Είμαστε ακόμα ζωντανοί

Στους δρόμους της στολισμένης μελαγχολίας με τα ανήλιαγα αύριο και τα σαρακοφαγωμένα χθες, μια χαμηλή ομίχλη τρέχει στα πεζοδρόμια, τρυπώνει κάτω απ τα παλτά, φουσκώνει στο κορμί δαγκώνοντας, ξεδοντιασμένο σκυλί που όλο το διώχνεις μακριά και όλο γυρνάει ζητώντας.

Κι εμείς, πολύχρωμα λαμπιόνια δεμένα στα καλώδιά μας, ακροβατούμε στο αναβόσβημμα μιας προσμονής και μιας ματαίωσης, μήπως και κρύψουμε κάτω απ τη λάμψη λαβωματιές και λάβες και ψηλαφίζουμε το αναποφάσιστο μήπως και κρατηθούν μακριά νάρκες και αϋπνίες

‘’κι είμαστε ακόμα ζωντανοί..’’

Μα άκου, σ΄όλους τους τόπους η θλίψη των ανθρώπων είναι πάντα η ίδια και είναι πάντα μόνη,
και σ΄όλους τους καιρούς ικέτες γονατίζουμε μπρος στη φωτιά που μας κατακαίει για μια βροχή που θα ξεβγάλει πόνους και όρκους ανεμοχαμένους, για την αχτίδα που θα κάνει τη λάσπη στέριωμα μιας νέας αρχής.
Αιώνες τώρα, στα πιο βαθιά σκοτάδια μας, ξεπλένουμε στα δάκρυα τα αταξίδευτά μας όνειρα, παρηγοριόμαστε στη χόβολη ενός βλέμματος, ενός χαμόγελου, προσμένουμε γέννες,
φοβόμαστε μικρούς και μεγάλους χαμούς
και πάντα, μα πάντα, σηκώνουμε τα μάτια αναζητώντας εκείνο, το ένα άστρο που θα μας οδηγήσει στην- κάπου- αχάραγη χαρά και στη δικαιωμένη μας λαχτάρα.

Ακόμα ζωντανοί, φωνάζει ο στίχος, κι ας αποκάμαμε διασχίζοντας λύπησες δύσβατες κι απόκρημνες απώλειες, και ας δοθήκαμε παράφορα σε αδιέξοδα , κι ας προδοθήκαμε σε μάχες ξένες και στημένες .
Ακόμα ζωντανοί κραυγάζει κι η ανάγκη μας να βρει στην απουσία φωλιά η νέα παρουσία, η πιο βαθιά μας εκπνοή να γίνει νέα ανάσα και στο βασίλεμα του κόσμου μιαν άλλη αυγή να γεννηθεί.
Γι αυτό σου λέω. Όσο ανασαίνουμε, θα συνεχίζουμε. Και να δινόμαστε σ΄ελπίδες ηλιοστάλαχτες και σύννεφα αδάκρυτα και να ξαπλώνουμε σε αρχαία παραμύθια προσμένοντας το απρόσμενο, αναζητώντας χαμένα δισκοπότηρα, Γιουκάλια, και κάποτε.. την όγδοη νότα του ουράνιου τόξου

Είναι που η ψυχή , στο Ανέλπιστο και στ΄ Όνειρο υφαίνει τον καμβά της.


Είμαστε ακόμα ζωντανοί, μ ακούς; art by Pascal Campion

art by Pascal Campion

Και η ζωή θα συνεχίσει..

 Ποια είσαι; Κοίταξέ με. Χρειάζομαι τα μάτια σου για να γνωρίσω τα δικά μου. Κι αυτό που θα μου δείξεις, μπορώ να το πιστέψω;

Ποιος είσαι ; Χρειάζομαι κάτι που ν αντέχει σ΄έναν κόσμο που όλα αλλάζουν, κάτι σίγουρο σ ένα σύμπαν αβεβαιότητας και πιθανοτήτων. Και θα πιστέψω. Όλα σου τα για πάντα, όλες τις υποσχέσεις, όλους τους ήλιους που θ΄ ανατέλλεις, κάθε αχτίδα που θ΄απαλύνει τα σκοτάδια μου.

Όταν κάτω απ το βάρος μου θα κλείνεις τα μάτια , θα ξέρω ποτέ αν είναι για να με φυλάξεις μέσα σου ή για να με κρατήσεις έξω;

Μαθαίνει κανείς να επιζεί με κάθε τρόπο . Τι σημασία έχει ποιος έχει ανάγκη ποιον; Ποιος χρειάζεται περισσότερο τον άλλον;

Αιώνες τώρα μόνος, αναζητώ μία πατρίδα.

Θα έχω πάντα μέσα μου μια θάλασσα κι εσύ την αντοχή της πέτρας. Θα σ' αγαπώ, θα σε τυλίγω κύματα, θα σπάζουν οι φόβοι σου κομμάτια, θα αναγεννiέται ο βυθός μου,θα σε σμιλεύω δύναμη, θα μου μαθαίνεις ουρανό.

Κι απ την ομίχλη αρχαίων μοναξιών θ αναδυθεί ένα νησί. Στεριά δικιά μας. Κι εμείς μιας άγνωστης ενδοχώρας εξερευνητές , σκαφτιάδες άνυδρων ερήμων, θα ανακαλύπτουμε το πρώτο φως, τη ζεστασιά των αστεριών, την αντοχή της ρίζας, ετούτο το ΄μαζί΄ θα το ονομάσουμε σπίτι, καταφύγιο, ορμητήριο για τα σύνορα του ανέλπιστου.

