, νωχελική,
ένας θλιμμένος ψίθυρος  now there 's just no chance, there 'll never be 

κι ένα σαξόφωνο βραχνό, σαν που πασχίζει να κρύψει ένα αθέλητο παράπονο ξέροντας πως δεν το μπορεί κι ούτε ποτέ θα το μπορέσει. 

Σ’ αυτό το σκοτάδι εκείνος σφίγγει γροθιά τα δάχτυλα  μη και ζητήσουν το άγγιγμά της
και στις χίλιες πόλεις μακριά εκείνη σφαλίζει σφιχτά τα μάτια μη και ξυπνήσει στα δικά του.

 Ώσπου έρχεται μια στιγμή που οι χτύποι του ρολογιού κρέμονται ακίνητοι κι οι δρόμοι σταματούν ν΄ανασαίνουν, μια στιγμή που οι πόνοι όλοι μοιάζουν άξαφνα να συμφιλιώνονται, μια στιγμή που μπορεί να μετανιώνεις για τα πάντα μα δε μετανιώνεις για τίποτε.
Κι είναι αυτή ακριβώς η στιγμή που σαν αστραπή τους ξεσκίζει η υποψία
πως ΄φορτίο΄ δεν είναι άλλο παρά οι βαριές κι ατέλειωτες προσδοκίες που βάρυναν αβάσταχτα το τραγούδι τους,
εκείνη τη μοναδική σύνθεση που δεν κατάφεραν τελικά να ολοκληρώσουν,
εκείνον τον ουρανό που δεν γεμίσανε πουλιά.

Είναι η στιγμή που η νύχτα απότομα παγώνει  ξεχνώντας πως είναι καλοκαίρι

Μένει μονάχα ένα βραχνό σαξόφωνο
να αναδεύει μνήμες και να ψιθυρίζει αργόσυρτα ‘’ cry me a river ’’


-------------







Σαξόφωνο από τον Dexter Gordon


και εδώ μια εξαιρετική εκτέλεση με τη Julie London 





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου