15 Φεβ 2017

Και η ζωή θα συνεχίσει..



 Ποια είσαι; Κοίταξέ με. Χρειάζομαι τα μάτια σου για να γνωρίσω τα δικά μου. Κι αυτό που θα μου δείξεις, μπορώ να το πιστέψω;
Ποιος είσαι ; Χρειάζομαι κάτι που ν αντέχει σ΄έναν κόσμο που όλα αλλάζουν, κάτι σίγουρο σ ένα σύμπαν αβεβαιότητας και πιθανοτήτων. Και θα πιστέψω. Όλα σου τα για πάντα, όλες τις υποσχέσεις, όλους τους ήλιους που θ΄ ανατέλλεις, κάθε αχτίδα που θ΄απαλύνει τα σκοτάδια μου.

Όταν κάτω απ το βάρος μου θα κλείνεις τα μάτια , θα ξέρω ποτέ αν είναι για να με φυλάξεις μέσα σου ή για να με κρατήσεις έξω;
Μαθαίνει κανείς να επιζεί με κάθε τρόπο . Τι σημασία έχει ποιος έχει ανάγκη ποιον; Ποιος χρειάζεται περισσότερο τον άλλον;

Αιώνες τώρα μόνος, αναζητώ μία πατρίδα.
Θα έχω πάντα μέσα μου μια θάλασσα κι εσύ την αντοχή της πέτρας. Θα σ' αγαπώ, θα σε τυλίγω κύματα, θα σπάζουν οι φόβοι σου κομμάτια, θα αναγεννiέται ο βυθός μου,θα σε σμιλεύω δύναμη, θα μου μαθαίνεις ουρανό.
Κι απ την ομίχλη αρχαίων μοναξιών θ αναδυθεί ένα νησί. Στεριά δικιά μας. Κι εμείς μιας άγνωστης ενδοχώρας εξερευνητές , σκαφτιάδες άνυδρων ερήμων, θα ανακαλύπτουμε το πρώτο φως, τη ζεστασιά των αστεριών, την αντοχή της ρίζας, ετούτο το ΄μαζί΄ θα το ονομάσουμε σπίτι, καταφύγιο, ορμητήριο για τα σύνορα του ανέλπιστου.

Μα τα νησιά, εύκολα γίνονται κελιά. Γιατί όλα τελειώνουν . Τι κι αν αφηνόμαστε στην άνωση κορδέλες μπλεγμένες η μία μες στην άλλη; Πάντα το κύμα θα μας ξεβράζει σε κάποια ακτή . Αφύλαχτους ξανά στα χθες και στ΄αύριο.
Θέλει να την έχεις μέσα σου την απλωσιά της αγάπης για να την αναγνωρίσεις σαν τη συναντήσεις.
Πώς να στο πω; Ο τόπος που βρίσκεσαι δε μπορεί ν αλλάξει αυτό που είσαι.

Θα θέλω να προσευχηθώ κι ας μην ξέρω πια σε ποιον, σε τι. Ποιος θεός σε σώζει απ τον εαυτό σου; Μόνος θα πρέπει να μάθω ξανά να περπατάω.
Κανείς δεν περπατά με τα πόδια ενός άλλου , κανένας δεν πετά με δανεικά φτερά και το γλυκό ανάδεμα των κοραλλιών ποτέ δεν το γεύεσαι αν δεν ανοίξεις στα σωθικά σου βράγχια.

Είναι αυταπάτη λοιπόν το νησί;
Είναι η Εδέμ της καρδιάς. Γιατί πατρίδα είναι η αφοσίωση, η πίστη στο απίθανο, η επιμονή της ρίζας. Είναι η επιλογή στο βλέμμα που χτίζει μια πραγματικότητα που μας χωράει. Είναι ο Παράδεισος δύο κορμιών στην ίδια ανάσα.Και επειδή τον ζήσαμε, και επειδή τον χάσαμε,μπορούμε ακόμη να πιστεύουμε σ΄αυτόν.

Και η ζωή θα συνεχίσει όπως πριν.
Θα συνεχίσει . Όπως ποτέ πριν.

-----------



Edvard Munch: «Meeting on the Shore. Mermaid”

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου