31 Μαΐ 2015

Μνήμες..


Κάποια στιγμή θα γράψω ένα διήγημα. 'Η  ένα ποίημα .
Για μια φωτογραφία που με αγωνία θα ψάχνω στα συρτάρια μου .

Μία φωτογραφία που θα γνωρίζω ακριβώς,
στην κάθε λεπτομέρειά της. 

Μία φωτογραφία που ακόμη θα ανασαίνει,
μ΄εσέ γερμένο παιχνιδιάρικα, σαν που κρατιέσαι μη και στο μυστικό μας πείραγμα γελάσεις,
κι εμένα να σου δίνομαι, λατρευτικά,
κατάματα.

Χίλιες φορές ως τότε θα έχω ανακαλέσει τη μαγική του κλικ στιγμή

τη στάλα ιδρώτα σου που ΄βαψε άνοιξη τα χείλια μου
το χρώμα στις πτυχές του πόθου σου, 
ένα φεγγάρι που κρυβόταν στα μαλλιά σου ,
μια ηλιαχτίδα που στα δάχτυλά σου ξεκαρδίζεται
και πιο καθαρά απ ο,τιδήποτε
τις χίλιες θάλασσες  που τόσο είχα ονειρευτεί 

και βρήκα στην ανάσα σου..
 

Και χίλια ξανά θ΄ακούω -σαν τώρα, να.. - τα λόγια που ψιθύρισες
δυο δευτερόλεπτα πριν
και τρεις αιώνες μετά
θα θυμάμαι κάθε λεπτό της αναμονής και κάθε της απουσίας
Και θα ψάχνω.
Μ
ε λύσσα θα ψάχνω αυτή τη συγκεκριμένη φωτογραφία
που τόσο απόλυτα και καθαρά έχει καδράρει η μνήμη,

πυξίδα και κατάρτι μου
στο θαλασσοδαρμό της ερημιάς.


Μέχρις εκεί θα φτάνει όμως το ποίημα.

Γιατί δεν ξέρω - κι ούτε θέλω ίσως να μάθω- 

πώς έρχεται και πώς αντέχεται η συντριβή
όταν ανασκαλεύοντας τα περασμένα 
βρω τις φωτογραφίες  δύο.
Από αλλιώτικους χρόνους
κι από ασύνδετους τόπους κάθε τους μια. 


Ή, πως ούτε καν φωτογραφίες είναι
Σπαράγματα αναμνήσεων μοναχά
μίας πλανεύτρας μνήμης
και μιας ανείπωτης ανάγκης 
για μιαν αγάπη ακριβή

Και τότε το ποίημα το πολυπόθητο
Για μιαν αγάπη-  ή για μια χίμαιρα
θα χει από μόνο του γραφεί.
 
Ένα μαρτύριο   - ή μία μαρτυρία.
 
Πως δε συναντηθήκαμε ποτέ.


Xie Lei
-------




13 σχόλια:

  1. στέκω ακίνητος εδώ και ώρα μπρος στην οθόνη... διαβάζω γραμμή γραμμή και λέξη λέξη τούτο τον ποταμό και... ρουφάω το βίωμα σαν να'ναι το τελευταίο απόθεμα οξυγόνου που έχω... λόγια άλλα δεν έχω... κοινωνώ και σωπαίνω... σ'ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ σ΄ευχαριστώ.
      Γι αυτό σου το ΄σωπαίνω΄ , που ακούγεται ΄καταλαβαίνω, συναισθάνομαι και ξέρω.
      Πόσο η μνήμη, μπορεί να στέκει ο πιο καλός μας σύμμαχος
      ή ο πιο αδυσώπητος εχθρός '

      Και για το πέρασμα σου από εδώ .. τους σιωπηλούς μου τόπους ..

      Διαγραφή
  2. Ζητώ την άδειά σου να το ενθέσω στην ειδική στήλη της Περιοχής Μ (Γραφές αγαπημένες)...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ ευχαριστώ..
      Με τιμά η κίνησή σου..

      Διαγραφή
    2. [ Δεν ξέρω αν κάτι δε βλέπω, αλλα στην " Περιοχή Μ " δεν επιτρέπεις σχόλια ; Διαβαζα μια ανάρτησή σου χθες και δεν βρήκα πώς να ΄γκρινιάξω΄ :) ]

      Διαγραφή
  3. Σ'ευχαριστώ... ναι, τα έχω καταργήσει τα σχόλια εδώ και καιρό... γκρίνιαξε όσο θέλεις όμως από δω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δύο είναι οι μεγαλες τραγωδίες στη ζωή- έλεγε ο Ουάιλντ Η μία, να μη μπορέσεις να πραγματοποιήσεις το Όνειρό σου. Η άλλη, να το πραγματοποιήσεις.
      'Ηξερε φαίνεται πως η πραγματικότητα , συνήθως καταστρέφει το Όνειρο
      και πως μπροστά στη ματαίωση του, διαλέγουμε σαν από ανάγκη να κάνουμε Όνειρό μας το Απιαστο.. αυτό τουλάχιστον δε θα μας προδώσει ποτέ.
      Πόσα μας στερεί όμως ένας τέτοιος έρωτας ..

      Σκέψεις , ανάγκες λόγοι και αντίλογοι απολαμβάνοντας την ΄΄άφθαρτη κι αιώνια' Κυρά των λογισμών σου.. (χωρίς να κρύβω όμως πόσο ένα κομμάτι μου ταυτίζεται αυθόρμητα με τούτη την ωδή ..)

      Διαγραφή
  4. Υπάρχουν και τα email βέβαια (anmikon@gmail.com)... όπως θέλεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κι επειδή η πραγματικότητα όπως έγραψες καταστρέφει το όνειρο (το οποίο εκτός 'πραγματικότητος' είναι ό,τι πιο αληθινό) γι αυτό και τούτο το παλαιό κείμενο (κάπου 15 χρόνων πια) σήμερα το νιώθω να με εκφράζει περισσότερο και βαθύτερα... μετά από πολλές καταστροφές... όμως η ψυχή μου αυτό θέλει, αυτό ήθελε πάντα Ανιρέτα... θα μπορούσε κάποιος να το ερμηνεύσει σαν το μανιφέστο ενός μαζοχιστή που λατρεύει την απόστατη Κυρά του ή την διακήρυξη του δειλού πολεμιστή που έφτασε ως το κάστρο και τρέμουν τα πόδια του για να εισέλθει στο ιερό... ίσως να ισχύουν όλα... δεν θα αρνηθώ τίποτε απ'αυτά...
    ό,τι και να πει ο τεμαχιστής νους, η καρδιά αυτό μου υπαγορεύει... μακάρι να ήμουν άξιος για μια τέτοια κορυφή...
    σ'ευχαριστώ για τη συζήτηση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δε συμπαθώ τους χαρακτηρισμούς, καταγράφουν ένα μονάχα μέρος της αλήθειας που διατείνονται πως κατέχουν. Για μένα δεν υπάρχουν ΄δειλοί πολεμιστές, ούτε περισσότερο ή λιγότερο ΄άξιοι΄ για ουρανούς και κορυφές.
      Μονάχα ψυχές που προσπαθούν υπάρχουν, να ζήσουν ή να καταλάβουν τούτο τον κόσμο με όποιο τρόπο έχουν. Με όσο πόνο αντέχουν..
      Σ ευχαριστώ κι εγώ Αντόνιο για τούτο το μοίρασμα, δεν κουβαλώ κρίσεις και κριτικές, μονάχα σκέψεις. Και σίγουρα όχι ερμηνείες -)

      Την καλημέρα μου στο Όνειρο

      [ http://aniretar.blogspot.gr/2014/11/blog-post_6.html - δεν ξέρω πώς να βάλω το σύνδεσμο εδώ στα σχόλια .. αγαπημένο όμως ανάγνωσμα ]

      Διαγραφή
  6. Μιά συνάντηση, μιά μέρα, κάθε μέρα.
    Ενας άγνωστος που θέλεις να γνωρίσεις, μα πάλι,
    ποιός αντέχει την οικειότητα...

    Ας μείνει άγνωστος. Ας γίνει υλικό,
    για ένα ακόμη όνειρο.
    Ας γίνει χρώμα,
    γιά μία ακόμα φωτογραφία...

    Αυτό που ανακαλύπτεις είναι όμορφο, Ανιρέτα.
    Και είναι δικό σου...

    Χρήστος Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαμογελάω Κριστός, τρυφερή η ματιά σου που θέλει παρήγορα να αγκαλιάσει τα σημαίνονται και τα σημαινόμενα της μνήμης.
      Ίσως το κάνω.
      Μακριά από τη γνώση της έλλειψης..

      Σ΄ευχαριστώ . Με μια αγκαλιά μεγάλη

      Διαγραφή