Μα τα νησιά, εύκολα γίνονται κελιά. Γιατί όλα τελειώνουν . Τι κι αν αφηνόμαστε στην άνωση κορδέλες μπλεγμένες η μία μες στην άλλη; Πάντα το κύμα θα μας ξεβράζει σε κάποια ακτή . Αφύλαχτους ξανά στα χθες και στ΄αύριο.

Θέλει να την έχεις μέσα σου την απλωσιά της αγάπης για να την αναγνωρίσεις σαν τη συναντήσεις.
Πώς να στο πω; Ο τόπος που βρίσκεσαι δε μπορεί ν αλλάξει αυτό που είσαι.

Θα θέλω να προσευχηθώ κι ας μην ξέρω πια σε ποιον, σε τι. Ποιος θεός σε σώζει απ τον εαυτό σου; Μόνος θα πρέπει να μάθω ξανά να περπατάω.

Κανείς δεν περπατά με τα πόδια ενός άλλου , κανένας δεν πετά με δανεικά φτερά και το γλυκό ανάδεμα των κοραλλιών ποτέ δεν το γεύεσαι αν δεν ανοίξεις στα σωθικά σου βράγχια.

Είναι αυταπάτη λοιπόν το νησί;

Είναι η Εδέμ της καρδιάς. Γιατί πατρίδα είναι η αφοσίωση, η πίστη στο απίθανο, η επιμονή της ρίζας. Είναι η επιλογή στο βλέμμα που χτίζει μια πραγματικότητα που μας χωράει. Είναι ο Παράδεισος δύο κορμιών στην ίδια ανάσα.Και επειδή τον ζήσαμε, και επειδή τον χάσαμε,μπορούμε ακόμη να πιστεύουμε σ΄αυτόν.

Και η ζωή θα συνεχίσει όπως πριν.

Θα συνεχίσει . Όπως ποτέ πριν.

-----------

Edvard Munch: «Meeting on the Shore. Mermaid”

Οι νύχτες της πόλης μου ..

Οι νύχτες της πόλης μου έχουν το θόρυβο μιας μοναξιάς, δρόμους πλατιά αδιέξοδα, σπασμένα πεζοδρόμια , σπασμένα όνειρα και γέλια ηχηρά για της σιωπής το ξόρκισμα. ΄Εχουνε κάτι από θανατωμένες προσμονές κι απαρηγόρητες παρηγοριές, έχουνε μεθυσμένες απογνώσεις,
παρόντα άστεγα σε απάνεμες γωνιές και μέλλοντα θολά, φαντάσματα που καθρεφτίζονται σ΄αστραφτερές βιτρίνες.

Οι νύχτες της πόλης μου έχουν λαχτάρες μισοφώτιστες, παράπονα σε στεναγμούς ανάκουστους ‘’θέλω ένα μαύρο άλογο και ασημένια σπηρούνια
να φτάσω τη ζωή που μου ξεφεύγει’’
σε μελωδίες από μακρινές στεριές
‘’και ένα λάσο θέλω γερό, να πιάσω τα όνειρα που έφυγαν’’
έχουν δυο χέρια που άξαφνα αγγίζονται πάνω από ένα ποτήρι, μιαν αστραπή απ τα μισά ολόκληρης ζωής κι έναν αχνό ελπίδας στις ανεπίδοτες ακόμα ευχές για χάδια αξόδευτα και σε αθωότητες ανέγγιχτες.

Οι νύχτες της πόλης μου έχουνε νότες που δραπετεύουν από κλειστά παράθυρα, κάποιας αγκάλης το γαλήνεμα, την προσήλωση ενός άντρα που γράφει το ωραιότερο του ποίημα, μια προσευχή ανάκουστη, το στοργικό νανούρισμα ενός πατέρα μόνου,
την τρυφερή σιωπή δυο χορτασμένων εραστών, αγάπες που άντεξαν, αγάπες που ονειρεύονται και σπόρους φωλιασμένους σε ρωγμές που περιμένουν την αυγή ν΄ανθίσουν.

Οι νύχτες της πόλης μου έχουν ακόμη ουρανό.
Κι έναν δικό μου ουρανό.

Έχουν εσένα .  

 Diana Krall   "Love is wher You are"

''Κανένα τέλος δεν έρχεται με άδεια χέρια’’

Χιονίζω απόψε.
Κοίτα με, γίνομαι ουρανός, πίνω αιώνες στεναγμών
και στους γυρνώ -για να σε ξεδιψάσω
σε απαλές νιφάδες άχνης, μια σιωπηλή ηχώ από τα βάθη της λαχτάρας.
Τούτος ο κόσμος δεν έχει σιγουριά, δεν έχει ειρήνη,
ανήμποροι να μοιραστούν οι πόνοι γίνονται βάραθρα που μας τραβούν στις σκοτεινιές της μοναξιάς.
Να με κρατάς.

Άκου, το αύριο είναι πλατύ κι η ευτυχία ασύνορη
πώς να στο πω.. στον κόσμο τούτο ερχόμαστε για να δινόμαστε
Μονάχα έτσι φέγγουνε γλυκύτερα οι αυγές.

Χιονίζω απόψε και στρώνω λευκά τα όνειρα.
Αφήνω πίσω μου του Χρόνου στάχτες
κι απ΄ τα παλιά μας ιερά κρατώ τη φλόγα.
Σπάζω το αρχαίο ρόδι των χίλιων μελλούμενων μαζί,
και τρεις της μνημοσύνης σπόρους σε φιλεύω.

Να μου γελάς, μ΄ακούς;
‘’Κανένα τέλος’’ άλλωστε ‘’δεν έρχεται με άδεια χέρια’’
----

Καλή Χρονιά σε όλους μας. -)
Γιατί γιορτές, είναι οι άνθρωποι που αγαπάμε..