4 Ιουλ 2016

Το κρυμμένο φως



 Λεν πως ο έρωτας φυλακίζει, πως είναι πάθος αβάσταχτο και σαν τέτοιο δαιμονίζει..
Λένε ακόμα πως είναι πολλοί αυτοί που χάνονται, τρελαμένοι και καταστρεμμένοι απ΄αυτήν την ανάγκη τους που δεν ορίζουν.
Το ξέρω.
Ας λένε. Γιατί ξέρω επίσης πως δίχως έρωτα, το μόνο που κάνουμε είναι να πασχίζουμε για μικρά βήματα σε λαβύρινθους σκοταδιασμένους, ψηλαφώντας τα τοιχώματα και νοσταλγώντας τη θέρμη ενός ήλιου που δε γνωρίζουμε, μα μόνο ακούμε.

Ως τη στιγμή που ανταμώνουμε ένα χαμόγελο, μια κίνηση, και όλα γίνονται μελωδία. Το βουητό των μεγάλων δρόμων. Ο χτύπος του τηλεφώνου. Το απαλό τικ τακ στο πληκτρολόγιο. Ο άνεμος που περνά σιγανά έξω απ το παράθυρο. Η ανάμνηση ενός γέλιου. Αναπνοές και λαχανιάσματα. Ο απόηχος μίας θλιμμένης φυσαρμόνικας. Και οι λέξεις. Πάντα οι λέξεις. Αυτές που χαϊδεύουν, αυτές που χαράζουν κι αυτές που δεν προφέρονται καν. Που μιλούν απευθείας στα σπλάχνα μας, που μας εξηγούν ποιοι και τι είμαστε. Μια ξένη χώρα που άξαφνα γίνεται πατρίδα..

Ο Έρωτας. Που ξεδιπλώνει ουρανούς για να χουν χώρο τα όνειρα μας.

Τις νύχτες επιμένω. Να σκάβω το κενό ανάμεσα στις λέξεις.
Να φυλάω το φως.
Και να φυτεύω νυχτολούλουδα..



2 σχόλια:

  1. να μου κρατησεις ενα ματσακι νυχτολουλουδα ε?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κι ένα χαμόγελο πλατύ, άντρα της άνοιξης :)
    Εσύ είσαι άλλωστε του Ήλιου γιος, σωστά δε θυμάμαι ;
    (Με την καλημέρα μου, κατάφερα να αργήσω πολύ να δω το σχόλιο όπως καταλαβαίνεις :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή